YLLIRIAN

Gjate jetes njeriu gjithmon eshte perballuar me shume mistere te ndryshme sa qe cdo here eshte munduar ti jape nje pergjigje ,edhe pse ndoshta pasi nje zbulimi prape kane lindur edhe shume me shume mistere
Per fillim po huazoj disa shkrime te publikuara ne forume te tjera.

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

Harta e Henes me grafika te gdhendura 10 here me e vjeter nga hartat qe mendohej se ishin si te parat, u gjet ne nje varr te lashte ne Irlande ne nje nga zonat me te vjetra qe i perkasin Neolitit.
Harta u identifikua nga Dr Philip Stooke i Western University i Ontarios, Kanada. Ai shpenzon kohen me te madhe duke pergatitur harta te asteroideve qe i bazon ne te dhenat qe merr nga observatoret si dhe harta te vete Henes.
Ajo qe e hutoi ate ishte fakti qe deri me sot mendohej se harta me e vjeter e Henes ishte 500-vjecare, ndonese sic thote vete doktori kisha gjithmone nje parandjenje qe duhet te ekzistone ndonje harte me e vjeter.
Duke ndjekur intuiten e tij ai filloi te studionte doreshkrimet e vjetra dhe librat e historise si dhe kronikat e te gjitha germimeve te kryera ne zonat Neolitike ne Britani dhe ne ishujt e saj. Dhe me ne fund kerkimi i tij i dha frytet e deshiruara. Syrit te tij te sprovuar nuk i shpetoi petroglifi ne shkembin e varrit prehistorik me te njohur te Irlandes ne Knowth, County Meath.
Nuk mund ti besoja syve thote ai kur dallova qarte imazhin e Henes madje dhe detaje te gdhendura ne te. Kjo eshte harta me e lashte e gjetur deri me sot. Me e vjetra qe ekziston eshte ajo e bere nga Leonardo Da Vinci ne vitin 1505 ndersa harta qe u gjet ne gur eshte te pakten 10 here me e vjeter.
Ne te dallohen qarte te dhena te detajuara te siperfaqes se Henes si psh ato te detit Humorun deri tek deti Crisium.
Njerezit qe gedhenden kete harte thote Stook kane qene shkenctaret e pare. Ata kishin shume dijeni per Henen dhe mua sme duken aspak primitiv. Harta 5 mije vjecare duhet te jete bere nga ndonjeri qe ka patur dijeni te plote mbi levizjen e Henes si dhe nje botkuptim te qarte mbi planetin Toke, Diellin dhe Yjet.
Por sesi eshte arritur te behet kjo gje 5 mije vjet me pare dhe me nje saktesi te tille, shkenctaret nuk arrijne dot ti japin pergjigje.

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

Misteri i te ashtuquajtures Kafka e Femijes se Yjeve filloi ne Meksike pothuajse 70 vite me pare kur u zbulua ne nje shpelle nga nje vajze e re. Ne ate shpelle dergjej skeleti i nje femre pjeserisht i fshehur nen dhe, vetem nje pjese e dores dale perjashta dhe mbeshtetur mbas krahut tjeter.

Vajza e re filloi te germonte deri sa zbuloi nje varr te ceket skeletin e nje qenie te vogel qe sipas pershkrimeve te saj ishte i vendosur aty teresisht pa rregull. Skeleti nga i cili ka mbetur vetem kafka i ka futur ne mendime shkenctaret e shumte. Kush ishte kjo krijese dhe pse me keto tipare kafkore qe sjane aspak njerezore? Qe ketu buroi dhe termi Femija e Yjeve ose Starchild.
Lloyd Pye i cili eshte autori dhe themeluesi i Starchild Research Project shprehet se jane bere studime kolosale duke shfletuar cdo liber te mundshem mjeksor ose anatomie qe flet per deformime te njeriut dhe eshte e pamundur te gjehet ndonje ngjashmeri me ate te kafkes.
Plus kesaj matjet dhe studimet e detajuara te kafkes kane provuar qe cdo gje ishte simetrike dhe aspak rezultat i nje deformimi natyral.
Antropologet e kane te pamundur ta klasifiojne ne ndonje grup te caktuar dhe zgjidhja e vetme ishte qe te behej datimi nepermjet karbonit per moshen e kafkes qe rezultoi te ishte 900-vjecare ndersa testi tjeter ne lidhje me ADN e kockave nuk eshte bere pasi kushton shume, shprehet Pye.
Ne foton e meposhtme eshte Pye duke mbajtur kafken dhe nje imazh 3D i kafkes.

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

A shkakton vërtetë sjellje të çuditshme Hëna e plotë?
Nëpër shekuj, shumë persona kanë pëshpëritur frazën: 'Duhet të jetë Hënë e plotë atje përjashtë", në një përpjekje për të shpjeguar ngjarje të çuditshme natën. Në të vërtetë, perëndesha romake e Hënës mbante një emër që mbetet i njohur edhe sot: Luna, ose prefiksi i fjalës lunatik - i çmendur. Filozofi grek, Aristoteli dhe historiani romak, Plakushi Plin thoshin se truri ishte organi "më i lagësht" në trupin e njeriut dhe si rrjedhim më i prekshëm nga ndikimet e Hënës, e cila shkakton dallgët. Besimi në "efektin e çmendurisë hënore", apo "efekti i Transilvanisë" siç e quajnë ndonjëherë mbizotëroi në Europë edhe në Mesjetë, atëherë kur qeniet njerëzore mendonin shpesh për shndërrimin në njerëz-ujq apo vampirë gjatë netëve me Hënë të plotë.
Edhe sot, shumë njerëz mendojnë se fuqitë mistike të Hënës shkaktojnë çrregullime, shtrime në spitale psikiatrikë, vetëvrasje, vrasje, aksidente në trafik, përleshje, kafshime qensh dhe gjithfarësoj ngjarjesh të çuditshme
UJI?
Duke ndjekur Aristotelin dhe Plakushin Plin, disa autorë bashkëkohorë, si psikiatri nga Majemi Arnold Lieber kanë hedhur idenë që efektet e hënës së plotë mbi sjelljen vijnë për shkak të ndikimit ndaj ujit. Në fund të fundit, trupi i njeriut është 80 përqind ujë, kështu që ndoshta Hëna vepronë me magjinë e saj, duke prishur reshtimin e molekulave të ujit në sistemin nervor.
Por ka të paktën tre arsye, përse ky shpjegim nuk qëndron. Së pari, efektet gravitacionalë të Hënës janë shumë të vegjël për të gjeneruar efekte të dukshëm mbi aktivitetin e trurit, jo më sjelljen. Siç thotë një astrolog, një mushkonjë mbi krahun tonë ushtron më shumë tërheqje gravitacionale se sa Hëna. Së dyti, forca gravitacionale e Hënës ndikon vetëm në trupat e hapur me ujë, si oqeane e liqene, por jo burime të mbyllur uji, si trupi i njeriut. Së treti, efekti gravitacional i hënës është i fuqishëm vetëm gjatë Hënave të reja - kur Hëna është e padukshme për ne.
Nga buron
Nëse efekti i Hënës është thjeshtë një legjendë urbane astronomike dhe psikologjike, përse është kaq i përhapur? Ka disa arsye të mundshme. Sigurisht që mbulimi mediatik luan jnë rol. Shumë filma amerikanë i përshkruajnë netët me Hënën e plotë si skenat e ngjarjeve të tilla si therje, vrasje dhe sjellje psikotike.
Po kështu, studimet tregojnë se shumë njerëz bien pre e një fenomeni që psikologu Jean Chapman e quan "korrelacion iluziv" - perceptimi i një asosacioni që në fakt nuk ekziston. Për shembull, shumë njerëz që kanë dhimbje të kyçeve këmbëngulin që dhimbja e tyre rritet gjatë kohës me shi, ndonëse studimet e hedhin poshtë këtë. Pak a shumë si mirazhet me ujë që ne vëzhgojmë në rrugë të lira gjatë ditëve të nxehta të verës, korrelacionet iluzivë mund të na bëjnë të perceptojmë fenomene kur këta nuk ndodhin.
Megjithatë, ky shpjegim ndonëse mund të jetë një pjesë e rëndësishme e gjëzës, nuk tregon se si nisi nocioni i Hënës së plotë. Një ide intriguese për origjinën e tij na vjen prej psikiatrit Charles Raison dhe shumë kolegëve të tij. Sipas Raison, efekti i çmendurisë hënore mund të përmbajë një pjesëz të vërtetë në kuptimin që dikur mund të ketë qenë real.
Raison mendon që përpara mbërritjes së ndriçimit të jashtëm në kohët moderne, ndriçimi i madh i Hënës së plotë nuk i lejonte njerëzit që jetonin jashtë që të flinin - duke përfshirë shumëkënd që kish çrregullime mendore. Për arsye se mungesa e gjumit shpesh herë shkakton sjellje të çrregullta me disa kushte të caktuara psikologjikë, si çrregullimi bipolar (më parë i quajtur depresion maniak), Hëna e plotë mund të ketë qenë lidhur me një rritje të numrit të sjelljeve të çuditshme në një epokë të shkuar. Kështu që, ky efekt, në fjalët e tyre mund të jetë një "fosil kulturor". Ne mund të mos e mësojmë asnjëherë nëse ky shpjegim është i saktë. Por të paktën në botën e sotme, efekti i çmendurisë hënore duket se i ka shumë të dobëta bazat.

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

JOHN BABBACOMBE LEE
Gjatë 100 viteve të fundit, legjendat përreth John "Babbacombe" Lee, kanë marrë dhenë. Legjenda urbane, shfaqje fantazmash dhe rrëfime për ndërhyrje të mbinatyrshme kanë shkuar shumë përtej asaj që mund të imagjinonte shumëkush në South Devonin e shekullit 19. Lee, që mori nofkën "Njeriu që s'mund të varej" u bë i njohur kur u dënua për vrasjen e punëdhënëses së tij, Emma Keyse, si dhe zjarrvënie në shtëpinë e saj në babbacombe, e quajtur Luginëza.
Mike Holgate nga Torquay, një ekspert mbi çështjen e John Lee ka thënë: "gjatë gjyqit, prokurorët e paraqitën si një të çmendur që ishte në gjendje të thyente me sëpatë kokën e një plake, e më pas t'i priste fytin me thikë. Gjykatësi, tek jepte vendimin me vdekje, habitej se sa i qetë kish qëndruar Lee gjatë të gjithë gjyqit. Thuhet se ai pasi është përkulur pak përpara, ka thënë: "Arsyeja përse jam kaq i qetë është se besoj tek Zoti, dhe Ai e di që jam i pafajshëm".
"Thuhet se ai i ka rrëfyer kapelanit të burgut se fajtori i vërtetë ishte i dashuri motrës së tij, Elizabeth Harris, i cili qe kuzhinier tek Luginëza".
Në rregjistrin e guvernatorit të burgut thuhet se, mëngjesin e ekzekutimit, teksa Lee afrohej në qepenin e trekëmbëshit, u tha dy rojeve se kish ëndërruar tri herë që shuli ish tërhequr dhe të tre herë nuk kish lëvizur nga vendi".
Lee ishte i vetëm në trekëmbësh, por sa herë që bëhej përpjekje për të hapur qepenin, ai ngecte. Pas çdo përpjekjeje të dështuar, qepeni testohej dhe hapej normalisht, por kur para tij qëndronte Lee, dera nuk hapej. Kjo ndodhi tre herë, me po të njëjtin rezultat.
Ka zëra që thonë se, përgjatë të gjithë provës së trekëmbëshit, një dorashkë e bardhë zinte vend në qepen deri kur i dënuari rikthehej në qeli.
Sekretari i brendshëm i tha Parlamentit se, nuk priste që një njeri të përballej "dy herë me shërbimin e vdekjes së afërt".
Lee nisi një dënim me burgim 23-vjeçar në Exeter dhe që nga ajo ditë, legjendat për jetën e tij u përhapën kudo. Shtrigania dhe yshtje djallëzore përmendeshin sa herë që flitej për arratinë e Lee prej vdekjes. Miq të tij thoshin se kishin paguar bujarisht një shtrigë të bardhë për ta shpëtuar nga litari.
Të tjerë njerëz rrëfenin histori se si nëna e Lee kish vizituar varrezën e kishës pranë shtëpisë së saj në Abbotskerswell, kish recituar Lutjen e Perëndisë mbrapsht dhe i kish kërkuar Djallit që t'i shpëtonte të birin.
Në vitin 1905, teoria e shtriganisë fitoi besueshmëri nga një burim befasues - Arkduka i Westminsterit, basil Wilberforce. Në kohën e vrasjes ai kish qenë një vizitor i rregullt në Babbacombe, ku kish folur në takime të organizuar nga një fqinje e njohur e Emma Keyse, Zonja Mount-Temple nga Shkëmbi i Babbacombes. Njeriu i Kishës ishte kapelan në Dhomën e Ulët të Parlamentit dhe ai kundërshtoi fuqimisht një fushatë në rritje për lirimin e Lee. Ai informoi Sekretarin e Brendshëm se i njihte mirë si familje dhe ata ishin një familje shtriganësh e shtrigash në Dartmoor. Mrekulli apo magji, ngjarjet në trekëmbësh hodhën dyshime në mendjet e shumë njerëzve mbi fajësinë e Lee.
Botuesi i 'The Times', i cili derdhi vrer kundër vendimit të Sekretarit të Brendshëm për të anuluar dënimin me vdekje të Lee, tha se historia e tij "do të nxiste njerëz budallenj e supersticiozë që të besonin, pavarësisht provave të qartë, se Lee ishte dënuar gabimisht".
Pas lirimit, Lee shkoi në Londër ku u arratis bashkë me një banakiere, duke braktisur bashkëshorten që po priste fëmijën e dytë. Më pas, u duk se u zhduk pa gjurmë - thuhet se ka qenë në Australi, Amerikë dhe Kanada - dhe Mike Holgate vetëm së fundmi ka zbuluar se Lee ka vdekur në 1945. Varri i tij u gjet në një varrezë në Milwakee. Të dhënat tregonë se Lee vdiq në moshën 80-vjeçare në 19 mars 1945.
Por sigurisht që legjenda nuk vdiq bashkë me të, sepse kohët e fundit, Mike ka rregjistruar një seri rrëfimesh drithërues për Njeriun që s'mund ta varnin. Ai thotë: "Një ngjarje e çuditshme iu shtua misterit më shumë se një shekull më vonë, kur u hap një pub me emrin John Lee në Babbacombe në Waster, në vitin 1989. "Në fillim të qershorit, tabela e varur e klubit që mbante logon e një njeriu të varur u rrëzua tre netë rresht pa asnjë arsye. Në po atë javë, Steve Harley dhe grupi i tij Cockey Rebel, ishin në një koncert në Exeter. Sapo ishte thënë se kantautori i talentuar do të luante rolin e John Lee në një film. Një plazh i vogël pranë Brixhamit ishte zgjedhur si vendndodhje e skenave të filmit, aty ku do të ndërtohej një vilë viktoriane për të rikrijuar skenën e vrasjes. Kërkimet e vazhdueshme të prodhuesve të filmit kishin zbuluar fakte të rinj për vrasjen dhe ishin përfshirë në skenar, i cili kishte dy funde të mundshëm.
Producenti i tha medias: "Kam jetuar kaq gjatë me këtë, dhe nuk heq dorë deri kur të kem zbuluar të vërtetë. Fatkeqësisht, e vërteta nuk doli asnjëherë në shesh, sepse filmi u braktis i ndjekur shumë shpejt nga mbyllja e pubit Babbacombe. Ndoshta të dy projektet kishin bezdisur shpirtin e trazuar të John Lee.

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

Revista 'The New Scientist' ka hartuar një listë të aspekteve të përditshëm të jetës që vazhdojnë të turbullojnë mendjet më të mëdha, duke përfshirë arsyet prapa puthjes, skuqjes e madje edhe kapjes së hundës. Një editorial i revistës thoshte: "Nuk ka asgjë më magjepsëse për shumicën prej nesh se sa vetja jonë. Kështu që, nuk ka pse habitemi përse kemi bërë shumë përpjekje për t'i shkuar në rrënjë domethënies së të qenit njerëzor.
Ajo çfarë të habit është se ka kaq shumë tipare që mbeten enigmatikë. Këto variojnë që nga sublimja, si arti, ëndërrimi dhe altruizmi, deri tek qesharakja, si qimet, skuqja dhe kapja e hundës.
Mund të duken të çuditshme, por shpjegimet më të mirë për to shpesh kanë pasoja të thella. Ja disa teori që tregojnë përse ne i bëjmë ato gjëra që bëjmë dhe disa prej problemeve:
1 - Skuqja: Charles Darwin luftoi shumë për të shpjeguar përse evolucioni na bëri të skuqemi kur gënjejmë, gjë që sinjalizon të tjerët. Megjithatë, disa mendojnë se kjo mund të ndihmojë për eleminimin e konfrontimit apo ushqejë intimitetin, duke zbuluar dobësi.
2 - E qeshura: Endorfinat që përmirësojnë gjendjen shpirtërore çlirohen kur ne qeshim, gjë që duket një arsye normle për ta bërë këtë, por një studim 10-vjeçar i turbulloi disi ujërat kur zbuloi se më shumë të qeshura shkaktohen nga komente banalë se sa nga shakatë.
3 - Puthja: shpjegimi për puthjen nuk ka gjasa të jetë gjenetik, pasi jo të gjithë shoqëritë humane e bëjnë. Ka teori që është e lidhur me kujtimet e ushqimit në gji dhe që njerëzit e lashtë ua prisnin gjirin foshnjave, duke i ushqyer me gojën e tyre, gjë që përforcoi lidhjen.
4 - Endërrimi: Teoria e ëndrrave e Zigmund Frojdit, sipas të cilës ëndrrat shprehin dëshirat tona të nënvetëdijes janë diskredituar përgjithësisht dhe është pranuar se ato na ndihmojnë të përpunojmë emocione, por arsyeja përse ne shohim vizione kaq të çuditshëm nuk është shpjeguar plotësisht.
5 - Supersticioni: zakonet e pazakontë, por që sjellin qetësim nuk kanë kuptim nga këndvështrimi i evolucionit; megjithatë, njerëzit e lashtë do të kishin përfituar nëse nuk do të kishin injoruar fëshfërimën e këmbëve të një luani në bar, duke e quajtur thjeshtë shkulm ere. Feja duket se e ka burimin tek ky impuls.
6 - Kapja e hundës: zakoni aspak tërheqës, por i zakonshëm i "gërryerjes së vrimave të hundës" nuk ofron pothuajse asnjë dobi ushqyese, atëherë përse një e katërta e adoleshentëve e bëjnë të paktën katër herë në ditë? Disa mendojnë se forcon sistemin imunitar.
7 - Adoleshenca: asnjë kafshë tjetër nuk i nënshtrohet viteve të paparashikueshëm të adoleshencës. Disa mendojnë se ajo ndihmon trurin tonë të madh që të riorganizohet përpara rritjes, apo lejon eksperimentim në sjellje përpara përgjegjësisë që do të sjellin vitet e mëvonshëm.
8 - Altruizmi: të japësh gjëra pa patur të sigurtë rikthimin është sjellje e çuditshme, nga pikëpamja e evolucionit. Mund të ndihmojë në lidhjet e grupeve, apo thjeshtë të japë kënaqësi.
9 - Arti: piktura, vallëzimi, skulptura dhe muzika mund të jenë të gjitha ekuivalenti human i bishtit të palloit që mund të tregojnë se sa i mirë mund të jetë dikush, si shok apo bashkëshort. Megjithatë, mund të jetë njëkohësisht një mjet i përhapjes së dijes apo ndarjes së eksperiencave.
10 - Qimet e trupit: arsyet e supozuara mund të jenë në rol në përhapjen e aromës së trupit, ngrohje apo edhe mbrojtje nga acarimet njerëzore që ata nuk kanë arritur t'i shpjegojnë plotësisht.

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

Data e misionit të tyre ishte 27 janar 1945 dhe ishte i orientuar drejt ishujve të Bermudës, në hapësirën e quajtur
Dëshira e njeriut për të parashikuar të ardhmen, si dhe për të ndikuar në ngjarjet e së kaluarës, kanë qenë vazhdimisht preokupim i tij i fshehur. Duke filluar nga shkrimtarët e ndryshëm të botës fantastiko-shkencore e deri tek sharlatanët e shumtë, është munduar që t'i tregohet njerëzimit diçka në lidhje me ngjarjet dhe rrjedhën e tyre, në të cilat mund të ndikohet drejtpërdrejtë, duke përdorur të ashtuquajturën makinë kohore. Mirëpo, nuk janë marrë vetëm këta me këtë problematikë. Kjo çështje i ka munduar në njëfarë mënyre edhe filozofët e ndryshëm e madje edhe shkencëtarë të njohur të kohërave të ndryshme, duke u nisur nga Isak Njutoni e gjer tek Albert Ajnshtajni dhe shkencëtari i famshëm i kohës së sotme, Stiven Hoking. Problemi që kanë shtruar këta të tre dhe shumë të tjerë është zhvillimi i ngjarjeve dhe i dukurive natyrore në kohë dhe hapësirë. Në mënyrë më të moderuar këtë e studioi Ajnshtajni në "Teorinë e relativitetit", në të cilën i shpjegoi gjërat në katër dimensione (tri hapësinore dhe një kohore), ndërsa Hokingu në librin e tij, "Bing Bangu" i studioi në mënyrë më të zgjeruar përmes 11 dimensioneve (7 hapësinore dhe 4 kohore).
Fakti që përmendet në studimet e tyre është i ashtuquajturi "dilatacioni kohor" apo "zgjerimi i kohës". Duke u nisur nga formula e njohur E=m x c2 është munduar të tregohet që materia dhe energjia janë të lidhura ndërmjet tyre në mënyrë të pandashme. Në një eksperiment që është bërë lidhur me këtë problem, është ai i matjes së kohës nga dy vështrues: njëri në lëvizje e tjetri në qetësi. Ndërkohë që i pari, me orën e tij, fluturonte me aeroplan supersonik, i dyti, qëndronte në tokë dhe nuk lëvizte fare. Me të zbritur në tokë u vërtetua se ora e të parit po ngecte prapa në krahasim me vështruesin e dytë, i cili kishte qëndruar në tokë i palëvizshëm. Por, ç'do të ndodhte kur njeriu të lëvizë me shpejtësi të dritës prej 300.000 km/s apo përafërsisht sa ajo d.m.th. 298.500 km/s pra, sa 99.5% e shpejtësisë së dritës?
Sipas Ajnshtajnit, njeriu do të plakej dhjetë herë më ngadalë se sa njerëzit e tjerë, që qëndrojnë në tokë. Kjo që u tha më lart nuk është teorikisht e parealizuar, por në kohën në të cilën jemi duke jetuar është teknikisht e pamundshme për shkak të problemeve të ndryshme të pazgjidhura. Pra, në këtë mënyrë të shqyrtimit të problemit u gjet metoda se si të parashikohet e ardhmja. Por si të ndikohet tek e kaluara?
Këtij problemi në mënyrë serioze i është përkushtuar z. Hoking ku përmend "vrimat e zeza" që ndodhen në kozmos. "Me ndihmën e tyre", thotë ai, "është e mundur që të udhëtohet në kohë, pasi ato në një farë mënyre paraqesin tunelet kohore. Problemi qëndron në atë që nuk dihet se sa kohë do të kthehet njeriu prapa në kohë, pastaj problemi i paradoksit kohor ose në mënyrë të ndikimit të rrjedhës së saj për të ardhmen.
Hokingu përmend një rast të pazakonshëm ku kishte marrë pjesë në rolin e ekspertit. Ngjarja kishte ndodhur në qershor të vitit 1990. Gjatë emetimit të programit amerikan CBS, papritmas u ndërpre programi për një lajm sensacional. Në bazën ushtarake amerikane kishin ateruar pesë aeroplanë gjuajtës - bombardues amerikanë të tipit "Spitfajer" të Luftës së Dytë Botërore. Me radiomarrëse ata lajmëronin bazën se, "kishin kryer misionin e tyre ushtarak me sukses dhe po prisnin leje për aterrim". Aterrimin e tyre e raporton kol. Benjamin Bruks dhe kapitenët: Antoni Reinhard, Benjamin Helg dhe Donald Viks. Zbritja e pilotëve i befasoi shumë ata, sepse shumë gjëra kishin ndryshuar. Lajmi me kaq u ndërpre në televizion, sepse autoritetet ushtarake ndërhynë dhe nuk lejuan xhirimin e mëtejshëm, me arsyetim se po xhironin sekretet ushtarake të bazës. Më tej, rrëfen Hokingu, unë mora pjesë në të ashtuquajturën "operacioni i sigurimit", ku edhe pata kontakt direkt me ta. Pilotët në fjalë qenë tepër të shokuar nga ajo që u kishte ndodhur. Mbas marrjes në pyetje arritëm që të kuptojmë se, ekuipazhi kishte pasur për detyrë që të zbulojnë nëndetëset japoneze që lundronin nëpër Oqeanin Paqësor. Misioni i tyre kishte qenë tepër delikat, sepse ata kishin shfrytëzuar një korridor ajror fare pak të njohur për pilotët. Data e misionit të tyre ishte 27 janar 1945 dhe ishte i orientuar drejt ishujve të Bermudës, në hapësirën e quajtur "Trekëndëshi i Bermudeve".
Në fillim autoritetet ushtarake nuk u kishin besuar, duke menduar se bëhej fjalë për spiunë apo mashtrues. Lajmi për vizitorët e paftuar arriti edhe në Pentagon dhe hulumtimet lidhur me këtë rast i morën përsipër oficerët e lartë të Armatës Amerikane. Identiteti i pilotëve së shpejti u vërtetua: pilotët e eskadrilës ishin shpallur "të humbur në aksion" para 45 vjetëve dhe nuk dihej asgjë për fatin e tyre. Se si është e mundur që këta të shfaqen në këtë kohë, askush nuk ishte në gjendje ta tregonte.
Koloneli Bruks gjatë bisedës me Hokingun rrëfen se atë ditë, gjatë fluturimit mbi zonën e përmendur, ata befas kishin humbur kontrollin mbi aeroplanët e tyre. Aparatet e navigacionit dhe instrumentet e tjera matëse tregonin shenja të mosfunksionimit. Ndërkohë që ata po mundoheshin të stabilizonin aeroplanët, u verbohen sytë nga një dritë e bardhë, e cila i gëlltiti dhe në atë moment ata nuk dinin asgjë për vete.
Stiven Hokingu thotë se, rastet e zhdukjes pa gjurmë të anijeve dhe aeroplanëve, bashkë me personelin e tyre përcjellës dhe me pilotë, janë të dokumentuara, por rasti me të cilin kishin të bënin ishte unik. Në Pentagon, Hokingu mbajti referat të gjatë me rastin e "ringjalljes" së pilotëve. Ai thotë se, "Trekëndëshi i Bermudeve" dhe drita e bardhë që buron nga ajo, në të vërtetë paraqet vrimën kohore, në të cilën pilotët kishin hasur rastësisht dhe pikërisht kjo u kushtoi atyre që 45 vjet të gjenin rrugën e kthimit. Ajo çka është më interesante është se pilotët nuk ishin plakur aspak.
Rasti i pilotëve të humbur është vetëm një nga rastet e shumta të zhdukjes së objekteve në të. Dokumentet e ndryshme që datojnë nga shekulli XVIII tregojnë se aty janë humbur anije të ndryshme tregtare, e gjer në kohën e sotme kur kanë humbur fregata, tanker e kush e di se çfarë tjetër. Se në çfarë kohe do të paraqiten ato është vështirë të parashikohet, pasi principi i punës së "Makinës kohore" nuk dihet, thotë Hokingu, dhe vazhdon: - Me rastin që kam studiuar është vërtetuar se, "Makina kohore" me të vërtet punon. Dyert e kohës, siç duket janë hapur, por nuk dihet se ku dhe nga të çojnë. / K. B.

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

Dorëshkrimet nuk thonë përfundimisht nëse udhëtimet ndërplanetare u realizuan apo jo ndonjëherë, por përmend planifikimin e një udhëtimi në Hënë, megjithëse nuk është e qartë nëse ky udhëtim u krye apo jo
Shumë nga kërkuesit mbi fenomenet e paspjegueshme dhe UFO-t, nxjerrin shpesh herë në pah një fakt shumë të rëndësishëm që nuk mund t'i jepet një përgjigje e saktë.
Ndërsa mendohet nga shumica e shkencëtarëve që merren me kërkime të kësaj natyre, se, rastet e identifikuara si Objekte Fluturuese të Paidentifikuara ose UFO, janë nga burime jashtëtokësore ose janë projekte qeveritare. Ka dhe një rrymë tjetër mendimi, që këto objekte të kenë lidhje me Indinë e Lashtë ose me Atlantisin.
Ajo që dihet mbi mjetet enigmatike fluturuese në Indinë e Lashtë, vjen nga burimet e vjetra të literaturës indiane: tekste të shkruara, që kanë ardhur te ne nëpërmjet shekujve. Nuk ka pikë dyshimi se, këto tekste janë autentike dhe shumë prej tyre njihen si epikat indiane. Nuk ka pak, po ka qindra tekste të tillë. Shumë prej tyre akoma nuk janë përkthyer në anglisht që prej sanskritishtes së vjetër.
Perandori indian, Ashoka, krijoi një shoqëri sekrete të quajtur "Shoqëria sekrete e nëntë burrave të panjohur", të cilët ishin shkencëtarë që supozohet se kataloguan shumë shkenca. Ashoka e mbajti punën e tyre të fshehtë, pasi ishte i trembur nga përmbledhja e avancuar e shkencës, që bënë këta shkencëtarë, duke iu referuar burimeve antike, mund të përdorej për luftë, ndaj të cilës ai ishte totalisht kundër. Ashoka, ishte kthyer në një budist të devotshëm, pasi kishte mundur një ushtri të madhe në një betejë shumë të përgjakshme.
"Nëntë burrat e panjohur" shkruajtën një total prej nëntë librash, ndoshta nga një prej secilit.
Një prej këtyre librave ishte "Sekretet e forcës gravitacionale". Ky libër, i njohur prej historianëve, por aktualisht i palexuar e i pagjetur akoma, trajton çështjet e gravitacionit dhe të kontrollit të tij. Ky libër, mendohet se është diku i mbajtur fshehur, në ndonjë bibliotekë të Indisë ose të Tibetit (ose ndoshta dhe në ndonjë vend të Amerikës së Veriut...).
Arsyet e Ashokës mund të kuptohen lehtësisht nga kushdo, pasi nëse dikush me qëllime negative do të mund të kishte në dorë njohuri të tilla, atëherë Toka do të kthehej sërish në një grumbull pluhuri. Ishin pikërisht këto armë e këto njohuri që shkatërruan perandorinë e lashtë indiane, Rama, disa mijëra vjet përpara se Ashoka dhe raca e tij të ishin aty.
Tekste të detajuar mbi teknologjinë mijëravjeçare indiane
Pak vite më parë, kinezët zbuluan disa dokumente sanskrite në Llahsa, Tibet dhe i çuan ato në Universitetin Chandrigarh për t'i përkthyer.
Dr. Ruth Reyna, i këtij universiteti, deklaroi se, këto dokumente përmbajnë instruksione për të ndërtuar anije hapësinore për udhëtime ndëryjore.
"Metoda e tyre e shtytjes, tha ajo, ishte e tipit "anti-gravitacional" dhe ishte e bazuar në një sistem analog e "laghimas", fuqia e panjohur e egos, që ekziston në psikologjinë e njeriut, "një forcë centrifugale e fuqishme mjaftueshëm për të mposhtur forcën gravitacionale".
Duke iu akorduar Yogës Hindu, është pikërisht kjo lloj force ajo që lejon ngritjen në ajër dhe zhvendosjen e një personi. R Reyna, tha se, në bordin e këtyre makinave, të cilat ishin të quajtur "Astras" në tekst, indianët e lashtë mund të kishin dërguar njerëz në cilindo planet, ke i'u referuar dokumentit, i cili mendohet të jetë mijëra vjet i vjetër. Dorëshkrimet, u tha se ishin bartëse të sekretit të "antimas", "mbulesës së padukshme" dhe "garimës", si dhe "si të bëhesh i rëndë sa një mal plumbi".
Natyrisht, shkencëtarët indianë nuk i morën këto tekste seriozisht, por u bënë më të ndjeshëm ndaj këtyre teksteve të lashta dhe vlerës së tyre, vetëm kur kinezët deklaruan se, studimi i këtyre teksteve ishte përfshirë në programin hapësinor që ata kishin. Ky ishte një nga rastet e para, kur një qeveri deklaronte se ishte duke punuar mbi projekte kërkimesh mbi anti-gravitacionalitetin.
Dorëshkrimet nuk thonë përfundimisht, nëse udhëtimet ndërplanetare u realizuan apo jo ndonjëherë, por përmend planifikimin e një udhëtimi në Hënë, megjithëse nuk është e qartë nëse ky udhëtim u krye apo jo.
Megjithatë, një prej epikave indiane më të mëdha, Ramayana, ka në përmbajtje të saj një përshkrim të hollësishëm të një udhëtimi në Hënë, në bordin e një Vimana (ose Astra), dhe tregon një betejë të zhvilluar në Hënë me një Asvin (një anije e qytetërimit Atlantas). Kjo është vetëm një evidencë e vogël në lidhje me kontrollin antigravitacional të përdorur në kohën e indianëve të lashtë.
Që të kuptohet kjo lloj teknologjie, duhet të shkohet shumë prapa në kohë. E ashtuquajtura Perandoria-Rama e Indisë Veriore dhe Pakistanit, u zhvillua rreth 50 000 vjet më parë në ndarjen kontinentale, që i përkiste Indisë dhe ishte një komb shumë i madh, me qytete të sofistikuara, shumë prej të cilëve vazhdojnë të zbulohen edhe sot në shkretëtirën e Pakistanit, në Indinë perëndimore dhe atë veriore.
Rama ekzistonte paralel me qytetërimin Atlantas, qytetërim, i cili drejtohej nga "udhëheqësit shpirtërorë të dritës", të cilët ishin dhe qeverisësit e qyteteve. Shtatë qendrat më të mëdha të qytetërimit Rama, njihen në tekstet Hindu si "Shtatë qytetet Rishi". Duke iu akorduar teksteve indiane, njerëzit kishin fluturuar me makina fluturuese të quajtura Vimana.
Këto ishin me dopjo kuvertë, dritare anash dhe një kube qendrore dhe ngjanin nga forma me një pjatë të filxhanëve të sotëm. "Udhëtonin me shpejtësinë e erës dhe lëshonin një tingull melodioz", shkruhet aty. Kishte të paktën katër tipe të ndryshme të Vimanas. Disa ishin si tip pjate, të tjera si cilindër (anije në formë cigarje).
Tekstet e lashta indiane mbi Vimanat, janë të shumtë. Duhet të shkruash volume të tërë librash me përshkrimet që bëjnë ata. Indianët e lashtë i prodhonin këto anije vetë. Ata shkruajtën manuale të tëra mbi kontrollin e tipeve të ndryshëm të Vimanas, shumë prej të cilëve janë akoma në qarkullim dhe një pjesë e mirë janë përkthyer edhe në anglisht.
Samara Sutradhara, është një traktat udhëzues me të gjitha detajet më të imta të një udhëtimi ajror në një Vimana. Ka rreth 230 strofa që tregojnë mënyrën e ndërtimit, lëshimit në ajër, udhëtimin me mijëra milje, uljet normale dhe ato të detyruara e deri te përplasjet e mundshme me zogj.
Në vitin 1875, Vaimanika Sastra, një tekst i periudhës së shek. IV p.e.s. shkruajtur nga Bharadvajy i Zgjuar (i cili i referohej disa teksteve akoma më të lashtë), u zbulua në një tempull indian. Ky dorëshkrim përshkruante operacionin e një Vimana dhe jepte informacion në lidhje me drejtimin e timonit, masat e sigurisë për udhëtime të gjata, mbrojtjen e anijes nga rrufetë dhe mënyrën sesi t'i jepje këtyre makinave, duke zëvendësuar enregjinë diellore me një lloj tjetër energjie, e cila është ajo anti-gravitacionale.
Vaimanika Sastra ka tetë kapituj me diagrama, ku përshkruhen tre tipe avionësh, përfshirë aparaturat që mund të duheshin në rast zjarri apo prishje. Aty përshkruhen edhe 31 pjesë nga këto anije dhe 16 materiale, me të cilët ishin ndërtuar këto anije. Këto materiale thithnin nxehtësinë dhe dritën dhe konsideroheshin të vlefshme për ndërtimin e Vimanave.
Ky dokument është përkthyer në anglisht dhe është lehtësisht i verifikueshëm: "VYMAANIDASHAASTRA AERONAUTICS" nga Maharishi Bharadwaaja, përkthyer në anglisht dhe publikuar nga G. R. Josyer, Mysore, India, 1979. Josyer është drejtori i "International Academy of Sanskrit Investigation" në Mysore.
Hitleri dhe nazistët, në kërkim të epikave indiane
Nuk ka pikë dyshimi që, Vimanat ishin të ushqyera nga një energji që është thjesht antigraviteti. Bharadvajy i Zgjuar tregon për më shumë se 70 autoritete dhe të paktën 10 ekspertë në fushën e fluturimit. Këto burime tashmë kanë humbur.
Vimanat ishin të mbajtura në një tip hangari të quajtur Vimana Griha dhe në tekste thuhet se përdornin një lëndë të lëngshme të verdhë, e disa herë një lloj përzierje me bazë mërkuri, por që gjithsesi shkruesit nuk e kishin shumë të qartë se nga se përbëhej saktësisht.
Megjithatë, Vimanat përdornin mënyra të ndryshme shtytje, përfshirë këtu edhe motorët reaktivë. Është shumë interesant fakti se, nazistët ishin të parët që vunë në përdorim motorrët reaktivë për raketat e tyre V-8, ose si quheshin ndryshe "bombat zukatëse".
Hitleri dhe nazistët kishin një interes të veçantë për Indinë dhe Tibetin. Ekspedita nga shkencëtarë nazistë ishin të përvitshme në këto vende, duke filluar që nga vitet '30, me qëllim sigurimin e informacionit. E ndoshta pikërisht prej këtyre njerëzve, ata arritën të merrnin informacionin e shumtë shkencor që dispononin.
Duke iu referuar tekstit Dronaparva, pjesë e Mahabaratas dhe Ramajanas, një Vimana përshkruhet në formë sferike. Mund të udhëtojë në çdo drejtim që dëshiron. Me shpejtësi shumë të madhe dhe të përdorë gjithashtu mërkurin për udhëtimet e saja.
Në një tjetër burim indian, Samarin: "Vimanat ishin makina të hekurta fluturuese, të lëmuara dhe të puthitura shumë mirë, që udhëtonin në sajë të mërkurit, i cili lëshohej pas në formë flake gjëmuese". Ështe kurioz fakti se, shkencëtarët rus kanë zbuluar disa objekte që ata i kanë quajtur instrumenta të lashtë navigimi, të përdorur në anije fluturimi.
Këta instrumenta ata i kanë gjetur në disa shpella në Turkesatn dhe në shkretëtirën e Gobit. Objektet janë gjysmë sferik, prej xhami ose porcelani dhe përfundojnë me një formë konike me një pikë mërkuri në brendësi.
Në "Mahavira të Bhavabhutit", një tekst i Jain, i shekullit të tetë, por që i referohet burimeve të lashta, ne lexojmë: "Një karrocë ajrore, Pushpaka, merr shumë njerëz për në kapitalin e Ayodhias. Qielli është plot me makina të shkëlqyera fluturuese, të errëta si nata, por të vëzhgueshme nga drita të forta vezulluese e të verdha."
Vedat antike indiane, shpjegojnë se Vimanat ishin me madhësi e forma të ndryshme, duke pasur dhe emra sipas formës, si p.sh., formë elefanti, shqiponje etj.
Fatkeqësisht, sipas dëshmive shkencore, u përdorën për luftë. Atlantasit, përdorën makinat e tyre për luftë, të quajtura Valiksi, të cilat ishin në gjendje të vinin nën kontroll botën, sipas teksteve indiane. Atlantasit, të njohur si Asvins në tekstet indiane, ishin teknologjikisht më të zhvilluar sesa indianët.
E megjithatë, nuk janë gjetur tekste që të përshkruajnë hollësisht teknologjinë e atlantasve. Në tekstet e lashta indiane, anijet atlantase, jepen të ngjashme me Vimanat, por shumica e tyre janë në formë cigareje dhe udhëtojnë edhe nën ujë e deri edhe në hapësirë.
Duke iu referuar Eklal Kueshanas, autor i studimit "Kufiri i fundit", këto makineri fluturuese përdornin forca anti-gravitacionale dhe kishin fuqi shtytëse përafërsisht deri në 80 000 kuaj fuqi. "Ramayana, Mahabarata", flet për një luftë të tmerrshme, që u zhvillua rreth 10-12 000 vjet më parë, mes atlantasve dhe indianëve të lashtë.
Mbretëria Atlantis dhe Perandoria Rama, përdorën armë të shkatërrimit në masë në këtë luftë. Këto armë që përshkruhen në këto tekste nuk ishte e mundur që të kuptoheshin nga lexuesit dhe transkriptuesit e këtyre shkrimeve, deri gjysmë shekulli përpara.

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

Një perandori e lashtë andeane që na ka lënë metropole të mëdha, por asnjë dokument të shkruar. Do të arrijnë një antropolog dhe disa matematikanë ta deshifrojnë këtë sistem origjinal informacioni?
Nyje që vlejnë
Qytetërimi inkas ishte një mrekulli teknologjike. Me mbërritjen e tyre në vitin 1532, konkuistadorët spanjollë kanë gjetur një perandori që shtrihej për pothuajse 6000 kilometra, nga Ekuadori në Kilin aktual, i shërbyer nga të mbingritura që përfshinin urë të varura në 60 metra lartësi dhe të bëra me rrënjë pemësh. Kanë qenë inkasit ata që kanë ndërtuar Machu Picchu, një qytet transhe i vendosur mbi një rrip të pakët toke midis dy majave andeane. Kanë arritur të vejnë sëbashku edhe një lloj interneti të epokës së bronzit, një sistem nyjesh transmetimi që ojniste arteriet kryesore të mbretërisë. Në një ditë të vetme, lajmëtarët andeanë, falë gjetheve të kokës, arrinin të përcillnin turravrap lajmet, duke përshkuar deri në 300 kilometra.
Megjithatë, nëqoftëse duhet besuar në shekujt e studimeve lidhur me çështjen, ky popull, i ardhur 2000 vjet pas Homerit, nuk ka mësuar asnjëherë të shkruajë. Është një enigmë e njohur sesi paradoksi i inkasove dhe për pothuajse 500 vjet ka mbetur një prej mistereve kryesore të historisë së Amerikave. Sot, duket sikur një antropolog i Harvard University, Gary Urton, më së fundi është afër zbulimit. Studimet e tij përqendrohen mbi rripa të çuditshëm dhe dikur shumëngjyrëshe litarësh të mbushur me nyje të quajtura quipu. Pushtuesit spanjollë i kanë vërejtur pak kohë pas mbërritjes së tyre, por nuk ua kanë kuptuar asnjëherë domethënien dhe funksionimin. Në fillimet e shekullit të XVII-të, një grup spanjollësh që vizitonte rajonet qendrore të Perusë Lindore të Limas aktuale kanë takuar një indian të vjetër që transportonte një quipu dhe theksonte se ai litar ruante dëshminë e "gjithçkaje që spanjollët kishin bërë, si në të mirë, ashtu dhe në të keq". Të zemëruar, vizitorët ia kanë djegur dhe në vitet e mëpasme kanë bërë të njëjtën gjë me shumë prodhime të tjera të ngjashme. Por disa kanë mbijetuar dhe për shekuj me radhë është bërë pyetja, nëse plaku kish thënë të vërtetën. Më pas, në vitin 1923, një antropolog i quajtur Leland Locke ka dhënë një përgjigje: quipu-t nuk qenë gjë tjetër veçse dokumenta. Çdo nyje përfaqësonte një numër, të strukturuar sipas një shkalle decimale, dhe çdo nyje ka mundësi që përmbante të dhëna lidhur me censimentet apo inventarët e magazinave. Rreth një e treta e quipu-ve ekzistuese nuk i respekton rregullat e individualizuara nga Locke, por këtu hipotekohej se, "anomali" të tilla zhvillonin funksione ceremoniale apo të ngjashme. Misteri konsiderohej pakashumë i zgjidhur. Më pas, në fillimet e viteve Nëntëdhjetë të shekullit të XX, Urton, një prej ekspertëve më të mëdhenj të qytetërimit inkas në botë, ka individualizuar detaje që e kanë bindur për faktin se quipu-t përmbanin shumë më tepër informacione nga sa mendohej. Për shembull, disa nyje janë të formuara nga e djathta në të majtë dhe të tjera nga e kundërta. Për Urton kjo duhej të nënkuptonte diçka. Ishte e mundur që këto litarë t'i korrespondonin ndonjë forme shkrimit? Në vitin 2003, ka shkruar një libër në të cilin shprehte teorinë e tij dhe në vitin 2005 ka botuar një artikull tek "Science", që demonstronte se çdo quipu korresponduese me kriteret e Locke, përveç numrave, mund të përmbante edhe emra vendesh. Urton e dinte se zbulimet e tij qenë vetëm një hap shumë i vogël drejt deshifrimit të kodit dhe se për ta arritur objektivin e tij kish nevojë për ndihmën e teknikëve me kompetenca të ndryshme. Kështu, në fillim të vitit të kaluar, ai dhe një studente e vitit të fundit, Carrie Brezine, kanë paraqitur një bangë të dhënash informatike të quipu-ve, një katalog elektronik shumë të gjerë që përshkruan në detaj çdo nyje të rreth 300 quipu-ve. Në këtë pikë, të dy kanë përfshirë në projektin e tyre kërkues të tjere që nuk dinin kushedi se çfarë për antropologjinë, por jashtëzakonisht shumë për matematikën. Ekipi, i drejtuar nga kriptografi belg, Jean-Jacques Quisquater, aktualisht po kërkon që të nxjerrë një kuptim nga nyjet nëpërmjet një serie algoritmesh, disa të frymëzuara nga ato të përdorura për të analizuar rripat e ADN-së, të tjera të ngjashme me ato të përdorura nga Google, për të klasifikuar mijëra sekuencat e përsëritura që mund të jenë për të treguar fjalë apo deri dhe shprehje. Kështu që është afër kodifikimit të një sistemi shkrimi aq origjinal, sa ka arritur të fshihet prej shekujsh. Nëqoftëse iniciativa do të ketë sukses, projekti mund të barazojë për nga rëndësia deshifrimin e hieroglifëve egjiptiane, duke i mundësuar ekipit të Urton-it që të rishkruajë historinë. Por si ia bëhet të deshifrohet diçka që nuk i ngjan asnjë gjuhe të shkruar të njohur dhe që kur nuk je as i sigurtë se praktikisht mund të ketë një domethënie? Nyje që tregojnë
Urton punon pak minuta larg nga Harvard Yard, në një ndërtesë që mirëpret edhe Muzeumin e Historisë Natyrore të Universitetit. Ama zyra e tij të kujton më shumë Limën sesa Cambridge, plot siç është me statujëza peruane dhe postera në spanjisht. Çdo objekt në dhomë është një kujtim i udhëtimeve të tij të shumtë në Amerikën e Jugut për të studiuar quipu-t. Në ditën e sotme mbijetojnë të paktën 750 quipu, të ndodhur nëpër muzeume dhe në koleksione private. Secili prej tyre është i përbërë nga një litar kryesor, përgjithësisht i trashë gjysmë centimetri, nga e cili varen disa "varëse" të vogla, nganjëherë një palë, nganjëherë me qindra. Varësit janë të ndërthurur në një seri nyjesh. Fillimisht të ngjyrosur me ngjyra të ndryshme, në ditën e sotme quipu tipik është tashmë i çngjyrosur deri sa arrin të paraqitet si kafe e zbërdhulur. Si ka mundësi që inkasit të përdornin litarë për të shkruar? Në njëfarë kuptimi, çdo dokument i shkruar është regjistrim aktesh fizike. Vihet pena mbi letër dhe pastaj zgjidhet midis një serie opsionesh të paracaktuara sesi ta lëvizësh dhe kur ta ngresh. Çdo vendim çimentohet nga boja e shkrimit. E njëjta gjë mund të ndodhë me një litar. Kush shkruan bën zgjedhje të paracaktuara dhe i regjistron me nyje, të cilat mund të lexohen nga ata që i njohin rregullat e një mënyre të tillë të shkruari. Në vitet Njëzet, Locke ka filluar të vëzhgojë se inkasit i lexonin quipu-t e tyre, duke përdorur tri tipologji nyjesh. Ishte një nyje "tetëshe", e cila përfaqësonte unitetin. Ishte një nyje e "gjatë", nga dy në nëntë rrotullime, që përfaqësonte shifrat, pikërisht nga 2 deri tek 9. Pastaj vinin nyjet e "veçanta", që përfaqësonin dhjetëra, qindra, mijëra apo dhjetëra mijëra, në varësi të vendit ku shfaqeshin në litar. Duke shtrirë një quipu përdhe, fija e poshtme është vendi i pozicioneve të para decimale, ndërsa të mëtejshmet tregonin decimalet më të larta. Për shembull, numri 327 do të kishte 3 nyje të veçanta mbi radhën e qindësheve, pak më poshtë 2 nyje të veçanta dhe më poshte akoma një nyje të gjatë me 7 rrotullime. Për pjesën më të madhe të antropologëve ishte gjithçka këtu. Deri në vitin 1992. Ka qenë atëhere kur Urton-i kaloi një ditë të tërë, duke vëzhguar quipu-t e Muzeumit Amerikan të Historisë Natyrore të New York sëbashku me mikun e tij Bill Conklin, arkitekt dhe ekspert tekstili. Duke studiuar, litarët, Conklin ka pasur një frymëzim: nyjet që lidhin varësat më të vegjël me litarin kryesor janë gjithmonë të ndërthurura në të njëjtën mënyrë, por nganjëherë janë të rrotulluara nga njëra anë dhe nganjëherë nga ana tjetër. I befasuar, Urton shumë shpejt ka filluar të vërejë veçanti të mëtejshme ndërtimi, si për shembull faktin që një fibër ishte e ngjyrosur me blu në vend se me të kuqe, duke hasur 7 tipologji të reja informacioni binar që do të mund të tregonin diçka. Ndoshta ndoshta njëra prej tyre do të thoshte "lexo si fjalë dhe jo si numër". Ndoshta kodi binar shërbente si një lloj identifikimi, duke u mundësuar inkasove që t'u shtonin shënime sistemit numerik të individualizuar nga Locke. Dhe ndoshta rreth 200 quipu anormale nuk ndiqnin kriteret e Locke, sepse i tejkalonin ato. Pjesa më e madhe e ekspertëve të qytetërimit inkas janë magjepsur nga hipotezat e Urton-it, por disa skeptikë saktësojnë se nuk ka prodhuar akoma asnjë provë se kodi i tij binar ka një domethënie, për të mos folur për faktin që quipo-ja mund të ruajë histori. Profesori i Harvard-it e pranon se, disa prej informacioneve që po kërkon mund të mos nënkuptojnë asgjë, por është i bindur se quipu-t kanë diçka për të treguar dhe nga ana e tij ka një dëshmi historike. José de Acosta, një misionar jezuit, të cilit shpesh i referohet si Plini i Botës së Re, në fund të shekullit të XVI-të ka shkruar një përshkrim të quipu-ve, duke pohuar se përdoreshin për të regjistruar transaksione financiare, por që vendasit duket se i konsideronin "dëshmi dhe një formë e vërtetë shkrimi". "Kam parë një torkë", shkruan ai, "në të cilën një grua kishte përcjellë të gjithë jetën e saj dhe e përdorte për t'u rrëfyer, ashtu siç do të kisha përdorur një copë letër të mbushur me fjalë".
Nga interneti tek tekstili
Hieroglifet egjiptiane, linearja B, shkrimi i vjetër Maya: deshifrimi i të gjithë këtyre kodeve, ka qenë fryt i një kombinimi logjik dhe intuite, këmbënguljeje dhe fleksibiliteti. Të deshifrosh një tekst nuk është si të kërkosh kombinacionin që hap një dry. Është më shumë si të ngjisësh një mal: gjendet një pikë, shtyhet përpara dhe shpresohet që të paraqitet një tjetër. Jean-Jacques Quisquater mund të hyjë në Olimpin e zgjidhësve të enigmave të mëdha. Drejton një laborator kriptografie në Universitetin Katolik historik të Louvain-it në Belgjikë, ku është bërë i famshëm për punën e tij mbi fuqizimin e smartcard-ve. Në vjeshtën e vitit 2003, ka shkuar në MIT për të marrë një vit sabatik akademik. Në atë kohë, kujtonte me nostalgji një udhëtim në Greqi të 40 viteve më parë, kur kish admiruar të famshmin dhe asnjëherë të deshifruar Disk të Festit, një disk i vogël kafe të kuqe të mijëvjeçarit të dytë përpara Krishtit i shfaqur në të dyja faqet e një spiraleje figurash: një peshk, një guackë, një degë ulliri. Shpresonte të gjente diçka po aq magjepsëse dhe komplekse mbi të cilën të punonte. Kur mësoi për misterin e quipu-ve, ka mbetur menjëherë si i goditur. Shumë shpejt ka njohur Urton-in dhe të dy kanë vendosur të krijojnë një ekip me dy informaticienë të MIT-it, babë e bir, Martin dhe Erik Demaine. Kanë filluar të konfrontohen dhe matematikanët kanë ekspozuar projektin e tyre për të arritur të klasifikojnë të dhënat. Kanë rënë në konkluzionin se një prej studentëve të vitit të vitit të fundit të Quisquater-it, Vincent Castus, fillimisht kish tentuar një analizë të mbiquajtur pema e prapashtesave. Metoda shfrytëzon një kompjuter për të identifikuar blloqet e karaktereve që përsëriten në një tekst. Për shembull, në praktikë fjala "Mississipi" përmban blloqe të ndryshme që përsëriten: issi, iss dhe ss. Pemët e prapashtesave përdoren në analizën gjenetike për të individualizuar sekuencën minimale të një kampioni të ADN-së. Duke karikuar bangën e të dhënave të quipu-ve në kompjuterin e tij Mac, Castus ka nxjerrë një pemë prapashtesash nga nyjet, duke lënë menjanë të dhënat binare më komplekse të kalimit të parë. Ka filluar në maj të vitit 2006. Në tetor i kish deduktuar të gjitha të dhënat, duke hasur një numër të jashtëzakonshëm përsëritjesh: 3000 grupe të ndryshme sekuencash prej 5 nyjesh. Përsëritje më të shkurtra shfaqeshin edhe më shpesh. Ka gjetur mjaft palë quipu-sh të lidhura nga çiftime të ndryshme, gjë që u sugjeronte korrelacione të mundshme përmbajtjeje. Asgjë për momentin nuk mund të thotë, nëse efektivisht quipu-t tregojnë histori. Është e mundur që kërkuesit të kenë gjetur quipu që vetëm rastësisht paraqesin sekuenca të përsëritura me asnjë interes të veçantë apo që disa quipu janë me dashje kopje të të tjerave. Por, Urton beson se ka shumë më tepër. E di se përsëritjet janë aleatet më të mirë të deshifruesve të kodeve. Gjatë Luftës së Ftohtë, u vërejt një sekuencë e përsëritur tepër shpesh dhe u arrit të mendohej se mund të ishte për të treguar Moskën apo Hrushovin. Ka qenë individualizimi i përsëritjes së emrave të vendit, ai që ka përbërë hapin e parë drejt deshifrimit të Lineares B mikenase. Sot, ekipi posedon një çelës për çdo quipu të përfshirë në bangën e të dhënave, gjë që mundëson të identifikohen menjëherë pikat në të cilat një sekuencë përsëritet. Ekziston edhe një listë mikrosekuencash të zakonshme, kandidatet e privilegjuara për rolin e fjalëve. Përparimet e para e ekipit të Urton-it i dedikohen individualizimit të lidhjeve midis nyjeve dhe, për pasojë, Brezine, me formim matematicien, por rastësisht edhe e apasionuar pas rrobaqepësisë. Ka qenë ajo që ka konceptuar bangën e të dhënave, në tentativën për të gjetur shembuj të linjave numerike që t'i korrespondonin shumës së nyjeve në quipu të tjerë, duke zhvilluar një algoritëm të thjeshtë, nëpërmjet të cilit të kalohen në sitë të dhënat. Kërkimet e saj kanë çuar në individualizimin e një tërësie quipu-sh të ndërlidhur midis tyre, të zbuluara të gjitha në vendin arkeologjik afër Lima, në Puruchuco. Në thelb, litarët e zbuluara dukeshin regjistra të azhurnuar në kohëra të ndryshme nga tri funksionarë të lartë inkas të mëtejshëm. Duke mbledhur numrat në një quipu sigurohej shuma e fillestare e nyjeve të një tjetri e kështu me radhë. Le të imagjinojmë, për shembull, që një prej produkteve të prodhuara me dorë të dokumentonte rezultatin e një censimenti. Numërohen banorët e një fshati dhe dërgohet në një quipu tjetër në totalin e rajonit. Rajoni regjistron popullsinë e një tërësie fshatrash dhe nga ana e tij ia dërgon të gjithë shtetit. Urton e Brezine nuk e dinin se çfarë po numëronin (Njerëz? Kafshë?), por artikulli i tyre i botuar në vitin 2005 tek "Science" demonstronte për herë të parë se, quipu-t transmetonin informacione nga njëri tek tjetri. Të dy kanë identifikuar edhe atë që mund të kish qenë fjala e parë e shqiptuar në këtë gjuhë të lashtë. Dy quipu-të e nivelit të dytë dhe të tretë përdornin një sekuencë hyrëse prej tri nyjesh, që nuk shfaqej tek i pari, i atribuuar fshatit. Nga kjo është deduktuar se, ndoshta një sekuencë e tillë ishte e pranishme vetëm në quipu-t superiorë, sepse ishte për të treguar një vend specifik, të përdorur në hartimin e informacioneve të nxjerra nga burime të ndryshme. Ndoshta, sugjeronin kërkuesit, simboli i parë për t'u lexuar në një quipu mund të ishte pikërisht: Puruchuco.
Një hap larg nga zgjidhja
Ndërkohë, ekipi i Quisquater-it po punon në një mënyrë tjetër, ndoshta akoma më shumë ambicioze, për të siguruar të dhëna lidhur me përmbajtjen e quipu-ve. Bazohet në konsiderimin e çdo nyjeje si një nyje transmisioni dhe çdo quipu si një rrjet: linket përfaqësohen nga gjatësia e litarit. Një prej aspekteve më të çuditshëm të sektorit emergjent të teorisë së rrjetit përbëhet nga fakti, se roli i një nyjeje të veçantë mund të sintetizohet - në mënyrë domethënëse - nga një numër i veçantë. Një shembull i shkëlqyer është algoritmi i klasifikimit të faqeve të Google. Forca e motorit të kërkimit buron nga aftësitë e tij për të renditur faqet ueb sipas rëndësisë së tyre. Në ueb, çdo link synon nga një faqe tek tjetra, tamam si një shigjetë. Algoritmi e interpreton si një votë pozitive të atribuuar nga faqja e parë tek e dyta. Analiza e planifikuar e ekipit studiues të quipu-ve nuk riprodhon saktësisht sistemin PageRank të Google. Në fund të fundit, litarët që lidhin nyjet nuk janë njëdrejtimorë; një nyje nuk synon në mënyrë univoke drejt tjetrës, ama koncepti është njëlloj: duke marrë në konsideratë një sasi të madhe informacioni si një rrjet dhe duke e analizuar si të tillë, duke kërkuar të individualizohen mijërat e nyjeve, në të cilat tipologjitë e ndryshme të të dhënave mund të lidhen njëra me tjetrën, vërehet diçka që në rast të kundërt nuk do të vërehej. Vincent Blondel, Docent i matematikës belge mike e Quisquater-it, kohët e fundit ka përcaktuar ligjet matematike mbi bazën e një qëndrimi që i mundëson kompjuterit të llogarisë gradientin e ngjashmërisë midis nyjeve të të dy rrjeteve të veçanta. Procedura, ashtu si PageRank, shfrytëzon vlerësim/votën, por, duke i caktuar çdo nyjeje pikë të ndryshme në vend të një pike të vetme dhe duke zbatuar një skemë më komplekse për të llogaritur totalët. Shtypni "baseball" tek Google dhe kërkuesit e tij do të vërsulen në internet, do të gjejnë linqe dhe do t'ju përgjigjen se yankees.com është faqja e njëmbëdhjetë më e dobishme e kërkimit tuaj dhe seattlemariners.com e njëzetedytë. Nëqoftëse algoritmi i Quisquater-it do të përdorej në web, mund të vendoste edhe analogjitë midis nyjeve të ndryshme, duke demonstruar se faqet e Yankees e dei Mariners janë të ngjashme, sepse të dyja përmbajnë feed-et e majorleaguebaseball.com dhe linket e faqeve internetore të 29 skuadrave. Duke zbatuar algoritmin e Quisquater-it mbi një quipu, zbulohen grupe nyjesh që luajnë një rol dominues në raport me të tjerat. Mund të jenë marka apo shenja formatimi apo tregues përmbushjeje. Për shembull, mund të rezultojë se disa quipu fillojnë me sekuenca të veçanta nyjesh që janë për të treguar që t'i "lexosh si kalendar". Ose që vijnë nga e njëjta zonë gjeografike. Apo që ato anormale fillojnë të gjitha me parlajmërimin "lexoje këtë histori". Përgjigjet do të vijnë shpejt, në fund të këtij viti, dhe do të japin tregues domethënës, edhe pse nuk do të arrijnë ta zgjidhin paradoksin inkas në një periudhë afatshkurtër. Intuita e Urton-it ka qenë thelbësisht ajo që t'i trajtojë quipu-t jo si një punim i thjeshtë tekstil apo si një llogaritës, por si një teknologji e huaj dhe e sofistikuar. Do të ishte tejet e lehtë ta likuidoje si vepër e një qytetërimi më pak të avancuar. Prej më shumë se 10 vjetësh, ai vazhdon të theksojë se përkundrazi është shenja e një zhvillimi të shoqërisë inkaso, të cilin ne nuk arrijmë akoma ta kapim. Edhe Acosta, misionari i shekullit të XVI-të, ishte i bindur. Kish vizituar Amerikat dhe kish regjistruar dëshmi të ndryshme lidhur me përdorimin e quipu-ve, duke përshkruar fetarët që i përdornin për të memorizuar lutjet, të tjerë që i shfrytëzonin për të përfunduar llogari komplekse "pa asnjë gabim" dhe përfundonte se "për sa i përket faktit që disa janë akoma në dyshim nëse këta njerëz janë të ndriçuar apo akoma në gjendjen e të egërve, sigurisht atë që e bën e bën maksimalisht mirë".

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

Një nga drejtimet në të cilat bëhen prej vitesh kërkime është fuqia misterioze e trurit të njeriut. Ky është një drejtim, që gjithnjë ka tërhequr vëmendjen e shteteve të zhvilluara dhe të qeverive që ata drejtojnë.
Para disa dekadash e më tutje, shumë njerëz që kishin aftësi të rralla psikike, filluan të shiheshin më seriozisht nga shkenca. Ata nuk ishin më njerëz që thonin broçkulla, por ishin njerëz që mund të dinin gjëra që askush nuk imagjinonte.
Bëhej fjalë për njerëz, të cilët arrinin që të bënin parashikime apo arrinin të shikonin vende të ndryshme, me anë të vënies në funksion të trurit të tyre, duke kryer një lloj udhëtimi intuitiv, në të cilin arrinin që të shikonin realisht vende e persona.
Ky duket si një skenar filmash fantastiko-shkencor, por realisht është një e vërtetë e thellë, e cila tregon se njeriu ka aftësi të pashfrytëzuara, të cilat të çojnë deri në nivele të tilla, që të kujtojnë fuqitë e mbinatyrshme të faraonëve të lashtë.
Por ç'është kjo teknikë, çfarë kryen, kush mund ta arrijë, a janë të tërë njerëzit të aftë që të kenë fuqi, të cilat momentalisht konsiderohen paranormale, utopike apo të paarritshme?
Amerikanët e quajnë "Remote Viewing" (Shikim në distancë) RV. Në fokusin e instituteve të ndryshme, ka kohë që është vendosur në qendër të optikës aftësia e këtyre njerëzve, që arrijnë që të shohin në distancë mijëra kilometrash atë që ndodh, duke përdorur fuqinë e trurit të tyre.
Kjo është një aftësi psikike që të lejon të perceptosh vende, persona dhe veprime, gjë të cilën e bën pa ndihmën e asnjërës prej shqisave (të paktën këtyre që njihen).
RV shpeshherë quhet edhe doktrina psikike. Është në kufijtë e të pabesueshmes ajo që mund të arrijnë ata që praktikojnë diçka të tillë. Nuk ka kufi për këta njerëz. Ata arrijnë që të monitorojnë me anë të trurit të tyre çdo gjë në galaksinë tonë.
Mund të shohin nën shtresa toke, një mal në Jupiter, një fëmijë të humbur, një trup të varrosur diku, një njeri që mbahet peng me mijëra milje larg, mund të shohin brenda Pentagonit, Kremlinit, Vatikanit etj. Për ta nuk ka kufij.
Ingo Swann dhe Harold Sherman kanë pohuar që të kenë kryer RV të sipërfaqes së Mërkurit dhe të Jupiterit. Ky eksperiment u zhvillua më 27 prill 1973. Dr.Russell Targ dhe Dr. Harold Puthoff, studiuan Ingo Swann dhe Harold Sherman, me qëllim vërtetimin e saktësisë së informacionit që ata pohonin se shikonin me anë të trurit, si dhe studimin e fenomenit.
Ata arritën që të shohin sipërfaqet e planeteve në fjalë dhe bënë edhe vizatime që të tregonin atë që ata kishin parë. Mënyra që do të vërtetohej apo do të hidhej poshtë një gjë e tillë ishte verifikimi i të dhënave, duke i krahasuar me ato që vinin nga burimi më i besueshëm në kontrollin e hapsirës qiellore, NASA. Sondat "Mariner 10" dhe "Pioneer 10", kishin kryer kërkime dhe kishin fiksuar pamje të planeteve, të cilat u krahasuan më të dhënat që sollën dy personat, që pohuan se kryen një udhëtim mendor deri në ato planete.
U hapën diskutime të ndryshme dhe, duke krahasuar ato që këta njerëz treguan se kishin parë, u kundërshtua vërtetësia e tyre, sepse 46% ishin informacion i pasaktë. Gjithsesi nuk u arrit të shpjegohej se si ishte e mundur që arritën të tregonin 50% informacion të saktë (gjithnjë nëse ka qenë kaq e jo më shumë). Nga studime që u bënë në këtë drejtim është arritur në një shifër të tillë ku ndoshta një në 65 persona që ushtrojnë RV, mund të arrijë që të kryejë udhëtime yjore psikike, pra, duke përdorur fuqinë mendore. Në këto udhëtime thyhen barrierat kohë hapësirë dhe mund të kryesh ëndrrën e të gjithë njerëzve, udhëtimin në kohë, pavarësisht se jo fizikisht, por vetëm mendërisht.
Këto përfundime janë shokuese, por shumë studies edhe pse nuk kanë arritur që të japin shpjegime përfundimtare në lidhje me to, nuk i mohojnë si fenomene.
Gjithsesi në këtë eksperiment të vitit 1973, udhëtimi yjor që kryen ata dy individë ishte shumë i shpejtë dhe mendohet se, ndoshta mund të kenë lëvizur edhe nga një galaksi në tjetrën, pasi që të kontrollosh aftësi të tilla duhet shumë praktikë dhe një kohë e gjatë që të ushtrohesh duke zbatuar një disiplinë të hekurt.
Gjithsesi, duke krahasuar të dhënat që ata dhanë para 30 e ca vjetësh, me ato të sotmet, është arritur në përfundimin se ata njerëz e kanë kryer një udhëtim të tillë.
Gjithsesi një rast i ngjashëm, pra i një njeriu që kishte aftësi të tilla të rralla gjendet edhe në vitin 1958, ku më vonë u bë edhe një libër për të. Ai quhej Kuda Box dhe ishte një indiano-amerikan.
Arrinte që të lidhte disa metra fasho apo çdo lloj cope tjetër, rreth syve dhe të gjente ngjyra objektesh pas shpinës së tij, të lexonte libra pa i parë fare, të shikonte foto revistash edhe pse ishin në cepin tjetër të dhomës e pas shpinës së tij.
U quajt njeriu me sytë me rreze X, por sigurisht që nuk u mor seriozisht. Ai nuk kërkoi kurrë që të bënte reklamë për atë që ai kryente dhe për fuqinë që kishte. Personi që shkroi për të ishte studiues dhe gjithnjë besoi te fuqia e Kudës. Mendohet se të tërë njerëzit mund të arrijnë diçka të tillë, por duhet ditur mënyra e çlirimit të një fuqie të tillë. Në kërkime të ndryshme që janë bërë për të mësuar zanafillën e këtij fenomeni, është vërejtur se në disa tempuj priftërinjsh në Tibet, apo edhe në Indi ekzistojnë njerëz që kanë një aftësi të tillë në shkallë superiore.
Gjithsesi, edhe pse është pjesë e kulturave të lashta, ky fenomen, të paktën për aq sa dihet, ka filluar që të studiohet seriozisht në 40 vitet e fundit. CIA dhe US Army, kanë investuar në projekte të veçanta që merren me kërkime në drejtimin e RV. Programi, i cili merret me kërkime në këtë fushë quhet "Stargate". Sigurisht që ky është një prej atyre programeve kërkimorë që mban mbi vete vulën "TOP SECRET".
Njerëzit që janë përfshirë në këtë program u vunë në lëvizje gjatë identifikimit të vendndodhjes se Gedhafit të Libisë, mbi të cilën Forcat Ajrore amerikane bombarduan me precizion. Një tjetër lëvizje e tyre është edhe evidentimi i një vendndodhje të një avioni në Afrikë.
Edhe pse kjo eksperiencë është deri diku e pabesueshme, media nuk është treguar kurrë skeptike në lidhje me këtë realitet. Tipik është raporti i zonës Sacramento.
Në 28 nëntor të vitit 1995, stacioni televiziv Chanel 10, do të prezantonte Alan Frio dhe Beth Ruyak si "evidenca të reja emocionuese", të cilat provojnë ekzistencën dhe realitetin e fenomenit RV. E njëjta histori do të rrëfehej edhe nga 'Sacramento Bee' dhe 'Associated Press' në një artikull mbi "Stargate", shkruajtur nga Richard Cole.
"Një praktikues i talentuar i RV, pikturoi mulli me erë, ndërkohë që personi që iu kërkua që të shikonte, gjendej pikërisht në një fermë me mullinj me erë në Altamont Pass, në një distancë të konsiderueshme nga vendndodhja e të parit", shkruan Cole.
Shikuesi i talentuar ishte Joe McMoneagle, një ish-pjestar në projekte ushtarake të kësaj natyre. Cole nuk ishte një vëzhgues i thjeshtë, pasi shkrimin e tij ai e bazon në referencat e Dr. Jessica Utts dhe të një profesori të Universitetit të Kalifornisë, Davis, i cili gjithashtu kishte punuar për qeverinë në një projekt të kërkimeve të natyrës psikike.
Në emisionin televiziv të Channel 10, Dr. Utts, konfirmoi se kishte arsye të shëndosha që të besohej se Joe McMoneagle kishte fuqi të mëdha psikike. Ai kishte shërbyer në ushtrinë amerikane për më shumë se 16 vjet.
Ai ka deklaruar, se ka ndihmuar që të lokalizohet vendndodhja e pengjeve të marra nga Irani, në periudhën kur ishte President Xhimi Karter. Tashmë ai është një këshilltar psikik.
Në sajë të pikturave që ai i dha Dr. Utts, kjo e fundit pohoi se ai kishte kryer një udhëtim të tillë, pra kishte praktikuar RV. Ishte një lloj eksperimenti ku një person u dërgua në distancë miljesh për t'u gjetur dhe për t'u përshkruar vendi në të cilin ai ndodhej.
McMoneagle është vetëm një nga njerëzit që kanë aftësi të tilla, të cilët u studiuan nga Targ dhe Puthoff në Stanford Research Institute (SRI) nga 1973 deri në vitin 1989 e më pas, nga Science Applications International Corp., e cila bëri kërkime në këtë drejtim nga 1992 deri në 1994.
Mark Mansfield, zëdhënës i CIA-s, do të deklaronte se CIA, është duke marrë në konsideratë edhe një herë projektet që kanë të bëjnë me fenomenet parapsikologjike, dhe mbi të gjitha me RV, për të përcaktuar rolin e tyre përfundimtar në shërbim të shërbimeve inteligjente.
Ai vinte në dukje se programi "Stargate" nuk ishte më ai i dikurshmi dhe ishte ndërprerë prej kohësh. Gjithsesi janë rreth 60 studiues të psikikës që kanë dhënë kontribut njëherësh për projektet qeveritare. Një prej tyre, David Morehouse, u rekrutua kur mori nje plumb në kokë në Jordani dhe pas kësaj, filloi që të kishte vizione dhe makthe, njëlloj sikur ti përjetonte së gjalli. Ai shkroi edhe librin "Luftëtari Psikik". Shembuj të tillë ka plot dhe mendohet se ka akoma më shumë, nga ata që nuk deklarojnë gjë fare, pasi është një eksperiencë e pabesueshme dhe shpesh herë edhe bezdisëse për atë që e ushtron.
Përveç njerëzve që arrijnë të aktivizojnë RV pas aksidentesh ose vuajtjesh fizike të rastësishme, ka edhe nga ata që në sajë të një disipline të fortë dhe rregullash arrijnë të bëhen "shikues".
Këto janë disa nga projektet më ambiciozë e më sekretë, jo vetëm në Amerikë, por edhe në shumë shtete të tjera. Një gjë është e sigurt, e vërteta është më e pabesueshme se fantazia.

__________________
WEBMASTERKOSOVA