YLLIRIAN

Në vitin 1858, François Auguste Mariette u ngarkua nga Duka i Luines për të verifikuar supozimin e Plakushit Plin që Sfinksi ka qenë ndërtuar dhe nuk ka qenë monolit. Ai hapi një kanal pranë piramidës së Khufusë dhe në një faltore të Isis, aty ku gjeti të ashtuquajturën Pllakën e Inventarit. Në pllakë thuhet se, "gjatë mbretërimit të Khufusë, ai urdhëroi ndërtimin e një monumenti me përmasat e Sfinksit". Kjo logjikisht të çon të mendosh se, Sfinksi ishte aty tashmë, dhe se teoria standarde që thotë se, Sfinksi është bashkëkohor me Khafrenë është jokorrekte.

Nuk është habi pra, që shumica e egjiptologëve përpiqen që ta largojnë vëmendjen nga Pllaka e Inventarit, pasi ajo paraqet pak si shumë probleme. Disa preferojnë të pohojnë se, kjo pllakë ishte një listë e inventarit të tempullit të Isit dhe kështu që ajo daton që nga dinastia e 26.

Ndoshta, por Mariette, zbuluesi i saj, kaloi më shumë se dhjetë vite, duke kërkuar në sheshin e Gizas, dhe u largua i bindur se pllaka ishte ngritur nga vetë Khufu.

Ishte kapiteni Giovanni Battista Caviglia, i cili në vitin 1816, pastroi Sfinksin dhe tempujt përreth tij nga rëra, dhe ia atribuoi ndërtimin e Sfinksit, Khafresë për shkak të afërsisë së piramidës së tij me Sfinksin. Megjithatë, as edhe një mbishkrim i vetëm nuk e ka konfirmuar këtë lidhje dhe Sfinksi as nuk është i reshtuar me këtë piramidë.

Ekziston gjithashtu një tekst nga faraoni Amenhotep, në të cilin përmendet Sfinksi dhe etiketohet si "më i vjetër se sa piramidat".

Më pas është e famshmja Pllakë e Ëndrrave e Tutmosit IV, në të cilën shumë egjiptologë thonë besojnë se kanë parë emrin e Khafresë mbi një copëz të mbishkrimit - që sot nuk është më e pranishme - mbi pllakë, në nderim të një hyjnie, ndonëse emri nuk është aty në realitet, por vetëm në konturin e një rrokjeje të vetme. Në përkthim, ata kanë shtuar edhe një rrokje tjetër që nuk ekziston në pllakë.

Tutmosi IV ishte vetëm një princ në atë kohë dhe jo trashëgimtar i fronit. Pas një gjuetie, ai u preh në hijen e kokës së Sfinksit, që ishte e vetmja pjesë e monumentit që ishte ende mbi tokë - strukturat e tjera ishin të gjitha të mbuluara me rërë. Në gjumë, ai ëndërroi se Sfinksi i kërkoi që ta pastronte nga rërat. Në këmbim, Sfinksi do t'i jepte atij fat edhe pushtet.

Në të vërtetë, Tutmosi vendosi ta ekzekutojë ëndrrën e tij dhe menjëherë pas kësaj u bë Faraon, si dhe shumë i pasur.

Megjithatë, ajo që është vërtetë interesante në Pllakën e Endrrave të Tutmosit IV është prezantimi i Sfinksit. Janë 2!

Gjithashtu, mund të shihet se të dy Sfinksët qëndrojnë mbi ndërtime arkitekturorë, domethënë një tempull i vogël me një portë. Interpretimi i zakonshëm i egjiptologëve është se këta tempuj janë thjeshtë përfaqësimi i asaj që është e pranishme përpara dhe në pjesën jugore të Sfinksit.

Megjithatë, një konkluzion i tillë nuk mund të kënaqë që askënd, pasi dihet shumë mirë se rregullat e perspektivës për egjiptianët e lashtë ishin shumë shumë strikte, dhe asnjë artist zyrtar nuk do të lejonte vetveten të shmangej nga realiteti në një masë të tillë.

Më e rëndësishmja, në pllakën e inventarit, përmendet një goditje rrufeje që goditi pjesën e sipërme të një Sfinksi të dytë, si dhe një pemë fiku egjiptian, një pemë e shenjtë në ato kohëra, e cila ishte djegur nga e njëjta goditje rrufeje. Goditja e rrufesë shënoi fillimin e fundit për Sfinksin e Dytë.

Sipas arkeologut Michael Poe, i cili u referohet fragmenteve të papirusëve nga Mbretëria e Mesme, Sfinski i Dytë ndodhej përballë me Sfinksin që ekziston ende. Ai ndodhej në anën tjetër të Nilit, dhe u shkatërrua nga një vërshim i dhunshëm i Nilit në vitin 1000 para Krishtit. Vendasit morën më pas gurë nga struktura për të rindërtuar fshatrat e tyre.

Kjo tezë është konfirmuar nga tekste të tjerë, si ata të gjeografit të madh arab Al-I-Drisi në dy enciklopeditë e tij gjeografike. Ai përmend praninë e dy sfinksëve në Giza, monumente që ai i përshkruan në detaje: njëri është në gjendje shumë të keqe, i shpëlarë nga ujërat e Nilit, dhe i mungojnë shumë gurë. Edhe autorë të tjerë përmendin ekzistencën e dy Sfinksëve.

Historiani i famshëm, Musabihi shkruan për një "Sfinks pak më të vogël se sa tjetri" (ndoshta, sepse tjetri ishte përkeqësuar me kalkimin e kohës) në anën tjetër të Nilit, i ndërtuar me tulla dhe gurë.

Në tërësi, këta rrëfime paraqesin prova konkluzive që në fillesë ka patur dy Sfinksa: njëri, Sfinksi që ekziston ende; një Sfinks i dytë, në anën tjetër të Nilit, i ndërtuar me tulla, fillimisht i dëmtuar dhe në kohërat relativisht moderne, në shekullin e 11 u përdor si një gurore, gjë që e shpërbën komplet strukturën.

Sa për vendndodhjen e saktë të Sfinksit të dytë, për momentin ka tre mundësi. Puna vështirësohet shumë, pasi zona ka shumë ndërtesa moderne. Ne dimë vetëm që, Sfinksi ishte në anën tjetër të Nilit, një lumë që ishte shumë më i gjerë në ato kohë, sidomos në kohën e vërshimeve.

Sidoqoftë, pyetja më e rëndësishme është: përse nuk është shkruajtur më shpesh për Sfinksin e dytë? Çfarë ka për të fshehur?

Përse nuk përmendet shpërbërja e tij bashkë me heqjen e pjesës së jashtme të Piramidës së Madhe, e cila po ashtu u përdor nga populli i Kairos për ndërtim shtëpish? Ndoshta arsyeja është më komplekse: ndoshta, sepse këta Sfinksa fshehin diçka që ofron akses drejt diçkaje që ndodhet poshtë sheshit të Gizës? Le të mos harrojmë, se në shekullin 10 para Krishtit, kronikanët më të mëdhenj arabë dhe historianët përmendnin ekzistencën e portave që të çonin në galeri të nëndheshme poshtë Sfinksit. Por kjo është një tjetër histori...

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

Të bërtiturat "Assassina Americana!" dëgjoheshin kudo nëpër rrugët e kalldrëmta të qendrës antike të qytetit të Peruxhias gjatë mbrëmjes së ditës së premte, ndërkohë që gazetarët dhe qytetarët ishin dyndur dhe ngjeshur për të parë seancën gjyqësore të studentes Amanda Knox. Së bashku me ish-të dashurin e saj, Raffaele Sollecito, Knox ishte akuzuar për vrasjen e shoqes së saj të dhomës më 1 nëntor 2007, britanikes Meredith Kercher, e cila ashtu si Knox kishte 1 vit që studionte jashtë vendlindjes.

Amanda Knox, 22-vjeçare, e përkrahur nga prindërit e saj, qëndronte duke u dridhur dhe duke qarë përpara tri burrave dhe tre grave të jurisë dhe dy gjyqtarëve pas 12 orësh shqyrtime, me fytyrat e tyre të palexueshme, pasi kishin zgjatur këtë gjyq për 11 muaj. Kur juria lexoi verdiktin "fajtore", njerka e Sollecitos filloi të qante dhe të shante me zë të lartë "Va fanculo". Ato të shara në fakt, nuk i drejtoheshin vetëm fjalëve të gjyqtarit më tepër se Amandës dhe familjes së saj, të cilët as që mund ta kuptonin domethënien e këtyre fjalëve.

Juria e dënoi Amandën me 26 vjet burg dhe Solleciton me 25 me një periudhë të gjatë izolimi të kërkuar nga prokurori. Knox mund ta këtë merituar një vit dënim më tepër për arsye se fillimisht ka akuzuar pronarin e një lokali për vrasjen e kryer nga ajo. Ndërkohë që shoqërohej përsëri për në burg, vajtimet e zgjatura të Amandës mund të dëgjoheshin përtej mureve me tulla të ndërtesës mesjetare të gjyqit. Sollecito, i cili gjatë gjyqit ka qenë shumë herë më tepër emotive sesa Knox, u zverdh i tëri, por nuk reagoi.

Njëmbëdhjetë orë më vonë, familja e Kercher mbajti një konferencë për shtyp në Peruxhia për të falënderuar prokurorët italianë dhe policinë. Ashtu si familja Knox, edhe Kercherët nuk flasin italisht dhe përkthyesi i konsullatës britanike i ndihmoi ata që t'u përgjigjeshin pyetjeve të reporterëve italianë.

"Mendoj se mënyra më e mirë për të shpjeguar atë që ndiejmë është që të themi se jemi shumë të kënaqur me verdiktin", tha John Kercher, vëllai i Meredith i ulur pranë prindërve të tij dhe dy motrave Lyle dhe Stephanie. "Duam të themi se jemi të kënaqur me verdiktin, por që nuk është aspak një kohë feste për ne. Jemi të mbledhur këtu, pasi motra jonë është vrarë brutalisht dhe është larguar nga ne pa dëshirën e saj".

Në ditët e fundit, avokatët mbrojtës kanë sulmuar me agresivitet si vlefshëmirë e materialeve të të paraqitura në çështje si provë, ashtu edhe teorinë e prokurorit të një "loje seksi të shkuar keq", por familja Kercher nuk ka shprehur asnjë dyshim. "Mund të them vetëm se nëse një provë e tillë është paraqitur në gjyq, duhet ta pranojmë si të vërtetë", ka thënë Arline Kercher, nëna e Meredith. "Në fund të fundit, provat janë i vetmi fakt mbi të cilin mund të mbështetemi. Nuk ka asnjë gjë tjetër". Familja Knox dhe mbështetës të tjerë kanë thënë se provat kundër saj nuk ishin të mjaftueshme. Teoria që Knox urrente shumë shoqen e saj dhe ka nxitur dy meshkuj, Sollecito dhe Rudy Guede (të dy të dënuar për vrasje), për të kapur dhe për të sulmuar seksualisht atë, ndërkohë që Amanda i ngulte një thikë në fyt, është tejmase e varur nga rrethanat. Shenjat e këmbëve dhe të duarve të Guedes janë gjetur në skenën e gjakosur të krimit dhe ADN-ja e tij është gjetur në trupin e abuzuar seksualisht të viktimës, por megjithatë, nuk është gjetur pothuajse asnjë provë tjetër e ngjashme inkriminuese që mund të lidhë dy studentët me skenën e krimit.

Provat më serioze kundër Knox dhe Sollecito kanë qenë këto dy elemente: një grimcë mikroskopike të ADN-së së Sollecitos në një copë të reçipetave që mesa duket, janë shqyer nga kurrizi i Kercher gjatë sulmit kafshëror dhe një grimcë tjetër mikroskopike substance biologjike, që përputhet plotësisht me ADN-në e Kercher, mbi një thikë kuzhine të gjetur nga një kontroll policor në shtëpinë e Sollecitos në një sirtar, e cila gjithashtu, kishte grimca të ADN-së së Knox në mbajtësen e saj. Prokurorët thanë se dy studentët e kanë fshehur thikën e krimit në shtëpinë e Sollecitos pas një nate të pagjumë të kaluar pas skenës së krimit, duke u munduar të zhduknin gjurmët e tyre. Avokatët mbrojtës paraqitën ekspertë, të cilët thanë se sasia e materialit biologjik ishte tepër e vogël për t'u vërtetuar dhe mund të kenë patur rrezik ndotjeje si në skenën e krimit ashtu edhe në laborator.

Elementet kyçe si motivimi, madje edhe koha e krimit u përsëritën disa herë në gjyq. Gjatë argumenteve përmbyllëse, prokurorët ndryshuan edhe kohën e vlerësuar të vdekjes së viktimës, duke e shtyrë atë dy orë më vonë sipas mënyrës që të përputhej me fjalët e një të pastrehu, i cili kishte dëshmuar disa muaj pas arrestit se kishte parë Knox dhe Sollecito që kalonin pranë shtëpisë ku Kercher u vra në mënyrë barbare pas natës së Halloweenit të vitit 2007. Knox jetonte në të njëjtën shtëpi, ndërsa apartamenti i Sollecitos gjendej vetëm pesë minuta afër në këmbë. Prokurori Giuliano Mignini, në argumentet e tij akuzuese u rikujtoi gjyqtarëve dhe zotërinjve të jurisë se nëse nuk dënonin dy studentët kriminelë, atëherë do t'i dilnin kundër më tepër se 10 gjyqtarëve dhe magjistratëve që e kishin pranuar teorinë e tij si të vërtetë gjatë investigimeve.

Shumë vëzhgues ligjorë në Shtetet e Bashkuara nuk u habitën aspak nga dënimi i dhënë, pasi ata e ndjenin se Knox ishte dënuar paraprakisht nga gjykata italiane e opinionit publik dhe se vajza nuk kishte asnjë shans që t'i lehtësohej dënimi. Disa orë pas arrestimit të saj, reporterët zbuluan të gjithë postimet e Knox në MySpace. Ata kishin gjetur pseudonimin e saj "Foxy Knoxy" dhe kishin publikuar kudo videot e saj ku shfaqej e pirë. Një pronar dyqani lokal u prezantua përpara prokurorit me një video që ishte filmuar në dyqanin e tij, ku Sollecito dhe Knox shfaqeshin duke blerë të brendshme seksi dhe duke u puthur në dyqan disa ditë pas vrasjes barbare.

Por, gazetarët italianë, të cilët kishin publikuar për dy vjet rresht të gjitha informacionet mediatike të shoqëruara me disa prova të krimit u shfaqën të habitur me verdiktin final. "Duket tamam sikur gjyqtarët dhe juristët donin të lanin duart njëherë e përgjithmonë me këtë çështje", tha shkrimtari veteran i "La Republica", Meo Ponte, i cili u tha gazetarëve të "TIME" se juristët nuk patën kurajo të refuzonin teorinë të miratuar më parë nga shumë e shumë zyrtarë. Ponte cilësoi se dënimi i Knox, të cilën Mignin e kishte përshkruar si nxitëse dhe vrasësen kryesore, ishte në fakt 4 vjet më pak se 30 vitet e caktuara për Gueden (i cili tashmë është duke iu apeluar vendimit të gjykatës). Kjo në fakt, evidenton qartë se juria nuk e ka besuar aspak teorinë e Migninit, duke lënë të hapur pyetjen: Për çfarë e kanë dënuar me të vërtetë Amandën?

Avokatët mbrojtës të Knox ngulnin këmbë se Guede e kishte kryer i vetëm krimin. Ai ishte arrestuar në Milano një javë para vrasjes, pasi kishte hyrë me forcë në një shkollë infermierie, duke kërcënuar njerëzit me thikë dhe mbante me vete sende të vjedhura nga një zyrë drejtësie në Peruxhia. Guide u arratis për në Gjermani pas vrasjes. Ajo çfarë u kuptua nga dëshmia e tij fillestare ishte se nuk e implikonte Knox në vrasje. Ai tha se ndodhej në shtëpinë e Kercher, pasi kishin një lloj takimi të dy, shkoi në banjo dhe kur doli tha se e kishte gjetur të mbuluar në gjak, pasi e kishin therur për vdekje. Më pas ai e ndryshoi versionin e ngjarjeve, duke thënë se Knox kishte qenë në shtëpi ose të paktën afër shtëpisë dhe se ajo po zihej me Kercher për çështje parash.

Megjithatë, avokatët e Knox nuk qenë kurrë të aftë të fshihnin faktin që në natën kur Amanda ishte marrë në pyetje katër ditë pas vrasjes, kishte thënë se kishte patur një vizion të vetes së saj ulur në dhomën e ngrënies, duke mbyllur veshët, ndërkohë që shefi i saj, një pronar lokali, kishte vrarë dhe përdhunuar shoqen e saj. Më pas, Amanda tha se kishte qenë e detyruar ta drejtonte gishtin nga shefi i saj, pasi ishte gjetur një mesazh ku ajo i kishte shkruar "Shihemi më vonë" disa orë para vrasjes, gjë që italianët e kishin interpretuar si një takim.

Knox më pas ka dëshmuar se e kishte kaluar të gjithë natën në shtëpinë e Sollecitos duke pirë drogë dhe duke kryer marrëdhënie seksuale, edhe pse Sollecito ka thënë se nuk ishte i sigurt që Amanda e kishte kaluar të gjithë natën në shtëpinë e tij. Ajo tha se ishte zgjuar mëngjesin tjetër, kishte shkuar në shtëpi për t'u larë, kishte parë derën e shtëpisë të hapur dhe kishte vërë re disa pika gjak në banjo, por nuk ishte shqetësuar së tepërmi. Pasi kishte ngrënë mëngjes me të dashurin e saj, tha ajo, të dy u kthyen në shtëpinë e saj kur vunë re xhamin e një dritareje të thyer dhe derën e dhomës së Kercherit të mbyllur me çelës. Ata i telefonuan policisë, por autoritetet konfiromuan se ata kishin telefonuar vetëm pasi kishin ardhur disa policë italianë në shtëpi. Policia e gjeti Kercher gjysëm të zhveshur të mbuluar me çarçaf pas derës së mbyllur me një fjalor anglisht-italisht afër vetes të mbuluar me gjak.

Avokatët thanë për Knox dhe Sollecito se kanë planifikuar të apelojnë pas gjyqit, preces i cili mund të zgjsë deri në gjashtë vjet.

Ka shenja të dukshme që sugjerojnë se çështja e Knox mund të kthehet shumë shpejt në një diskutim diplomatik. Senatorja e Washingtonit (që është edhe vendlindja e Knox), Maria Cantwell, ka mbledhur Departamentin e Shtetit të Amerikës për të bërë investigime. "Jam shumë e trishtuar për verdiktin gjyqësor dhe kam dyshime mjaft serioze rreth sistemit gjyqësor italian dhe dyshoj gjithashtu se ka patur shumë anti-amerikanizëm në këtë çështje. Prokuroria nuk ka paraqitur prova të mjaftueshme që një juri e drejtë të arrinte në përfundimin se Amanda Knox është fajtore". Ambasada amerikane në Itali kishte dërguar disa vëzhgues në gjyq për të ndjekur nga afër argumentet finale të Migninit, por nuk ka bërë asnjë koment zyrtar. Edhe pse Knox është vizituar disa herë nga zyrtarët e ambasadës amerikanë gjatë kohës së paraburgimit, shteti amerikan nuk është përfshirë zyrtarisht në çështje.

Pas verdiktit, Curt Knox, shtrëngonte duke qarë dy vajzat e tij më të vogla, edhe pse ishte i rrethuar nga turma e telekamerave, njerëzve kuriozë dhe studentëve të tjerë. Një pjesëtar i familjes tha se kishin në plan të shpërnguleshin në Itali për të jetuar afër vajzës së tyre të burgosur.

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

Më 25 dhjetor, kristianët anembanë botës do të mblidhen për të festuar ditëlindjen e Jezusit. Këngë të gëzueshme, liturgji speciale, dhurata të mbledhura me letra të shkëlqyeshme, ushqime festive: të gjitha këto karakterizojnë ditën e festimit sot, të paktën në hemisferën veriore. Por nga erdhi festivali i Krishtlindjes? Si u bë 25 dhjetori i lidhur me ditëlindjen e Jezusit?

Bible ofron pak të dhëna: Festimet e lindjes së Jezusit nuk përmenden në Ungjijtë apo Aktet: nuk jepen as data, bile as dhe koha e vitit. Referenca biblike për barinj që janë duke u kujdesur për kopetë e tyre natën kur mësuan lajmin e lindjes së Jezusit (Luka 2:8) mund të sugjerojnë sezonin pranveror të qengjave; nga ana tjetër, në muajin e ftohtë të dhjetorit delet fare mirë mund të kenë qenë në stane. Megjithatë, shumica e studiuesve do të kërkonin maturi rreth nxjerrjes të një detaji të tillë të saktë, por të rastësishëm, nga një narrativë fokusi i së cilës është teologjik më shumë sesa kalendarik.

Dëshmia ekstrabiblike nga shekulli i I-rë dhe i II-të është njëlloj e pakët: Nuk ka asnjë përmendje të festimit të ditëlindjes në shkrimet e shkrimtarëve të hershëm kristianë si Irenaeusi (rreth. 130-200) apo Tertuliani (rreth 160-225). Origeni i Aleksandrisë (rreth 165-264) shkon aq larg sa të përqeshë festimet romake të ditëlindjeve, duke i damkosur ato si praktika "pagane" - një tregues i fortë se lindja e Jezusit nuk u shënua me festime të ngjashme në atë vend dhe kohë. Për aq sa mund të tregoj, Krishlindja nuk festohej aspak në atë kohë.

Kjo gjë është në kontrast të fortë me shumë tradita të hershme që rrethojnë ditët e fundit të Jezusit. Secili prej Katër Ungjijve na jep informacion të detajuar rreth kohës së vdekjes së Jezusit. Sipas Gjonit, Jezusi është kryqëzuar sapo qengjat e Pashkës hebraike qenë sakrifikuar. Kjo duhet të ketë ndodhur me 14 të muajit hebre Nisan, pak përpara se dita e pushimit hebraike të fillonte në perëndim të diellit (duke pasur parasysh fillimin e datës 15, pasi në kalendarin hebraik ditët fillojnë në perëndimin e diellit. Megjithatë, tek Mateo, Marku dhe Luka, Darka e Fundit është mbajtur pas perëndimit të diellit, në fillimin e datës 15. Jezusi është kryqëzuar mëngjesin tjetër, akoma në datën 15.

Pashka, një zhvillim shumë më i hershëm se Krishtlindja, qe thjesht riinterpretimi gradual kristian i Pesakut në termat e Pasionit të Jezusit. Mbajtja e saj mund të implikohet bile në Dhiatën e Re (1 Korintiasit 5:7-8: "Qengji ynë sakrifikues, Krishti, është sakrifikuar. Kështu që le ta festojmë përkujtimin..."); sigurisht që qe një festë kristiane e dallueshme kristiane nga mesi i shekullit të II-të B.C., kur një tekst apokrif i njohur si Epistoli për Apostujt e tregon Jezusin që të udhëzojë dishepujt e tij "për të përkujtuar vdekjen e tij, domethënë Pashkën hebraike".

Aktiviteti fetar, mrekullitë, Pasioni dhe Ringjallja qenë shpesh gjërat me interes më të madh për shkrimtarët kristianë të shekullit të I-rë dhe të fillimit të shekullit të II-të B.C.. Por me kalimin e kohës, origjina e Jezusit do të bëhej një preokupim gjithnjë e më i madh. Ne mund të fillojmë ta shikojmë tashmë këtë ndryshim në Dhiatën e Re. Shkrimet më të hershme - Pali dhe Marku - nuk e përmendin lindjen e Jezusit. Ungjijtë e Mateos dhe Lukës na japin përshkrime të mirënjohura, por krejtësisht të ndryshme të evenimentit - megjithëse asnjëri nuk e specifikon një datë. Në shekullin e II-të B.C., detaje të mëtejshme të lindjes dhe të fëmijërisë së Jezusit janë të lidhura në shkrime apokrife të tilla si Ungjilli i Fëmijërisë i Thomait dhe Proto - Ungjilli i Xhejmsit. Këto tekste na japin çdo gjë, duke filluar nga emrat e gjyshërve të Jezusit deri tek detajet e edukimit të tij, por jo datën e lindjes së tij.

Më së fundi, rreth vitit 200 B.C., një mësues kristian në Egjipt i referohet datës që u lind Jezusi. Sipas Klementit të Aleksandrisë, disa ditë të ndryshme qenë propozuar nga grupe të ndryshme kristiane. E habitshme sa mund të duket, Klementi nuk e përmend aspak 25 dhjetorin. Klementi shkruan: "Janë ata që kanë përcaktuar jo vetëm vitin e lindjes të Zotit tonë, por edhe ditën dhe thonë se ajo ndodhi në vitin e 28-të të Augustit dhe në ditën e 25-të të [muajit egjiptian] Pachon [20 maji në kalendarin tonë]... Dhe duke trajtuar Pasionin e Tij, me saktësi shumë të madhe, disa thonë se ndodhi në vitin e 16-të të Tiberiusit, në ditën e 25-të të [muajit egjiptian] Phamenoth [21 marsi në kalendarin tonë]; të tjerë thonë në ditën e 25-të të Pharmuthi [21 prilli në kalendarin tonë] dhe të tjerë akoma në ditën e 19-të të Pharmuthi [15 prilli në kalendarin tonë] Shpëtimtari vuajti. Më tej akoma, të tjerë thonë se, Ai lindi ditën e 24-ët apo të 25-të të Pharmuthi [20 apo 21 prilli në kalendarin tonë]".

Dukshëm që ekzistonte një paqartësi të madhe, por gjithashtu edhe sasi të konsiderueshme interesi në datimin e lindjes së Jezusit në shekullin e II-të. Megjithatë, nga shekulli i IV-ët, ne gjejmë referenca të dy datave që u pranuan gjerësisht - dhe që tani gjithashtu festohen - si ditëlindje të Jezusit: 25 dhjetori në Perandorinë Romake perëndimore dhe 6 janari në Lindje, (veçanërisht në Egjipt dhe Azinë e Vogël). Kisha moderne armene vazhdon që ta festojë Krishtlindjen më 6 janar; megjithatë, për pjesën më të madhe të kristianëve 25 dhjetori do të mbizotërojë, ndërsa 6 janari eventualisht u bë i njohur si Dita e Epifanisë, që përkujton ardhjen e magjistarëve në Betlehem. Periudha midis u bë sezoni i pushimeve më pas i njohur si 12 ditët e Krishtlindjes.

Përmendja më e hershme e 25 dhjetorit si ditëlindje e Jezusit vjen nga një almanak romak i mesit të shekullit të IV-ët që liston datat e vdekjeve të peshkopëve dhe martirëve të ndryshëm kristianë. Data e parë e listuar, 25 dhjetori, shënohet: natus Christus in Betleem Judeae: "Krishti u lind në Betlehem të Judeas". Rreth vitit 400 B.C., Augustini i Hipos përmend një grup disident kristian lokal, donatistët, që në mënyrë të dukshme e bënte festimin e Krishtlindjes më 25 dhjetor, por refuzonte që të festonte Epifaninë më 6 janar, duke e shikuar atë si një novatorizëm. Qysh kur grupi donatist u shfaq vetëm gjatë persekutimit të Dioklecianit në vitin 312 B.C. dhe më pas qëndroi me kokëfortësi i lidhur me praktikat e atij momenti në kohë, ata duket se përfaqësojnë një traditë afrikanoveriore kristiane më të vjetër.

Në Lindje, 6 janari fillimisht nuk u shoqërua vetëm me magjistarët, por me historinë e Krishtlindjes si një e tërë.

Kështu, pothuajse 300 vjet pas lindjes së Jezusit, më së fundi gjejmë njerëz që e festojnë lindjen e tij në mes të dimrit. Por si i vendosën ata datat 25 dhjetor dhe 6 janar?

Sot, ekzistojnë dy teori: njëra jashtëzakonisht popullore, tjetra më pak e dëgjuar jashtë rretheve të studiuesve (megjithëse shumë më e vjetër).

Teoria e lavdëruar me zë më të lartë rreth origjinës së dat-ës/ave të Krishtlindjes është ajo që u huazua nga festimet pagane. Romakët e kishin festivalin e tyre të mesit të dimrit të Saturnalias në fundin e dhjetorit; popujt barbarë të Europës Veriore dhe Perëndimore i mbajtën ditët e pushimit në kohë të ngjashme. Për ta kompletuar atë, në vitin 274 B.C., Perandori romak Aurelian e caktoi një ditë festimi të lindjes së Sol Invictus më 25 dhjetor. Krishtlindja, vazhdon argumenti, është realisht një rrjedhim nga këto festime diellore pagane. Sipas kësaj teorie, kristianët e hershëm i zgjodhën me qëllim këto data për të inkurajuar përhapjen e Krishtlindjes dhe të kristianizmit anembanë botës romake: Nëqoftëse Krishtlindja dukej si një festë pagane, më shumë paganë do të hapeshin ndaj festës dhe Zotit, lindjen e të cilit ajo festonte.

Pavarësisht popullaritetit të saj sot, kjo teori e origjinës së Krishtlindjes ka problemet e saj. Pikë së pari, ajo nuk gjendet në asnjë shkrim të hershëm kristian. Autorët kristianë të kohës nënvizojnë një lidhje midis solsticit dhe lindjes së Jezusit: Për shembull, babai i kishës Ambrozi (rreth viteve 339-397) e përshkruante Krishtin si diellin e vërtetë, i cili i kalonte në ndriçim zotat e rënë të rendit të vjetër, por shkrimtarët e hershëm kristianë kurrë nuk e lanë indikacionin më të vogël në ndonjë përpunim të vonshëm kalendarik; dukshëm që ata nuk mendonin se data qe zgjedhur nga kisha. Më shumë, ata e shikojnë koinçidencën si një shenjë hyjnore, si provë të natyrshme që Zoti e ka zgjedhur Jezusin mbi zotat fallsë paganë.

Nuk ka qenë deri në shekullin e XII-të që ne të gjejmë sugjerimin e parë që festimi i lindjes së Jezusit të vendosur qëllimisht në kohën e festimeve pagane. Një shënim anësor në një dorëshkrim me shkrimet e komentatorit biblik sirian Dionysius bar-Salibi deklaron se, në kohëra të vjetra dita e pushimit e Krishtlindjes aktualisht u ndryshua nga 6 janari në 25 dhjetor, kështu që ra në të njëjtën datë si dita e pushimit pagane Sol Invictus. Në shekujt e XVIII-të dhe XIX-të, studiuesit e Biblës e shtyrë nga studime të reja religjionesh krahasuese u kapën pas kësaj ideje. Ata pretenduan se, për shkak se kristianët e hershëm nuk e dinin se kur kish lindur Jezusi, ata thjesht asimiluan festimin pagan të solsticit për qëllimet e tyre, duke e pretenduar atë si kohën e lindjes së Mesias dhe e festuan atë qysh atëhere.

Studime më të vonshme kanë treguar se, shumë prej efekteve moderne të ditëve të pushimit pasqyrojnë zakone pagane të huazuara shumë më vonë, teksa kristianizmi zgjerohej në Europën Veriore dhe Perëndimore. Për shembull, pema e Krishtlindjes është lidhur me praktikat mesjetare druide. Kjo vetëm i ka inkurajuar audiencat moderne që të supozojnë se gjithashtu edhe data duhet të jetë pagane.

Megjithatë, siç e pranojnë shumë studiues, ekzistojnë probleme me këtë teori popullore. Në mënyrë më domethënëse, përmendja e parë e një datë për Krishtlindjen (rreth vitit 200) dhe festimet më të hershme që ne dimë (rreth viteve 250-300) vijnë në një periudhë ku kristianët nuk po huazonin fuqishëm nga tradita pagane me një karakter të tillë të natyrshëm.

E pranuar si e vërtetë, besimi dhe praktika kristiane nuk u formuan në izolim. Shumë elementë të hershëm të adhurimit kristian - përfshi vaktet eukaristike, vaktet që nderonin martirët dhe arti funeral kristian shumë i hershëm - do të kishin qenë goxha të kuptueshëm për vëzhguesit paganë. Megjithatë, në shekujt e parë pas lindjes së Krishtit, minoriteti i persekutuar kristian qe thellësisht i preokupuar me distancimin e vetes nga ritualet fetare pagane më të mëdha publike, të tilla si sakrificat, lojërat dhe ditët e pushimit. Kjo qe akoma e vërtetë po aq vonë sa persekutimet e dhunshme të kristianëve të kryera nga Perandori romak Dioklecian në periudhën midis viteve 303 dhe 312 B.C.

Kjo do të ndryshonte vetëm, pasi Kostandini të konvertohej në kristianizëm. Nga mesi i shekullit të IV-ët e këtej, ne gjejmë kristianë që adoptojnë qëllime dhe kristianizojnë festime pagane. Një idhtar i famshëm i kësaj praktike qe Papa Gregori i Madh, i cili në një letër të shkruar në vitin 601 B.C. një misionari kristian në Britani, rekomandon që tempujt lokalë paganë të mos shkatërrohen, por të konvertohen në kisha dhe festimet pagane të realizohen si përkujtime të martirëve kristianë. Në këtë pikë të vonë, Krishtlindja fare mirë mund të ketë fituar disa ornamente pagane, por ne nuk kemi dëshmi të kristianëve që adoptojnë festime pagane në shekullin e III-të B.C., pikë, e cila daton se u vendos Krishtlindja. Për pasojë, ka pak të ngjarë që data të jetë zgjedhur thjesht për të korresponduar me festimet diellore pagane.

Festimi i 25 dhjetorit duket të ketë ekzistuar përpara vitit 312, të paktën përpara Konstandinit dhe konvertimit të tij. Siç e kemi parë, kristianët donatistë në Afrikën Veriore duket ta kenë ditur këtë qysh përpara këtij viti. Veç kësaj, në mesin dhe fundin e shekullit të IV-ët, liderë kishtarë në Perandorinë Lindore e preokuponin veten jo me futjen e një festimi të ditëlindjes së Jezusit, por me shtimin e datës së festimit tradicional të tyre më 6 janar.

Ekziston edhe një mënyrë tjetër për të shpjeguar origjinën e Krishtlindjes më 25 dhjetor: E çuditshme sa mund të duket, çelësi për të datuar ditëlindjen e Jezusit mund të qëndrojë në datimin e vdekjes së Jezusit në Pashkën hebraike. Kjo pikëpamje ju sugjerua fillimisht botës moderne nga studiuesi francez, Louis Duchesne, në fillimin e shekullit të XX-të dhe ju shpjegua plotësisht nga amerikani Thomas Talley, në vite më të vonshme. Por me siguri ata nuk qenë të parët që nënvizonin një lidhje midis datës tradicionale të lindjes dhe vdekjes së Jezusit.

Rreth vitit 200 B.C., Tertulliani i Kartagjenës raportoi llogaritjen se dita e 14-të e Nisan (dita e kryqëzimit sipas Ungjillit të Gjonit) në vitin që Jezusi vdiq ishte ekuivalent 25 marsin në kalendarin romak (diellor). Sigurisht, 25 marsi është 9 muaj përpara 25 dhjetorit; kjo më vonë u njoh si Dita e Zonjës - përkujtimi i konceptimit të Jezusit. Kështu që, Jezusi besohej se ishte konceptuar dhe kryqëzuar në të njëjtën ditë të vitit. Saktësisht 9 muaj më pas, më 25 dhjetor, Jezusi lindi.

Ideja duket në një traktat kristian anonim të titulluar "Lidhur me solsticet dhe ekuinokset", i cili duket se ka ardhur nga Afrika Veriore e shekullit të IV-ët. Traktati deklaron: "Për këtë arsye, Zoti ynë u konceptua ditën e tetë të kalendave në muajin mars [25 mars], që është dita e pasionit të Zotit dhe e konceptimit të tij. Sepse është në të njëjtën ditë, që u konceptua në të njëjtën dhe vuajti". Bazuar në këtë, traktati e daton ditëlindjen e Jezusit me solsticin e dimrit.

Edhe Augustine qe familjar me këtë asociim. Tek "Lidhur me Trininë" (rreth 399-419), ai shkruan: "Ai [Jezusi] besohet të jetë konceptuar me 25 të marsit, të njëjtën ditë që ai gjithashtu vuajti; kështu që mitra e Virgjëreshës, në të cilin ai u konceptua, ku asnjë prej të vdekshmëve nuk ishte prodhuar, korrespondon me varrin e ri në të cilin ai u varros, brenda të cilit asnjë njeri nuk qëndroi, as përpara tij, as qysh atëhere. Por, sipas traditës, lindi më 25 dhjetor".

Edhe në Lindje, datat e konceptimit dhe vdekjes së Jezusit qenë të lidhura. Por, në vend që të niseshin nga 14 e Nisanit në kalendarin hebraik, lindorët përdorën 14-ën e muajit të parë të pranverës (Artemisios) në kalendarin e tyre lokal grek - 6 prill për ne. Sigurisht, 6 prilli është saktësisht 9 muaj përpara 6 janarit, datës lindore për Krishtlindjen. Edhe në Lindje ne kemi dëshmi se, prilli shoqërohet me konceptimin dhe kryqëzimin e Jezusit. Peshkopi Epiphanius i Salamisit shkruan lidhur me 6 prillin: "Qengji u mbyll në mitrën e papërlyer të Virgjëreshës së shenjtë, ai që hoqi dhe heq në sakrificë të përjetshme mëkatet e botës". Akoma sot, Kisha armene e feston Ditën e Zonjës në fillimet e prillit (me 7 dhe jo me 6) dhe Krishtlindjen më 6 janar. Kështu që, ne kemi kristianë në të dyja anët e botës që e llogarisin lindjen e Jezusit në bazën që vdekja dhe konceptimi i tij ndodhën në të njëjtën ditë (25 mars apo 6 prill) dhe dalin me dy rezultate të afërta, por të ndryshme (25 dhjetor dhe 6 janar).

Lidhja e konceptimit dhe e vdekjes së Jezusit në këtë mënyrë, sigurisht që do t'u duket e çuditshme lexuesve modernë, por ajo pasqyron kuptimet e lashta dhe mesjetare e të gjithë ringjalljes që ndërthuren sëbashku. Një prej shprehjeve më pikante të këtij besimi gjehet në artin kristian. Në shumë piktura të engjëllit të Lajmërimit të Maries - momenti i konceptimit të Jezusit - foshnja Jezus tregohet se po zbret nga parajsa në ose me një kryq të vogël; një kujtues vizual se konceptimi sjell premtimin e shpëtimit nëpërmjet vdekjes së Jezusit.

Nocioni se krijimi dhe ringjallja duhet të ndodhin në të njëjtën kohë të vitit, pasqyron gjithashtu një traditë të lashtë hebreje, të regjistruar në Talmud. Talmundi babilonas ruan një konflikt midis dy rabinëve të fillimit të shekullit të II-të B.C. që e ndajnë këtë pikëpamje, por nuk janë dakord në datën: Rabiu Eliezer deklaron: "Në Nisan u krijua bota; në Nisan lindën Patriarkët; në Pashkën hebraike lindi Isaku... dhe në Nisan ata [stërgjyshërit tanë] do të ringjallen në të ardhmen". (Rabiu tjetër, Joshua, i daton të njëjtat ngjarje në muajin pasardhës, Tishri). Për pasojë, datat e Krishtlindjes dhe të Epifanisë fare mirë do të kenë rezultuar nga reflektimi teologjik kristian ndaj kronologjisht të tilla: Jezusi duhet të jetë konceptuar në të njëjtën datë që vdiq dhe lindur nëntë muaj më pas.

Në fund ne kemi mbetur me pyetjen: Si u bë 25 dhjetori Krishtlindje? Nuk mund të jemi krejtësisht të sigurtë. Elementë të festimit që u zhvillua nga shekulli i IV-ët deri në kohët moderne, fare mirë mund të burojnë nga tradita pagane. Megjithatë, data aktuale mund të burojë fare mirë më shumë nga hebraizmi - nga vdekja e Jezusit në Pesak dhe nga nocioni rabinik se gjëra të mëdha mund të priten edhe njëherë akoma në të njëjtën kohë të vitit - sesa nga paganizmi. Edhe njëherë akoma, në këtë nocion ciklesh dhe rikthimi të shpëtimit të Zotit, ne ndoshta mund t'i afrohemi romakëve paganë që festonin Sol Invictus dhe shumë popuj të tjerë gjithashtu qysh atëhere duhet ta kenë kuptuar dhe pretenduar për veten e tyre.

(Biblical Archeology Review)

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

Kur dikush kërkon Tibetin apo ‘’Catinë e Botës’’ sic ndryshe quhet, do të gjendet në rrugë që ngjiten deri në 6000 metra lartësi, për të arritur në një zonë unike në botë që rrethohet nga vargmale që arrijnë deri në 9000 metra lartësi. Vetëm pas gjysmës së dytë të shekullit të 18, Tibeti filloi të bëhej i njohur gjërë e gjatë botës. Kjo sigurisht nuk do të thotë se ishte krejt i panjohur më parë. Përkundrazi, ishte i njohur që nga kohët e lashta, por të drejtën e hyrjes në këtë mbretëri e kishin nje numër i vogël klerikësh – të cilët ishin initacionuar dhe zotëronin dituritë e nevojshme, dhe një numër akoma më i paktë Adeptosh (initacionantë të shkallës së lartë).
Nuk është e vështirë të kuptojmë se cdo komb ka mënyrën e tij të menduarit. Ky është një rezultat i disa faktorëve ku në ndikimin e tyre u zhvillua qytetërimi, feja, dhe historia e këtij kombi. Akoma edhe zona gjeografike ndikon shumë në mentalitetin e këtij populli që u zhvillua me kalimin e kohës, por edhe të gjithë faktorët e tjerë që studjuesit kanë futur ne emërimin e përgjithshëm ‘’faktorët teorike të Historisë’’.
Populli tibetian u influencua shumë nga faktori vendimtar gjeografik i tij : malet e Himalajeve. Ky fakt natyral mbajti Tibetianët të ndarë nga pjesa tjetër e qytetërimit njerëzor për shekuj të tërë. Ishte shumë e vështirë të arrinte dikush tek ato male të bardha , me një klimë të thatë dhe shumë të ftohtë, që shumë pak njerëz mund ta duronin. Këtij internimi natyral ju shtua edhe një faktor tjetër, konceptimet e vetë udhëheqësve të Tibetit të cilët mendonin se ishin shumë pak gjërat pozitive qe mund te prisnin nga popujt e tjerë kufitarë. Kështu, përvec Budizmit, asnjë influencë e huaj nuk penetroi për shekuj të tërë, në këtë kështjellë shpirtërore kufitare. Budizmi u bë feja zyrtare vetëm pas shekullit të 8.
Tibetianët nuk mendohen për të vërtetat, por i përjetojnë ato. Nuk flasin per Perënditë, duke u munduar ti zbresin ato në Tokë : por janë vetë ata qe mundohen të lartësohen dhe të ngjiten drejt Qiellit. Dhe kjo rrugë ndiqet nëpërmes një morali shumë të ashpër dhe të fortë. Për këto dy arsye kryesore , do të dallojmë një ndryshim formal midis Filozofisë së Tibetit në krahasim me atë të Indisë, që shfaqet tek ‘’Bagavat Gita’’. Në të vërtetë flasin për të njëjtat gjëra, por mentaliteti Tibetian , hoqi nga mënyra e të menduarit të Indisë, karakteristikën e ëmbëlsisë, dhe mbështjelljen atësore të saj. Sigurisht që kjo nuk do të thotë se Tibetianët janë njerëz të ftohtë dhe cnjerëzorë. Përkundrazi, nëse do të lexojmë poezite e tyre, do të mund të kuptojmë bukurinë , harmoninë dhe njerëzinë që ata njerëz fshehin brenda tyre.
Në ato vende mbretëronte dikur Feja e Diturisë, e cila me kalimin e kohës u fsheh gjithmonë e më tepër, derisa nga ajo mbeti vetëm lëvozhga e jashtme me paragjykimet dogmatike , magjitë e zeza të kultit Dug – Pa , një lloj magjistarësh të zinj. Dhe përfundimisht u humb fare, atëherë kur Tibeti u pushtua nga trupat e Kinës Komuniste.
Tibeti, vendi i Legjendës dhe Misterit, ne te gjetën strehë Dituritë Initacionuese pas rënies së Perandorisë Romake të Perëndimit. Faza e vështirë e okupimit të saj nuk e pengoi atë vend të linte pas nje trashëgimni të pasur me disa nga Doktrinat më të larta dhe vepra, që u shpëtuan nga Përmbytja , e cila kishte fundosur qytetërimin e Atlantidës, mijra vjet më parë. Një nga këto vepra është dhe ‘’Libri i Urdhrave të Artë’’, të cilit i përket dhe pjesa e mrekullueshme ‘’Zëri i Heshtjes’’. Akoma dhe nëse dikush do ti afrohej kësaj vepre vetëm në sipërfaqe, ‘’Zëri i Heshtjes’’ është një nga veprat më të shkëlqyeshme të letërsisë lindore. Në perëndim u bë e njohur dhe u përkthye nga personaliteti i vecantë i Helena Petrovna Blavatski.
Nëse flasim për Tibetin, nuk mund të mos përmendim Lasën, kryeqytetin e tij, qytetin e shenjtë, selinë e Dalai ‘’Oqean’’ Lamës (Lideri Shpirtëror dhe politik), mishërimin e gjallë të Budës. Ekzistojnë raporte për disa tunele nëntokësore që lidhin pallatin Potala, shtëpinë e Dalai Lamës me një mbretëri apokrifike ku jetojnë njerëz të një niveli superior zhvillimi shpirtëror, dhe se aty gjendet Mbreti i Botës, zoti i tokës, i cili banon në qytetin sekret të Saballah, qyteti brendësor i Lasës.
Kur Dalali Lama vdes, pasardhësi i tij gjendet me një mënyrë prototipe. Shpirti i tij mishërohet menjëherë tek trupi i një fëmije që Lamat njohin falë disa shenjave, dhe kur fëmija do të njihet si rimishërimi i Njeriut të Shenjtë, atëherë deklarohet si pasardhës i Dalai Lamës.
Si edhe shumë popuj të tjerë, tibetianët kanë si monument të lashtë një Gur, Do Ring që ndodhet në qendër të Lasës. Një gur që shërben për tju kujtuar tibetianëve marrëveshjen e lashtë, dhe për të dhënë simbolin material të fatit të Tibetit.
Akoma dhe sot Tibeti mbetet i mbështjellur me një avër të fortë misteri. Disa njerëz të ditur thonë se në Tibet ndodhej deri pak kohë më parë ‘’ Kërthiza e Botës’’: domethënë Qendra Shpirtërore, nga e cila vjen njeriu. Të njëjtën gjë deklarojnë grekët për Delfët, Egjiptianët për Piramidat dhe Inkasit përvec të tjerëve, për kryeqytetin e tyre Kuzkon. Tradita të tjera thonë se aty ruhen objektet më të lashta që mund të imagjinojë cdo njeri, ashtu si dhe libra të shkruara në gjethe palmash dhe libra të tjerë të shkruar mbi gurë. Tekste Kiuti, të cilat janë përpunuar alkimikisht dhe nuk mund të shkatërrohen me asnjë nga metodat e njohura (ujë, zjarr, acid etj), tekste të shkruara në një gjuhë shumë të vjetër që quhet Senzar (gjuhë hieroglifesh). Libra që përmbajnë historinë e njerëzimeve të ndryshme dhe diturive shumë sekrete, që akoma shkenca bashkëkohore dhe teknologjia nuk ka arritur të konceptojë. Tradita të tjera na flasin për ekzistimin e të ashtuquajturve ‘’Jogi të Maleve të Bardha’’, qëniesh hyjnore që vigjilojnë për zhvillimin e njerëzimit.
Sigurisht për të folur për këto tekste, duhet të përmendim Blavatskin, një nga personalitetet me të njohura të esoterizmit në Perëndimin e shekujve të fundit. Ajo midis viteve 1856 – 1870 vizitoi 3 herë Tibetin, dhe ishte pikërisht ajo e cila zbuloi librin ndoshta më të vjetër në botë ku përfshiheshin sekrete thelbësore. Ku libër quhej ‘’Stanza e Dzianevë’’ (Reflektim mbi Dijen Hyjnore’’. Libri i Parë i Dzianëve i referohet Kosmogjenesit ose lindjes dhe zhvillimit të universit. Ngjan shumë me numerologjinë e Pitagorës por edhe me shume doktrina të tjera të lashta, pasi këto njohuri ishin familjare per të gjithë Initacionantët e mëdhenj.
Përshkruan me figura simbolike, principin zanafillës, gjithmonëekzistuesin MAHAPURUSA- ATIN, i cili penetron brenda GJENDJES ABSOLUTE – MULAPRAKRITI – NËNA dhe nga ky bashkim i këtyre principeve lind Universi –Trupi i Gjithësisë. Pas një distance kohore të gjatë ku do të fillojë numërimi i përsëmbrapësht për tu rikthyer përsëri në fazën zanafillase PRALAJA – GJUMË.
Stanza – libri i dytë merret me Antropogenesin ose lindjen dhe zhvillimin e njeriut. Thotë se njeriu fillimisht është Shpirt dhe pas material dhe se në totalin e tij ka një përbërjë shtatëshe, domethënë përvec trupit të tij fizik ka edhe 6 ‘’trupa’’ të tjerë. Një gjë të tillë shpreh edhe shumica e qytetërimeve të lashtë initacionantë. Gjithashtu thotë se shpirti i njeriut kalon nga mishërime – cmishërime të njëpasnjëshme (rimishërimi) me qëllim individualizimin e cdo shpirti njerëzor që do të thotë clirimin nga Karma. Gjithashtu thotë se njeriu është më i vjetër se cdo lloj gjitari tjetër, dicka me të cilën bien dakort edhe matjet e ADN kohore. Dhe e fundit është se flasin për Drejtuesit – mbretërit e parë të njerëzve të cilët nuk ishin njerëz të thjeshtë, por Perëndi të mishëruara. Këto doktrina për Tibetianët janë një mënyrë jetese, dhe kjo provohet edhe sepse ata nuk e kanë frikë vdekjen, pasi sic thonë edhe vetë, ata jetuan me këto rregulla dhe do të shpërblehen për një gjë të tillë.
Këto ishin vetëm pak fjalë për të përshkruar Tibetin, vendin e Legjendës dhe të Misterit, ‘’Kërthizën e fundit të Botës’’ , kështjellën e fundit shpirtërore të njerëzimit. Ky artikull është thjesht një hyrje në këtë botë misterioze të Tibetit, por mos harroni, nje vepër ka hyrjen, temën kryesore dhe epilogun……

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

Suplement Ideja që qytete të mëdhenj, të pasur me dije dhe thesarë të harruar qëndrojnë të fshehur në thellësitë e deteve josh shumëkënd. Rrallë ndodh që të kalojë një vit pa dalë dikush që të pretendojë se ka gjetur Atlantidën
Ideja që qytete të mëdhenj, të pasur me dije dhe thesarë të harruar qëndrojnë të fshehur në thellësitë e deteve josh shumëkënd. Rrallë ndodh që të kalojë një vit pa dalë dikush që të pretendojë se ka gjetur Atlantidën. Po çfarë ka në të vërtetë atje, poshtë dallgëve?
Heraklioni dhe Kanopusi Lindor, Egjipt
Në bregun verior të Egjiptit, aty ku delta e Nilit takon detin, qëndronin një herë e një kohë dy qytete me një pasuri dhe madhështi të tillë, saqë ishin shumë të famshëm në të gjithë botën e lashtë. Sot, ajo çfarë ka mbetur prej tyre qëndron e varrosur poshtë një cekëtine. Rreth vitit 500 para Krishtit, portet e Heraklionit dhe Kanopusit Lindor ishin qendra tregtare të lulëzuara, portat hyrëse për në Egjipt për anijet greke që kalonin poshtë Nilit. Këto qytete ishin gjithashtu qendra shumë të rëndësishme fetare, me tempujt e tyre që joshnin mijëra pelegrinë çdo vit. Megjithatë, deri kohët e fundit, pothuajse çdo gjë që dihej në lidhje me ta vinte prej teksteve të lashtë. Historiani grek, Herodoti shkruante në shekullin V para Krishtit, se ata dukeshin si ishujt e Egjeut, por ishin ngritur në mes të një kënete. I frymëzuar nga këto rrëfime, biznesmeni francez dhe arkeologu Franck Goddio nisi të vëzhgojë zonën disa kilometra në perëndim të Deltës së Nilit, e quajtur gjiri i Abu Kir. Goddio ka kryer gërmime nënujorë në Aleksandrinë aty pranë që nga fillimi i viteve '90. Por Abu Kir mund të sjellë rezultate edhe më entuziazmuese.
Në vitin 2000, Goddio bëri të ditur zbulimin e dy grupeve rrënojash, duke përfshirë mure, tempuj etj. Ekipi identifikoi gjithashtu dy tempuj, që i dedikoheshin heroit grek, Herakliut si dhe perëndisë Amon (versioni grek i hyjit egjiptian, Amun). Pak më në veri të tempullit të Herakliut, zhytësit zbuluan shumë objekte bronzi, të cilët me siguri janë hedhur si dhurata në një lumë të lashtë. "Kemi gjetur depozita ritualësh që ishin bërë prej priftërinjve në vende që vetëm ata vetë i dinin", thotë Goddio. "Ndihemi sikur jemi, duke penetruar në zemër të liturgjisë së lashtësisë". Disa kilometra më tutje, grupi i dytë i rrënojave janë identifikuar si Kanopusi Lindor. Aty, zhytësit kanë zbuluar qeramikë, pjesë dyersh të tempujve, monedha me profilin e Kleopatrës, e cila sundoi Egjiptin në shekullin I para Krishtit si dhe një faltore graniti ngjyrë të zezë nga shekulli IV para Krishtit, dedikuar nga Nektanebo I, e cila përmban një seri mbishkrimesh astronomikë dhe kalendarikë. Të dy qytetet ishin të lidhur nga një rrjet kanalesh dhe lumenjsh me një degëzim sot të palundrueshëm të Nilit. Ndërtesat e mëdha prej guri të qytetit kishin zënë vend në mbetjet e lumit, të varrosura nën rërë, të ndërtuara mbi baltë dhe rërë, pa patur një themel solid. Kur Nili kishte përmbytje shumë të mëdha, pesha e shtuar e ujit do të ketë shkaktuar shembjen e terrenit nën ndërtesa. Dëmi mund të mos kish qenë kaq i rëndë në fillim. Të çara të mëdha nën disa prej ndërtesave në Kanopusin Lindor ishin mbushur qëllimisht me rërë dhe sendet e gjetura si dhe monedhat e gjetura në këtë vend datojnë që nga viti 740. Megjithatë, kolona dhe statuja të shembura, si dhe skelete njerëzore bashkë me sende të vyera të gjetura nën muret e shembur, tregojnë se fundi ka ardhur shumë shpejt. Pas vitesh të tërë përpjekjesh me rrëshkitjen, një vërshim shumë drmamatik që mendohet të ketë ndodhur në 741 apo 742 solli fundin e qytetit. Gjatë po këtij vërshimi, kjo degë e Nilit mund të jetë zhvendosur në lindje. Për banorët e qyteteve, avantazhet ekonomikë të ndërtimit në një vend kaq me rrezik ndoshta kanë eklipsuar gjykimet afatgjatë mbi sigurinë, një paralajmërim ky për qytetet bregdetarë të kohëve të sotme.
Port Rojal, Xhamajkë
I njohur si një shtrat i nxehtë piraterie dhe prostitucioni, qyteti i shekullit XVII në Karaibe, Port Rojal njihej si "qyteti më i ligë në botë". Më pas, një ditë, ai u gllabërua prej detit. Port Rojal, me vendndodhje në qendrën e Portit Kingston, në Xhamajkë ishte dikur kolonia më e madhe angleze në Botën e Re, me një popullsi prej afro 10 000 banorë. Pjesa më e madhe e pasurisë vinte prej piratëve dhe anijeve pirate që sulmonin anijet me thesarë që riktheheshin në Evropë nga kolonitë spanjolle. Rënia e qytetit nuk erdhi prej shthurjes morale, por nga fakti se ai qe ndërtuar në një gjuhë toke mbi rërë, më pak se një metër mbi shtratn e ujit. Kur një tërmet goditi zonën pak përpara drekës së 7 qershorit 1692, lëkundjet shkaktuan lëngëzimin e rërës.
"Ndërtesa që dikur ishin mbi themele solidë, tashmë qëndronin mbi ujë", thotë Donny Hamilton, një arkeolog në Universitetin e Teksasit. "Një ndërtesë mund të bjerë 500 cm poshtë pa u zhvendosur as edhe një tullë në themel". Dy të tretat e qytetit u fundos në port, duke shkaktuar vdekjen e 2000 vetëve atë ditë. Hamilton udhëhoqi në seri gërmimesh në këtë vend mes viteve 1981 dhe 1990. Bimësia nënujore ka mbuluar tashmë shtratin e portit, duke mbivendosur një shtresë të trashë koralesh të vdekur të depozituar nga një uragan në 1744. Kjo mbuloi ndërtesat, duke i lënë shumë prej tyre të paprekura - shtëpi shumëkatëshe me tullë dhe dyqane të ndodhur pranë ndërtimeve më të këqia. Përmbajtja e tyre zbulon jetën si ka qenë në momentin kur goditi fatkeqësia. Në një shtëpi, "ne gjetëm pjata dhe enë kallaji, tiganë prej hekuri, qymyr druri në vatra, thika, lugë pirunj", thotë Hamilton. "Gjithashtu, gjetëm tre fëmijë poshtë mureve". Ndoshta zbulimi më dramatik në Port Rojal i takon një ekspedite të viteve '60: një orë xhepi, me akrepat të ndalur pikërisht në 11:43 të mëngjesit.
Atlit-Jam, Izrael
Një kilometër në brendësi të Detit të Mesdheut, pranë Haifas, Izrael, një fshat i lashtë qëndron poshtë dallgëve. Ai është ruajtur aq mirë nga shtrati me rërë i detit, saqë mizat e grurit vazhdojnë të qëndrojnë në dyqanët e drithit, skeletë njerëzish prehen të pashqetësuar në varret e tyre dhe një rreth misterioz prej guri vazhdon të qëndrojë aty ku ka qenë ngritur fillimisht. Ky është Atlit-Jam. Sipërfaqja prej 40 mijë metrash katrorë i përket vitit 7000 para Krishtit, që e bën atë një prej vendbanimeve më të hershëm - dhe të mëdhenj - që janë fundosur. Nuk ka patur rrugë të organizuara, kështu që ai përshkruhet më shpesh si një fshat se sa një qytet, por banorët e tij jetonin në shtëpi të mëdha prej guri, të kompletuara me dysheme, oborrë, vatra zjarri, bodrume dhe puse. Vendi mbeti i varrosur nën ujë për 9000 vite, deri kur gërmimet për rërë zbuluan disa prej rrënojave të lashta. Ato u pikasën në vitin 1984 nga Ehud Galili, një arkeolog detar dhe pjesëtar i Shoqërisë Prehistorike të Izraelit, në kohën kur ishte duke vëzhguar hapësirën për anije të mbytura. Megjithatë, ekspozimi ka vënë në rrezik shumë prej sendeve të gjetura. Që nga viti 1984, Galili është zhytur në këtë vend çdo dimër. Ai pret që stuhitë të zhvendosin rërat, më pas nxiton që të skicojë zonat që bëhen të dukshme dhe të largojë objekte që mund të dëmtohen nga deti. "Ne gërmojmë vetëm atje ku ka rreziqe të afërt për shkatërrim të kësaj pasurie nënujore", thotë ai. Ky vend ofron informacion shumë të madh në lidhje me jetën në kohërat Neolitike - kur njerëzit sapo kishin zbuluar se si bënin shtëpiakë kafshët dhe bimët. "Ishte revolucioni më i madh në historinë e njerëzimit", thotë Galili. Kockat e kafshëve tregojnë se, banorët e Atlit-Jam gjuanin kafshë të egra, por gjithashtu mbanin dele, dhi, derra, qenë dhe bagëti.
Vitin e kaluar, skeletët e një gruaje dhe një fëmie zbuluan madje rastet më të hershëm që njihen të sëmundjes së tuberkulozit. Varre njerëzish janë të shpërndarë nëpër shtëpi dhe nuk janë në një varrezë të veçantë, dhe fshati kishte shumë burime dhe puse të shtruar me gurë. Por më intrigues është një gjysmërreth prej guri i përbërë nga shtatë megalite 600 kilogramësh. "Tamam si Stonehenge, por më i vogël", thotë Galili. Kishte një burim me ujë të freskët m'u në mes të tij, kështu që mendohet se monumenti mund të jetë përdorur për ndonjë lloj rituali. Në të njëjtën kohë, nivelet e deteve kanë vazhduar të rriten pas epokës së fundit të akullnajave. Galili beson se, puset e Atlit-Jam u kontaminuan gradualisht me ujë me kripë - ai zbuloi se në kohë të mëvonshme njëri prej tyre është përdorur për të hedhur mbeturina. Kjo gjë do të ketë detyruar njerëzit të braktisin shtëpitë e tyre dhe fshati më pas u gllabërua prej dunave të rërës e më vonë u fundos.
Jonaguni, Japoni
Ishulli i vogël japonez i Jonagunit, pranë Taivanit është bërë i famshëm për strukturat shumë të mëdha shkëmbore të fundosura që janë gjetur pranë brigjeve të tij - qytet i lashtë i një qytetërimi të humbur, pretendojnë disa. Seri shkallësh dhe terracash ngjiten mespërmes ujit të pastër nga një thellësi 25 metra.
Strukturat, me sipërfaqet e tyre të sheshta dhe me këndet thuajse të drejtë, sigurisht që duken të formësuara apostafat. Masaaki Kimura, një gjeolog në Universitetin e Riukiusit në Okinava, pretendon se ka identifikuar një piramidë shumë të madhe, bashkë me kështjella, monumente dhe një stadium të madh, të gjitha të lidhura me rrugë mes tyre. Ai thotë se, ka gjetur gjithashtu mure dhe kanale uji, si dhe shenja gërmimesh, mjete guri dhe një pllakë guri me mbishkrime të lashtë. Ndonëse shumë të përhapura, pretendimet e Kimuras në lidhje me Jonagunin janë të shumë diskutuara. Robert Schoch, një gjeolog në Universitetin e Bostonit që është zhytur shumë herë në Jonaguni, mendon se formacionet janë kryesisht natyrorë.
Ata janë të pandarë dhe Schoch pretendon se, shkëmbinjtë janë sedimentarë, me shtresa horizontale që thyhen në vija paralele teksa gërryhen. Veprimtaria tektonike e rajonit e ndan gjithashtu shkëmbin përgjatë vijave vertikale. Kështu që rrymat e fuqishme që përshkojnë këtë zonë do ta kishin gërryer shkëmbin përgjatë këtyre linjave, duke krijuar kështu platforma dhe shkallë, thotë ai. "Kështu e përfton në mënyrë thuajse natyrore një strukturë me blloqe".
Muret e Kimuras mund të jenë platforma horizontale që kanë rënë në një pozicion vertikal kur shkëmbi poshtë tyre pësoi gërryerje. Dhe Schoch thotë se, "rrugët" janë thjeshtë kanale që janë pastruar prej rrymave.
Për më tepër, Kimura pretendon se strukturat janë krijuar më shumë se 6000 vite më parë, atëherë kur zona mendohet të ketë qenë mbi nivelin e detit. Por në punimet e tij më të fundit, të raportuara në Kongresin e Shkencave të Paqësorit në 2007, tregohet se ata mund të jenë ndërtuar vetëm mes viteve 3000 dhe 2000, atëherë kur niveli i deteve ishte afërsisht sa ai i shekullit XX. Kimura spekulon se, veprimtaria tektonike ka shkaktuar fundosjen e tokës me dhjetëra metra pas kësaj kohe, por nëse ka ndodhur kështu kjo do të kish qenë shumë e habitshme, thotë Richard Pearson, një specialist në arkeologjinë e Azisë Lindore, që e ka kaluar pjesën më të madhe të karrierës në Universitetin e Kolumbisë Britanike, në Vankuver, Kanada.

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

12 ushtarakë të specializuar të ushtrisë së SHBA kanë shkuar në planetin Serpo me një mision 12-vjeçar për të mësuar më shumë në lidhje me gjeologjinë dhe biologjinë e tij
"Së pari, më lejoni të prezantohem. Jam një punonjës tashmë në pension i qeverisë së SHBA-së. Nuk dua të hyj shumë në detaje për të kaluarën time, por kam qenë i angazhuar në një program special". Ishte kjo deklarata e hapjes e dërguar nga një burim anonim në nëntor 2005, në drejtim të një grupi diskutimi në internet, që koordinohej nga Viktor Martinez, një i punësuar në administratën amerikane. E-mailet zbuluan ekzistencën e Projektit Serpo, që supozohet se është një program shkëmbimi ndërmjet qeverisë amerikane dhe jashtëtokësorëve nga Serpo, një planet në sistemin e yjeve Zeta Retikuli. Thuhet se programi e ka fillimin pasi dy UFO u përplasën në Roswell dhe Korona në vitin 1947. Thuhet gjithashtu, se i vetmi jashtëtokësor që mbijetoi ka ndihmuar ushtrinë amerikane në vendosjen e kontakteve me Ebenët, qeniet e ngjashme me të në Serpo. Ky lloj komunikimi çoi në një program shkëmbimi në vitin 1965, ku 12 ushtarakë të specializuar të ushtrisë së SHBA kanë shkuar në Serpo në bordin e një anije hapësinore të Ebenit, si pjesë e një misioni 12-vjeçar për të mësuar më shumë në lidhje me gjeologjinë dhe biologjinë e Serpos, si dhe për të mësuar më shumë për Ebenët. Gjatë misionit, u mësua se Serpo është afërsisht 37 vite dritë larg nga Toka, ka dy diej, është pak më i vogël se Toka dhe ka një atmosferë të ngjashme. Megjithatë, nivelet e rrezatimit në Serpo ishin më të mëdhenj se të Tokës, kështu që ekipit iu desh të mbajë mbuluar trupat gjatë gjithë kohës. Ebenët kishin udhëheqës, por jo një formë reale qeverisjeje dhe jetonin në komunitete të vegjël, me një qytet të madh që funksiononte si pikë qendrore e qytetërimit të tyre. Popullsia totale në planet ishte afërsisht 650 000. Ekipi me 12 pjesëtarë qëndroi në Serpo deri në 1978, kur shtatë burra dhe një grua u rikthyen në Tokë. Dy pjesëtarë vdiqën në Serpo, ndërkohë që dy të tjerë vendosën të qëndrojnë. Me rikthimin në Tokë, ekipi u izolua deri në vitin 1984. Nga të tetët që u rikthyen, të gjithë kanë ndërruar jetë tashmë për shkak të rrezatimit të tepruar të shkaktuar nga dy diejt e Serpos. Asgjë nuk dihet për të katërtët që mbetën prapa. Të gjithë këto të dhëna e patën fillesën nga një burim anonim që thuhet se ka patur akses në kaseta audio të raportimit të atyre që u rikthyen në tokë (forma e shkruar përbëhet nga Projekti Serpo, 3000 faqe pjesë të të cilit mund të gjenden në faqen e internetit Serpo.org - The Zeta Reticuli Exchange Program). Është një histori e bukur, një rrëfim që duket se ka një unazë të vërtetë brenda dhe një version që ka qarkulluar mes studiuesve të UFO-ve për më shumë se 20 vite. Por duke ditur aq shumë gjëra në lidhje me mashtrimet e mëparshme me UFO, a mund ta pranojmë si të vërtetë Projektin Serpo?
Një histori e vjetër, por edhe e re
Shkrimtarja dhe regjisorja Linda Moulton ka qenë e para që ka folur për një program shkëmbimi tokë/alienë në 1983, atëherë kur bënte kërkime mbi UFO-t: "The ET Factor", një dokumentar të porositur nga rrjeti televiziv HBO. Në atë kohë, asaj i kërkoi takim reshteri i Forcave Ajrore, Richard Doty, i cili i tha se i ishte dhënë miratimi që ta lejonte të transmetonte informacione dhe pamje filmike sekrete të forcave ajrore të SHBA në dokumentarin e saj.
Një pjesë e këtij informacioni, sipas tij, përfshinte një program shkëmbimi njerëzish që u larguan nga baza e forcave ajrore Holloman në vitin 1964, për të shkuar në Zeta Retikuli. Regjisores iu tha se tre njerëz u nisën, por njëri vdiq në planetin e alienëve; njëri u çmend (por nuk pati informacione për fatin e tij); dhe një u rikthye në Tokë e tashmë jetonte në një ishull sekret, i mbrojtur nga ushtria e SHBA-së.
Doty premtoi që do të furnizonte Moultonin me materiale që do të konfirmonin ekzistencën e një race jashtëtokësorësh, duke përfshirë dokumente zyrtarë të qeverisë dhe ushtrisë, filmime dhe fotografi. Megjithatë, ai vazhdoi ta zvarrisë deri kur më në fund i tha se eprorët kishin vendosur që të mos nxirrnin më shumë informacione. Pa provat e Doty, HBO hoqi dorë nga realizimi i dokumentarit në vitin 1984. Emri i Doty është shfaqur edhe në lidhje me të tjera sekrete qeveritare që lidhen me UFO, si për shembull dokumentet mbi MJ-12, kështu që nuk është habi të zbulosh se Doty (tashmë civil) ka gjithashtu lidhje me nxjerrjen e historisë së Projektit Serpo. Dhe vetë ky fakt e bën të dyshimtë historinë.
Përgjatë këtyre viteve, edhe studiuesve të tjerë të fenomeneve të UFO-ve u janë thënë histori të ngjashme mbi një program të fshehtë shkëmbimi mes SHBA dhe një race aliene, por burimet më të fundit kanë nxjerrë më shumë informacion mbi Serpo-n nga sa kish dalë deri më sot.
Rreth pyetjes përse historitë e mëhershme kanë ndryshuar, është thënë se informacioni është nxjerrë qëllimisht copa-copa nga njerëzit brenda qeverisë që mendojnë se sekrete të tilla nuk duhen mbajtur nga publiku dhe se gabimet janë të qëllimshëm për të fshehur identitetin e atyre që nxjerrin informacionin.
Ka patur zëra për nxjerrje të fotografive që janë realizuar në Serpo nga ekipi i programit të shkëmbimit, por deri tani asgjë nuk ka dalë. Deri kur të ketë prova reale, fizike për ekzistencën e Serpo-s, kjo histori, sado intriguese, duhet të trajtohet si një tjetër rrëfim i paverifikueshëm për UFO-t. / K.B.

__________________
WEBMASTERKOSOVA

Kushtrim FANA

Pershendetje
Faleminderit per keto informacione YLLIRIAN shum interesnate dhe ja vlen mi lexue..
Megjithse une nuk i perkahs dhe nuk i perkrahi keto ideologji se sipas meje ekzistoj tjera shpjegime per keto dhe qdo gje ka zgjidhe dmth asgje nuk eshte MİSTER....Mirpo nuk po shkruj ket per keto eshte ma mir me hap naj temë tjeter per mos me ja prish estetiken temes ...
Prapseprap interesante keto postime qe i ke sjell

__________________

Deny Ignorance © Dija është injorancë për Injorantet, sikurse është Injoranca injorancë për Të Diturit

--------------------------------------------------------

Rasti do Ishte Mbret i Botës, sikur Të Ekzistonte

-------------------------------------------------------

YLLIRIAN

Rruga nga Marrakeshi në Essaouira është e thepisur dhe e shkretë, një peizazh i thatë hënor me vetëm disa pak qytete anë rrugës si dhe aty-këtu fshatra berberë. Në vitet '60 dhe '70, Essaouira ka qenë një ndalesë për hipitë që mbushnin autobusët magjikë dhe niseshin në perëndim drejt plazheve të mrekullueshëm dhe ujërave të pastër ngjyrë blu të këtij fshati peshkatarësh dikur portugez. Atëherë, Jimi Hendrix bënte pelegrinazh, ashtu si edhe Bob Marley dhe Cat Stevens. Essaouira ka ende mbetje të së kaluarës së tij portugeze: bathë shiten ende në anë rrugës; të dashuruarit pas sërfit vijnë për të kalëruar dallgët në atë që është sot një prej vendeve më të mirë në botë për sërf; si dhe një fortesë e shkatërruar, që legjenda thotë se ka qenë frymëzimi i Hendrix kur ka bërë këngën "Castles made of sand" (në fakt ai e regjistroi këngën dy vite përpara se të vinte këtu), e cila ndodhet në jug të qytetit.
Në vitet e fundit, europianët kanë nisur të lënë Marrakeshin më turistik për Essaourian, aty ku qëndrojnë në riade luksozë në medinë si dhe bëjnë banjo dielli në plazhet e virgjër. Qyteti ka gjithashtu një jetë kulturore shumë vibrante, me galeri, festivale muzike si dhe panairë punimesh të artizanatit. Këtu mund të blesh gjithçka, që nga instrumente të drunjtë deri tek kutitë e punuara. Por, zbulimi i vërtetë është vaji argan, që nxirret nga arrat e pemës argan, e cila rritet pothuajse ekskluzivisht në këtë rajon. Vaji, që thuhet se ka efekte shërues dhe që pengojnë plakjen, është shndërruar në një prej përbërësve më të fundit të mrekullive në industrinë e salloneve të bukurisë. I pasur me vitamina E dhe me acide të ndryshëm, besohet se ai ndihmon për gjithfarësoj kushtesh të lëkurës. Ata edhe e hanë, duke e spërkatur në sallatë apo e përdorin për të bërë amlu, një lloj përzierje e mrekullueshme e vajit, bajameve dhe mjaltit.
Tek i afrohesh ledheve me rërë të Essaouiras, tek përshkon ullishtet dhe gomerët që kullosin, sheh shenja që tregojnë kooperativa argane të drejtuara nga gra. Nëse ndalesh në një kooperativë, gratë berbere - dhe janë vetëm gratë që prodhojnë vajin argan - shpesh herë të ftojnë t'i shohësh tek punojnë. Në shumicën e kooperativave, gratë më të moshuara të fshatit ulen në oborr dhe punojnë, teksa vajzat më të reja, që flasin dy gjuhë, vijnë vërdallë duke të treguar se si ecën procesi. (Por mos ndaloni shumë herë, se do të të përsërisin të njëjtën gjë dhjetëra herë).
Frutet, që duken si një shartim mes një arre dhe një bajameje nxirren nga pemët argane që verdhëzojnë kodrat mbi Essaouira. Në varësi të stinës, mund të ketë dhi lart në degë, që përtypin frutat. Ato që janë të destinuara për vaj sallate "piqen" në një zjarr të madh; ato që do të përdoren për lëkurën dhe flokët lihen në gjendjen që janë.
Argan nuk është një gjë e re për Europën: turistë anglezë dhe francezë e kanë sjellë nga bregdedi maroken pas pushimeve, dhe e gjen kudo në tregjet e Provences, të rreshtuar përkrah vajit të lavandulës dhe ullirit. Por tani, falë përpjekjeve të Mbretit maroken Mohamed VI dhe qeverisjes lokale, vaji po eksportohet në të gjithë botën.
Për arsye se nxjerrja e vajit argan kërkon shumë punë dhe që tashmë është kthyer në art nga gratë vendase (duhen disa ditë për të prodhuar një litër), qeveria ka krijuar një fond për kooperativat. Grupe të huaj, si qeveria e Monakos janë përfshirë si mbështetës. Gratë nga fshatrat përreth ftohen që të punojnë gjysmë dite në këmbim të pagave të mira dhe kushteve shumë të mirë të punës. UNESCO e ka projektuar hapësirën 10 mijë milje katrorë ku rritet kjo lloj peme si rezervë biosfere.
Ndërkohë, gjithnjë e më shumë kompani kozmetike perëndimore kanë filluar të shpërndajnë "floririn e lëngët", siç quhet shpesh. Liz Earle, që drejton një linjë kujdesi të lëkurës në Angli e përdor vajin argan që e blen nga dy prej kooperatiovave në Essaouira në koncentratin e saj Superskin. "Kur e gjeta fillimisht vajin argan, e solla në Britani për ta analizuar", thotë Earle, e cila bredh botën në kërkim të përbërësve të rrallë. "Kishte një nivel kaq të lartë vitamine E dhe kishte disa fitosterolë shumë interesantë, që janë shumë të mirë për shenjat në lëkurë dhe shumë gjëra të tjera", duke përfshirë, thotë ajo, edhe problemin e mungesës së shkëlqimit të lëkurës.
Por ajo që Earle pëlqen më shumë tek ky vaj është se prodhimi i tij e kalon testin e qëndrueshmërisë dhe është një përfitim direkt për gratë që e prodhojnë. "Kulturalisht, është gjë shumë e mirë ajo që bën", thotë ajo. "Ofron të ardhura për një grup që përndryshe nuk do t'i kishte".

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

Më 18 nëntor 1978, në një zonë të banuar të xhunglës Guyanze, prifti Jim Jones urdhëroi 913 pjesëtarët e kultit të tij religjioz që të vrisin veten duke pirë helm dhe kështu bënë. Por çfarë konspiracioni fshihet pas?
Më 18 nëntor 1978, në një zonë të banuar të xhunglës Guyanese, prifti Jim Jones urdhëroi 913 pjesëtarët e kultit të tij religjioz që të vrisin veten duke pirë helm dhe kështu bënë. Por çfarë konspiracioni fshihet pas?
Kultistët kishin pësuar lavazh truri nga megalomaniaku Jones, i cili e kishte emërtuar fshatin e tyre në xhungël si vetja e tij dhe i mbante ndjekësit e tij si skllevër, për të mos thënë zombi. Edhe Jones vetë u gjend i vdekur. Ai kishte qëlluar veten me pistoletë ose ndoshta dikush tjetër e kishte vrarë. Me nofulla katrore, flokë sterrë të zinj dhe syze të errëta dielli që e bënin të dukej si një agjent sekret që pinte ilaçe antipsiqike, Jones zë vend përkrah Charles Manson në ikonografnë amerikane të demonëve.
Por, a ishte Jones me të vërtetë një njeri i vetmuar dhe i çmendur për të cilët amerika është aq e famshme? A mund të jetë bindës fakti që mbi nëntëqind persona morën jetën e tyre me dëshirë vetëm sepse ai i kishte këshilluar kështu? Mos ndoshta ka ndonjë shpjegim tjetër për këtë mister?
Jo shumë larg nga masakra e madhe në Jonestown (fshati i Jones, siç e kishte quajtur prifti i çmendur), filluan menjëherë pëshpëritjet dhe aludime të çuditshme për disa eksperimente njerëzore në kontrollin e mendjes, madje edhe genocig, dhe një prezencë e çuditshme e CIA-s në të. Këto histori sugjeronin se të paktën qeveria e Shteteve të Bashkuara mund ta kishte parandaluar masakrën Jonestown, por nuk bëri asgjë. Thashethemet më të guximshme dhe ndoshta të ekzagjeruara tregonin se Jonestown ishte një kamp përqendrimi i CIA-s i ndërtuar si një bazë sekrete, ky qeveria sekrete tentonte të riprogramonte psiqikën amerikane. Gjithashtu, ka patur sugjerime të "Jonestown" të tjerë paralele dhe se konspiracioni nuk përfundoi me vdekjet në Guyana.
Jim Jones lindi më 13 maj 1931, biri i një anëtari të Ku Kluks Klan-it në Lynn, Indiana. Mamaja e tij, siç pretendonte Jones, ishte Indiane Cherokee, por ky fakt nuk është verifikuar kurrë. Si një fëmijë i pakontrolluar dhe paedukuar mirë, Jones filloi të mahnitej pas punëve të kishës që në moshë të vogël. Në vitin 1963 ai kishte arritur të krijonte kongregacionin e tij në Indianapolis: Tempulli i Njerëzve të Ungjillit të Kishës. Ishte një kongregacion interracial, diçka e padëgjuar më parë në Indiana në atë kohë. Jim Jones bënte pareshtur fushata në interes të njerëzve me ngjyrë. Gjithashtu, thuhet se ai vuante nga magji të çuditshme që e bënin t'i bienin të fikët shumë shpesh, merrte këshilla nga krijesa jashtëtokësore, praktikonte shërim me anë të besimit dhe kishte përjetuar shpesh vizione dhe ndjesi të një holokausti nuklear.
I bindur se Dita e Betejës së Fundit ishte shumë afër, se vetë Indianapolis ishte një shënjestër e sulmeve, Jones kërkonte udhëheqje. Atë duket se e gjeti në janar të vitit 1962 në një çështje të gazetës Esquire. Një artikull disi ironik, përshkruante nëntë vendet më të sigurta në botë për t'u larguar nga stresi dhe ankthi i një konfrontimi nuklear. Një nga këto nëntë streha ishte Brazili. Aludimet për lidhjen e Jones me CIA-n nisin pikërisht aty.
Sipas një artikulli në "San Jose Mercury News", fqinjët e Jones në Belo Horizonte, Brazil (ku ai jetoi para se të shpërngulej për në Rio De Janeiro), tregonin se ai hiqej si një marins në pension, i cili "merrte një pagesë mujore nga qeveria e Shteteve të Bashkuara". Ata gjithashtu mbanin mënd se Jones, i cili më pas pretendonte se ishte detyruar të punonte si zhigolo për të mbajtur familjen, jetonte si një njeri i pasur. "Disa njerëz këtu besonin se ishte një agjent amerikan i CIA-s", raportoi një fqinj.
Në kundërshtim me raportimet e kryera nga fqinjët e Jones, biografi i tij Tim Reiterman thotë se familja e tij jetonte në Brazil, në mënyrë mjaft të thjeshtë dhe modeste duke mbijetuar me oriz dhe bizele. Kur Jones u kthye ne Shtetet e Bashkuara, pas vrasjes së Presidentit Kennedy, ai u tha ndjekësve të tij se e kishte kaluar kohën në Brazil duke ndihmuar jetimët. Më pas e shpërnguli kishën e tij në Ukiah, Kaliforni dhe më pas në San Francisco ku u kthye në një fondacion i drejtuar nga politikanët lokalë.
Para se Jones të arrinte në Brazil, kishte bërë një ndalesë në in Georgetown, Guyana. Edhe pse ndalesa e tij kishte qenë mjaft e shkurtër, arriti të fitonte vend në mediat lokale duke akuzuar kishën se përhapte komunizëm. Sipas Reiterman, dukej se ishte një tentativë e kalkuluar mirë për t'u bërë i njohur si antikomunist.
Pesëmbëdhjetë vjet më vonë, ai i torturonte anëtarët e sektit të tij me premtime se do ta zhvendoste Tempullin e Njerëzve nga Guyana në Bashkimin Sovjetik. Në librin e vitit 1979, një ish-përkrahës fanatik i Jones, Phil Kerns (nëna e të cilit vdiq në masakrën masive), ngriti hipotezën e një konspiracioni nga ana e sovjetikëve në Jonestown.
"Jones ka qenë një marksist i betuar", shkroi Kerns, "i cili ka patur kontakte të vazhdueshme me oficerë të qeverisë kubane dhe sovjetike gjithashtu". Ndërmjet të tjerave, Kerns shkruan se pak para masakrës së Jonestown, dy persona të Tempullit të Njerëzve dhuruan 500.000 dollarë të parave të sektit tek ambasada sovjetike.
Përfaqësuesit e Jones në fakt, janë takuar shpesh me zyrtarët sovjetikë, aq shpesh sa që u kthyen në një barsaletë që qarkullonte në rrethin diplomatik të Guyana-s. Jones u kishte thënë ndjekësve të tij nga ana tjetër se CIA kishte "infiltruar" grupin e Jonestown për një mision sekret.
Më pas sigurisht të gjitha thashethemet të çonin në dyshimin se masakra e Jonestown ishte një makinacion i CIA-s. Gjithsesi, qëndrimi jo serioz i Tempullit me sovjetikët, është një tjetër fakt që të çon drejt lidhjes së kultit me Agjencinë. Reiterman, një skeptik i teorive konspirative, cilëson se "prezenca e CIA-s në Guyana-n socialiste mund të merrej me mend". Ata me siguri mund të kenë shfaqur interes ndaj kontakteve të tempullit me sovjetikët.
Por, pse interesohej me të vërtetë Jones për sovjetikët? Ai ndoshta mund ta ketë ditur se ëndrra e tij profetike rreth shpërnguljes së tempullit drejt Bashkimit Sovjetik, ishte vetëm aq, një ëndërr. Më pas u kthye menjëherë në favor të vetvrasjes në masë. Një ndjekës i Jones e pyeti atë përpara vetvrasjes nëse ishte e mundur që ta harronin të gjithë planin dhe të arratiseshin për në Rusi, por Jones i tha se nuk ishte e mundur. Nëse CIA ishte ajo që kishte infiltruar tempullin ose nëse tempulli ishte madje vetëm një pjesë e një operacioni të saj, strehimi i pjesëtarëve të kultit në ambasadën sovjetike do të kishte patur një qëllim akoma më shumë pragmatik.
CIA ishte e para që "mori vesh" lajmin e Jonestoën dhe raportoi vetvrasjet në masë. Vetvrasjet u pasuan nga një sulm i urdhëruar nga Jones, drejt një partie të udhëhequr nga Kongresmeni Leo Ryan në Guyana për të investiguar abuzimet e aluduara ndaj të drejtave të njeriut në Jonestown. Njerëzit e urdhëruar për të qëlluar me armë zjarri sulmuan partinë e Ryan në pistën e fluturimit Kaituma teksa ishte gati të nisej. Katër persona mbetën të vdekur. Shumë të tjerë u plagosën duke përfshirë këtu edhe Reiterman, i cili në atë kohë ishte reporter i San Francisco Examiner. Ndër të plagosurit ishte gjithashtu edhe zyrtari i ambasadës së Shteteve të Bashkuara, Richard Dwyer.
I plagosur, por në gjendje të mirë
A u kthye Richard Dwyer për në Jonestown pas sulmit në pistën e fluturimit? A ishte ai prezent gjatë masakrës? Sipas raportimeve të regjistruara në një kasetë audio në kohën kur filloi sulmi, dëgjohet vetë zëri i Jones, i cili urdhëron, "Nxirreni Dwyerin që aty!" Reiterman mendon se ky ishte një "gabim fatal" nga ana e Jones, pasi Dwyer nuk duhej të ishte pjesë e njerëzve të plagosur. Edhe pse e vërteta ka mbetur në hije, implikimet e tij në këtë çështje janë të çuditshme dhe misterioze.
Dwyer ishte një agjent i CIA-s
Nga ana e tij, Dwyer as nuk e konfirmon por as nuk e mohon se ka qenë një agjent i CIA-s, por në vitin 1968 ai është identifikuar si personazh i një botimi "Kush është kush në CIA". Një muaj pas masakrës, gazeta e zonës së bregdetit, San Meteo Times (gazetë e vendlindjes së Leo Ryan), raportoi se zyrtarët e Departamentit të Shtetit kishin bërë me dije se agjenti i CIA-s ishte dërguar menjëherë për në Jonestown gjatë sulmit në pistën e fluturimit të partisë së Ryan. Dwyer mohoi shkrimin e gazetës, duke thënë se nuk ka qenë atje në atë kohë. Sipas një raporti, ndalesa tjetër e Dwyer-it pas Guyana ishte Grenada.
Megjithatë, Dwyer nuk ka qenë i vetmi karakter i lidhur me misionin eventual të Agjencisë Qendrore të Inteligjencës në Guyana. Vetë ambasadori i Shteteve të Bashkuara të asaj kohe, John Burke, më pas shkoi të punonte për stafin e komunitetit të inteligjencës të CIA-s. Richard McCoy, një tjetër zyrtar i ambasadës, ka bërë me dije punët e tij për kundërinteligjencës së Forcave Ajrore të Shteteve të Bashkuara. Qeveria socialiste e Guyana-s ka tërhequr për vite me radhë vëmendjen e shërbimit të inteligjencës së Shteteve të Bashkuara. Nëse atje ka patur operacione të fshehta, asnjeri nuk ka pse të çuditet.
Ndihmësi i Leo Ryan, Joseph Holsinger kishte frikë se CIA mund të ishte duke kryer një operacion sekret aq të keq saqë mund të shokonte edhe gardianët më të stërvitur të CIA-s. Në vitin 1980, Holsinger i cili e kishte zbuluar tashmë prezencën e Dwyer-it në Jonestown, mori një tezë të dërguar nga një profesor i U.C. Berkeley. I quajtur "Colonia Penale", teza shpjegonte me detaje të imtësishme se si programi i kontrollit të mendjes së CIA-s, i quajtur MK-ULTRA, nuk kishte përfunduar në vitin 1973, ashtu si CIA kishte raportuar në Kongres. Në të kundërt, raportonte teza, thjesht ishte transferuar jashtë spitaleve publike dhe burgjeve, drejt kufijve të izoluara dhe të sigurta të kulteve religjioze. Holsinger besonte se Jonestown ishte pikërisht një nga këto kulte.
Në vendin e vetrasjeve masive janë gjetur në fakt një sasi shumë e madhe ilaçesh psikoaktive të kontrollit të mendjes. Larry Layton, zëvendësi i Jones, i cili ishte pjesë e skuadrës së sulmit në pistën e fluturimit dhe në një farë mënyre i kishte shpëtuar masakrës Jonestown, u bë i akuzuari i vetëm për vrasjet masive. Nga mënyra se si përshkruhej ai, dukej se ishte duke u zhytur në një "gjendje ekstaze posthipnotike", ndërkohë që zhytej edhe më thellë në magjinë e Jones. Vetë babai i Layton-it, e quante atë "robot". Sipas raporteve, kunati i tij, i cili kishte përpiluar kontratën e qirasë së fshatit të ashtuquajtur Jonestown me qeverinë e Guyana-s, ishte një mercenar i rebelëve të UNITA-s në Angola që mbështetej nga CIA. Babai i Layton-it, sipas Holsinger, ishte një biokimist përgjegjës për luftën kimike në ushtrinë e Shteteve të Bashkuara në DGP-në (Dugway Proving Ground) e Utah-ut.
Vetë Jones, i cili hiqej si një simpatizant i Bashkimit Sovjetik, ka qenë dikur një mbledhës fondesh për Richard Nixon dhe gjatë të njëjtës periudhë kohe, Jones e deklaroi veten një rimishërim i Jezu Krishtit dhe Leninit në të njëjtën kohë.
Më pas u grit një problem i ri, ai i trupave. Numërimi i trupave të Jonestown zbriti deri në rreth katërqind brenda dy ditëve pas vetvrasjeve duke ngritur kështu spekullime se personat që kishin arritur të arratiseshin ishin ndjekur nga pas dhe ishin vrarë. Në çdo rast, mjeku ligjor i Guyana-s, Leslie Mootoo, dëshmoi se të paktën shtatëqind nga trupat e të vdekurve dukeshin se ishin vrarë me dhunë dhe nuk bëhej fjalë absolutisht për vetvrasje.
"Unë besoj se është e mundshme që Jonestown të ketë qenë një eksperimet mizor për kontrollin e mendjes", tha Holsinger gjatë një konference në vitin 1980. "Vizita zyrtare e Leo Ryan ndoshta ka penetruar në maskimin e tyre dhe mund të përbënte rrezik për ekspozimin e operacionit sekret. Qeveria ose agjenti i saj CIA, e kanë vlerësuar si të domosdoshme, shfarosjen e më shumë se nëntëqind qytetarëve amerikanë për të mbrojtur sekretin e operacionit".
"Operacioni", nëse ka patur një të tillë, pasi në këtë çështje kemi të bëjmë vetëm me aludime dhe spekulacione, mund të ketë vazhduar më tej edhe pas vetvrasjeve masive. Vite më vonë dihet se janë bërë disa përpjekje për të ripopulluar Jonstown me refugjatë domenikanë dhe indokinezë, të mbështetura këto nga organizata e Billy Graham. Gjithashtu, ka patur edhe një kult të ngjashëm me atë të Jonestown në Guyana në kohën kur Jones ishte ende aktiv në misionin e tij mizor. David Hill, një "Rabin" sipas mënyrës së tij, së bashku me tetë mijë ndjekësit e tij, kishte krijuar një kult që njihej me emrin "Kombi i Izraelit". David Hill ishte aq i plotfuqishëm saqë arriti të fitonte nofkën "zëvendëskryeministër" gjatë udhëtimeve të tij nëpër të gjithë vendin.
Një shënim tjetër mjaft i çuditshëm: Një memorandum i cili me sa thuhet ka kaluar nga Jones tek avokati i Tempullit të Njerëzve, Mark Lane, i cili gjithashtu i ka shpëtuar masakrës, tregonte ata të dy që planifikonin zhvendosjen e Grace Walden në Jonstown. Walden ka qenë një dëshmitar kyç në vrasjen e Martin Luther King Jr. Më pas Lane rihapi çështjen e vrasjes së Martin Luther King Jr. duke përfaqësuar vetë të akuzuarin kryesor të vrasjes së tij, James Earl Ray. Kur memoradumi doli në pah, Lane mohoi se kishte biseduar me njëri lëvizjen e Walden për të zgjidhur çështjen e vrasjes. Ai gjithashtu pretendoi se memorandumi ishte një pjesë e një misioni sekret të inteligjencës ushtarake rreth vrasjes së King, ndoshta në tentativë për të diskredituar emrin e tij dhe nëpërmjet tij edhe emrin e Walden.
Shumica e anëtarëve të Tempullit të Njerëzve pa përfshirë këtu drejtuesit, ishin të gjithë njerëz me ngjyrë. Në të njëjtën kohë, shumica e lidershipit ishin të bardhë. Joyce Shaw, një ish-pjesëtar i Tempullit, dikur kishte spekuluar se historia e vetvrasjeve në masë ishte një maskim për "një lloj eksperimenti të tmerrshëm, ose të një plani të neveritshëm racist…një plan si ai i gjermanëve nazistë për të shfarrosur njerëzit me ngjyrë".
Në vitin 1980, Komiteti i përhershëm i Shtëpisë së Bardhë për Shërbimet e Inteligjencës deklaroi se nuk kishte asnjë provë që të mund të inkriminonte ose të përfshinte Agjencinë Qendrore të Inteligjencës me masakrën e Jonestown.
Përgatiti
KLARITA BAJRAKTARI

__________________
WEBMASTERKOSOVA

YLLIRIAN

Gabimet fatale që shënuan katastrofën franceze
"Me zemrën e vrarë unë ju them se, sot duhet të pushojë luftimi", këto fjalët me të cilat Pétain ju drejtua francezëve me 17 qershor 1940, pasi ka marrë detyrën e formimit të qeverisë. Mareshalli individualizoi tek reforma kushtetuese aktin e parë të nevojshëm për ta prishur me të kaluarën, duke i thënë ndal "degjenerimit parlamentarist" të Republikës së Tretë.
Mbrëmjen vonë të 16 qershorit, Pétain mori nga Presidenti Lebrun detyrën e formimit të një qeverie të re. Pa iluzione, Mareshalli nxorri nga xhepi listën e ministrave të qeverisë së tij. Një shpejtësi e tillë ushqeu tezën goliste të konspiracionit të pallatit, tezë e mohuar energjikisht nga studiuesi amerikan Robert O. Paxton. Deri Prokurorit të Përgjithshëm që në vitin 1945 u ngarkua që të bëjë procesin kundër Pétain ju desh që ta vendosë mënjanë aktakuzën e formuluar fillimisht, domethënë komplot i përgatitur prej shumë kohësh kundër Republikës.
Qeveria Pètain u krijua në një moment tensioni shumë të fortë, por në respektim të plotë të formave kushtetuese. Nga kabineti i ri ministror u përjashtuan vetëm kundërshtarët më të fortë të armëpushimit, si Mandel, megjithatë pa hequr dorë nga imperativi i unitetit kombëtar dhe, për pasojë, në mbështetje të një harku politik shumë të gjerë, nga konservatorët tek socialistët. Pierre Laval, politikani i destinuar që të mishërojë të gjitha ambiguitetet e regjimit të Vichy, megjithëse mund të gëzonte marrëdhënie të shkëlqyera me ambientet diplomatike italiane e gjermane, fillimisht u përjashtua nga qeveria për të mos ia kompromentuar ekuilibrin. Pétain do të ishte edhe i gatshëm që të përfitonte nga bashkëpunimi i tij, në fakt i ofroi fillimisht Ministrinë e Drejtësisë dhe më pas atë të Punëve të Jashtme, por kundërshtimi i prerë e Weygand, që e konsideronte si shumë bezdisëse imazhin anglofob të Laval, përfundoi për të mbizotëruar.
Lehtësimi dhe mirënjohja, gjerësisht të dokumentuara nga dëshmitë, me të cilat pjesa shumë e madhe e popullsisë dhe e luftëtarëve e mirëpriti komunikatën e lexuar në radio nga Mareshalli në mesditën e 17 qershorit përbëjnë provën më evidente që alternimi midis Reynaud dhe Pétain nuk qe rezultat i komplotit të një grupi disfatistësh, por i korrespondoi ndjenjës më të thellë të Francës në atë moment.
Në apelin e tij të parë francezëve, heroi i Verdun preferoi që të posedojë imazhin e shpëtimtarit të atdheut të poshtëruar dhe të plagosur sesa t'i braktisej polemikës kundër përgjegjësve politikë të katastrofës ushtarake. U bëri apel vlerave të unitetit dhe të fesë në fatin e Francës për të evokuar, megjithëse në rrethana dramatike, një perspektivë të mjegullt ringjalljeje.
"Francezë, në vijim të apelit të Presidentit të Republikës, duke filluar nga sot unë marr drejtimin e qeverisë së Francës. I sigurtë në dashurinë e ushtrisë tonë të admirueshme që lufton me heroizëm të denjë për traditat e saj ushtarake të vjetra kundër një armiku superior në numër dhe në armë, i sigurtë që ajo nëpërmjet rezistencës së mrekullueshme të saj u është përmbajtur detyrimeve ndaj aleatëve tanë, unë i dhuroj Francës personin tim për ta zbutur vuajtjen e saj. Në këto orë të dhimbshme unë mendoj për refugjatët e pafat që në mizerjen më ekstreme mbushin rrugët tona. U shpreh atyre dhembshurinë dhe kujdesin tim. Me zemër në dorë unë ju them se, sot duhet të pushojë luftimi. I jam drejtuar këtë natë kundërshtarit për ta pyetur, nëse është apo jo i gatshëm që të kërkojë me ne, midis ushtarësh, pas luftës dhe nderit, mjetet për t'u dhënë fund luftimeve. Që të gjithë francezët të shtrëngohen rreth qeverisë që kryesoj gjatë këtyre provave të vështira dhe ta mposhtin ankthin e tyre për të mos dëgjuar gjë tjetër veçse besimin e tyre në fatin e atdheut".
Miliona francezë të ngurosur në shtëpitë e tyre ose në arrati nga trupat gjermane i interpretuan fjalët e Mareshallit si fundin e një makthi dhe fillimin e një ndryshimi të dhimbshëm, por të nevojshëm.
Me 18 qershor nga mikrofonat e Radio "Londrës", Gjenerali De Gaulle, një Nënsekretar gjysëm i panjohur i një qeverie, Kryeministri i së cilës sapo kish dhënë dorëheqjen, ftoi francezët që të mos i dorëzoheshin humbjes dhe të vazhdonin luftën. Por, fjalët e tij nuk patën as të njëjtën përhapje, as të njëjtin impakt ndaj opinionit publik me ato të Pétain; mbetën reagimi kurajoz dhe jorealist i një oficeri tepër krenar sa për ta pranuar realitetin e fakteve dhe nuk mundën ta modifikojnë, të paktën në periudhë afatshkurtër, rrjedhën e politikës franceze. Në ato orë, për pjesën më të madhe të francezëve dy fakte qenë të pakundërshtueshëm: lufta kish përfunduar dhe Gjermania, fatkeqësisht, e kish fituar atë. Nota, e dërguar nga ministri i Jashtëm, Baudouin në orët e para të 17 qershorit në Berlin, nëpërmjet ambasadorit spanjoll Lequerica, dhe në Romë, nëpërmjet Nuncit Apostolik, Imzotit Valeri, që përmbante kërkesën e kushteve të armëpushimit nuk e ndali konfliktin. Bile e bindi Hitlerin dhe Mussolinin rreth nevojës për ta rritur presionin ushtarak ndaj Francës.
Vetëm me 17 Wermacht avancoi me 125 kilometra; me 18 qershor pararojat e para gjermane arritën në portin e Bordeaux që dy ditë më vonë pësoi bombardimin e parë. Deri me 17 qershor ushtria italiane, pavarësisht superioritetit të pastër numerik të saj, nuk i kishte krijuar shumë preokupime Gjeneralit Olry, komandant i Armatës së Alpeve. Nga deklarimet e luftës, gjatë disa fërkimeve, italianët kishin pësuar disa dhjetëra humbje dhe kishin bërë pothuajse 50 të burgosur, 4 prej të cilëve për shkak të një gabimi të komandës së tyre që i kishte lënë në një pozicion veçanërisht të ekspozuar; kishin lëshuar ndonjë bombë mbi Marsejë, Tulon e Kanë, dhe mbi aeroportet e Korsikës, duke dhënë provë se rrezikshmëria e aviacionit fashist ishte një prej legjendave të shumta të krijuara nga propaganda; kishin goditur plotësisht një nëndetëse, por nuk kishin qenë në gjendje as ta pengonin flotën franceze që të bombardonin Genova e Savona, as të mbronin Torinon nga inkursionet ajrore. Një avion francez kish mundur deri të lëshonte fletushka i pashqetësuar mbi Romë. Pas 17 qershorit, fluksi i trupave gjermane edhe në drejtim të Rodano e kërcënoi dislokimin francez në Alpe, që erdhi e u kap si në një darë. Me 19 qershor, pasi Berlini kish bërë të ditur se ishte i gatshëm të bënte të ditur kushtet e tij për nënshkrimin e armëpushimit, Pétain urdhëroi Gjeneralin Olry, që ta braktiste Lionin dhe vijën mbrojtëse të ngritur me ngut mbi Rodano dhe të ridislokohej me trupat e tij drejt Isère. Midis 20 dhe 21 qershorit, edhe divizionet italiane kaluan më së fundi në ofensivë kundër avamposteve franceze mbi Alpe. Mussolini priste rezultate të mëdha me çmim të mirë, ishte i bindur se mund të nxirrte avantazhin maksimal territorial nga shpërbërja evidente e ushtrisë franceze. Nuk imagjinonte se qeveria Pétain ishte në fakt e vendosur për ta kufizuar lakminë italianë për të ruajtur të paktën në jug një copëz sovraniteti, kështu që e organizoi me shpejtësi dhe lehtësi sulmin e saj ndaj frontit alpin.
Me 20 qershor, trupat italiane dështuan në tentativën për të marrë fortesën e urës San Luigi, përgjatë vijës së kufirit në afërsi të Ventimiglia. Ky shah i parë nuk mjaftoi për të dekurajuar Mussolinin nga impenjimi i marrë me Hitlerin në Mynih, domethënë t'i bashkonin ushtritë e tyre respektive në Chambery, i sugjeroi që ta reduktojë frontin e sulmit në sektorin nga Monte Bianco në Granero. I ashtuquajturi "Operacion B" reduktohej në një tentativë rriskuese për të çarë me tanket dhe trupat e motorizuara një kalim në kuotë 2153 metra, i dominuar nga maja rreth të 3000 metrave dhe mbrojtje nga një sistem robust fortesash të pajisur me artileri. Avancimi i Piccolo san Bernardo do të duhej të ndodhte me përdorimin minimal të artilerisë, bombardimet ajrore do të duhej të zëvendësonin vëllimin e domosdoshëm të zjarrit të topave. Kushtet metereologjike qenë të këqija me 21 qershor dhe bombardimet ajrore italiane rezultuan krejtësisht joefikase, duke u mundësuar kështu francezëve që të rezistojnë shumë më fort nga sa kish parashikuar Mussolini. Në fund të ditës së parë të luftimeve, bilanci i "Operacionit B" qe i keq për italianët: një avancim prej disa qindra metrash në një terren të thellë, të bllokuar nga forca të pakta kundërshtare, por luftarake dhe sidomos të mirëpozicionuara dhe të mbrojtura nga bunkerë dhe vepra mbrojtëse prej betonarmeje. Seritë e tjera sulmuese në sektorët Moncenisio - Bardonecchia, Monginevro dhe Germanasca - Val Pellice nuk patën fat më të mirë. I poshtëruar dhe i acaruar prej shpirtit të pakët luftarak të demonstruar nga populli italian, Mussolini urdhëroi me 22 qershor një rifillim të sulmit në të gjithë frontin, në tentativën e dëshpëruar për të siguruar një fitore në terren dhe për të mos u shpallur kështu fitues vetëm prej qejfit të Hitlerit, që me bujari ia kish nënshtruar hyrjen në fuqi të armëpushimit franko - gjerman me firmën e armëpushimit franko - italian. Pas një dite luftimesh intensive, Mussolini nuk arriti të sigurojë gjë tjetër, veçse disa qindra humbje midis trupave të tij. Takimi i Chambery mbeti një mirazh.
Ndërsa në Romë mbretëronin zhgënjimi dhe hidhërimi, në Bordeaux qeveria franceze përgatitej që të pranonte kërkesat e Hitlerit. Në momentin e nisjes për Paris, kreu i delegacionit francez, Gjenerali Huntziger, u thirr nga Mareshalli Pétain që i komunikoi se çfarë kushtesh i konsideronte absolutisht të papranueshme: dorëzimin total ose të pjesshëm të flotës (në këmbim të sigurimeve për një qëllim të tillë Pétain sapo kishte siguruar njohjen de facto të qeverisë së tij nga Londra); pushtimin e të gjithë territorit metropolitan; pushtimin e një pjesë çfarëdo të perandorisë koloniale. Hitleri me zgjuarsi nuk avancoi asnjë prej pretendimeve të sipërpërmendura, por jo për këtë hoqi dorë nga frytet e fitores. Teksti i paraqitur nga Gjenerali Keitel delegacionit francez ishte relativisht i shkurtër. Dy nenet e para kishin të bënin me pushimin e luftimeve dhe krijimin e një zone jo të pushtuar në jug nga Bayonne, Mont-de-Marsan, Angoulême, Poitiers, Tours, Vierzon, Moulins, Chalons-sur-Saône në kufirin me Gjenevën. Të gjitha brigjet, me përjashtim të atij mesdhetar dhe rajonet industriale më të pasura viheshin kështu nën kontrollin e drejtpërdrejtë gjerman, duke i imponuar administratës franceze që të vihej në shërbim të pushtuesit. Edhe Bordeaux futet në zonën e pushtuar, kështu që ministra, deputetë dhe senatorë u desh që të transferoheshin me ngut të plotë në qytetin e bukur termal të Vichy. Një sistemin i tillë i përkohshëm u bë përfundimtar. Në fakt qeverisë franceze, që formalisht ruante sovranitetin mbi të gjithë territorin, ju njoh e drejta për ta vendosur selinë e saj në Paris, por në fakt nuk mundi kurrë që ta bënte. Mareshalli nuk ju kundërvu pushtimit të Bordeaux, pasi u kompensua bujarisht nga tërheqja e trupave gjermane nga Lyon, Saint-Etienne, Clermont-Ferrand e Monluçon. Nenet pasues kishin të bënin me armët dhe flotën. Ushtria duhej të çmobilizohej, me përjashtim të trupave të destinuara për të ruajtur rendin e brendshëm, domethënë 100000 njerëz, i njëjti kontingjent që gjermanët kishin pasur të drejtë të ruanin pas armëpushimit të vitit 1918.
Qeveria franceze duhej t'u dorëzonte pastaj autoriteteve ushtarake gjermane të gjitha armët e kërkuara, edhe ato që gjendeshin në zonën jo të pushtuar, përveç të gjitha indikacioneve lidhur me fushat e minuara dhe me fortifikimet. Shpenzimet për mbajtjen e trupave gjermane të pushtimit qenë në ngarkim të Francës. Në muajt pas armëpushimit, kjo klauzolë do të rezultonte shumë e rëndë, duke e fiksuar në 20 milionë marka në ditë sasinë për ta nisur në Berlin, baraz me 400 milionë franga, me kursin e shkëmbimit marramendës 20 me 1. Të gjitha anijet e flotës, përveç atyre të nevojshme për patrullimin e brigjeve dhe të dragazhit të minave, duhet të çarmatoseshin dhe të ankoroheshin në portet e tyre. Nga ana e saj, Gjermania impenjohej që të mos i përdorte këto njësi detare dhe që të mos i rivendikonte në momentin e nënshkrimit të traktatit të paqes. Fillimisht, gjermanët kërkuan dorëzimin edhe të forcave ajrore, por argumentimet e Huntziger që theksonte se aviatorët francezë do t'i shkatërronin mjetet ajrore të tyre në vend që t'i dorëzonin, i bindën që të hiqnin dorë. Një komision armëpushimi, i përbërë edhe nga një delegacion francez, u ngrit për të zgjidhur kundërshtitë eventuale midis palëve dhe verifikuar zbatimin e klauzolave të armëpushimit. Vetëm Neni 23, që ia nënshtronte hyrjen në fuqi të armëpushimit franko - gjerman nënshkrimit të armëpushimit franko - italian, ngjalli protestat e Weygand dhe të Pétain, por vendosmëria e Hitler i bindi se nuk ekzistonin hapësira për traktativa. Kurse mbi dorëzimin e refugjatëve gjermanë në Francë Gjermanisë, Pétain nuk pati asgjë për të kundërshtuar.
Në orën 18 e 30 të 22 qershorit nënshkrimi i armëpushimit midis Francës dhe Gjermanisë në Rethondes, në pyllin e Compiègne, e shtrëngoi Mussolinin që t'i dorëzohej rolit poshtërues të fitimtarit të mundur në fushën e betejës, duke hequr dorë nga pretendimet territoriale të avancuara në vigjilje të luftës. Duke ditur se mund të siguronte vetëm atë që kish arritur të pushtonte, Mussolini tentoi që t'i shfrytëzojë orët e pakta në dispozicion të tij për të avancuar trupat. Rezultatet e arritura nga ofensiva italiane e fundit e 23 qershorit qenë edhe një herë akoma shumë modeste, por me çmimin e humbjeve të konsiderueshme. Në dy javë luftë, Franca pati 37 të vdekur dhe 62 të plagosur, kurse Italia 631 të vdekur dhe 2631 të plagosur. Veç kësaj, papërshtatshmëria e habitshme e pajimeve të këmbësorisë italiane provokoi 2151 raste ngrirjeje. Në pasditen e 23 qershorit delegacioni francez, i përbërë nga Ambasadori Noël dhe nga Gjenerali Huntziger, arriti në Romë ku u prit nga ministri i Jashtëm Ciano dhe nga Shefi i Shtabit të Përgjithshëm Badoglio. Dokumenti i paraqitur francezëve nuk përmbante rivendikime territoriale që mund ta shtynin qeverinë e Bordeaux të këmbëngulte për të ruajtur nderin francez, përveç çmilitarizimit të bazave detare të Tulonit, Biserta dhe Mers el-Kébir, kufizohej që t'i caktonte ushtrisë italiane pushtimin e territoreve të pushtuara gjatë gjithë zgjatjes së armëpushimit. Një klauzolë e tillë, e diktuar nga maturia, nga cipa dhe sidomos nga vetëdija për të mos vënë në vështirësi aleatin gjerman, i mundësoi Mussolinit që të shpëtonte nga belatë, por sigurisht nuk i zbuti poshtërimin e pësuar nga regjimi fashist. Me 24 qershor edhe armëpushimi italo - francez u nënshkrua dhe hyri në fuqi mëngjesin e së nesërmes.
Për sa të dhimbshme, armëpushimet shënuan për francezët fundin e një ankthi që dukej i destinuar të finalizohej në asgjësimin e Francës. Popullariteti i Pétain doli i forcuar. Edhe pse me çmim të lartë, Mareshalli ishte demonstruar i aftë që ta ndalte avancimin gjerman dhe ta priste grushtin prapa krahëve italian, duke shpëtuar një copëz sovranitet, ndërsa klasa politike italiane, linja Maginot, ushtria dhe aviacioni kishin dështuar me turp. Me të pushuar armët, Pétain ia drejtoi vëmendjen e tij konsolidimit të pozicionit politik të tij, duke krijuar premisat institucionale e domosdoshme për të nisur rigjenerimin moral të Francës. Në orët tragjike të humbjes dhe të poshtërimit, referimi i tij konstant historik u bë Prusia, e cila kish ditur ta shfrytëzonte katastrofën ushtarake të Jenës për t'u rilindur në më pak se një dekadë më e fortë dhe më kompakte se më parë, duke fituar një rol vendimtar në rënien e perandorisë napoleoniane. Në vitin 1806, Prusia kish pësuar gjymtimin e territorit të saj, kish duruar poshtërimin e pushtimit, por fatkeqësi të tilla kishin rezultuar një shok i shëndetshëm, pasi kishin qenë burimi i një reforme morale, intelektuale dhe politike, të cilës i qenë drejtuar të gjitha elitat: filozofë si Fichte, mendimtarë si Humboldt, poetë si Kleist, ushtarakë si Scharnhorst. Leksioni prusian ofronte një shpresë për të ardhmen, por kërkohej sa më shpejt të iniciohej një proces rigjenerimi, duke filluar nga institucionet politike, nga momenti që në to, sipas Pétain, ishte për t'u kërkuar shkaku parësor i humbjes. Në këtë horizont politik nuk mund të gjente hapësirë asnjë hipotezë që të përfshinte braktisjen e territorit francez. Ishte absurde të mendohej që të ringrihej atdheu i plagosur dhe i gjymtuar, duke qëndruar nga ana tjetër e Mesdheut. Në ditët menjëherë përpara armëpushimit, qeveria kish marrë në konsideratë transferimin e disa ministrive në Afrikën Veriore, me 21 qershor bile kish lejuar hipjen e 27 midis deputetëve dhe senatorëve në piroskafin Massilia të drejtuar për Algjer, por më pas Pétain kishte imponuar vizionin e tij politik, i mbështetur mbi riorganizimin e administratës, mbi reformën e institucioneve dhe mbi përpunimin e një strategjie me qëllim që Franca të mund të mbijetonte në një Europë të dominuar nga Gjermania.
I frymëzuar nga Raphaël Alibert, mik dhe i besuari i tij qysh nga vitet Tridhjetë, dhe nga André Tardieu, maître à penser i së djathtës dhe autor në vitin 1934 i veprës Réforme de l'État, Mareshalli e individualizoi tek reforma kushtetuese aktin e parë të nevojshëm për t'u shkëputur me të kaluarën, duke i dhënë fund degjenerimit parlamentarit të Republikës së Tretë, që kish kundërvënë numrin kompetencës, të vërtetën mazhorancës, të mirën e përbashkët konsensusit elektoral. Eliminimi nga skena politike i personazheve të bezdisshëm si Reynaud dhe të gjithë mbështetësit e luftës jusqu'au bout, edhe duke marrë për Pétain konturet e një makthi, nuk ishte në fakt e vetme e mjaftueshme për të rigjeneruar Francën. Parasëgjithash kërkohej që të hiqej korniza kushtetuese, në të cilin ata politikanë kishin lulëzuar, duke përgatitur katastrofën e kombit. Pétain nuk qe asnjëherë gjeneral prej grushti shteti. Gjatë viteve Tridhjetë, megjithëse duke qenë kritik ndaj neglizhencës së politikës franceze, megjithëse duke stigmatizuar rreziqet e një avancaimi të së Majtës, nuk ishte përzier kurrë me puçistët brenda dhe jashtë ushtrisë, me cilësinë e Babait të Kombit kish demonstruar gjithmonë respekt dhe adhurim ndaj përfaqësuesve të pushtetit kushtetueshmërisht të përcaktuar. Akoma në vitin 1940 kish refuzuar që të impenjohej në çdo sfidë të drejtuar kundër pushtetit të formuar, në fakt i ishte përgjigjur me kujdes ofertës së Reynaud për t'i sjellë prestigjin dhe përvojën e tij një qeverie të lëkundur, të impenjuar në një luftë, në të cilën mundësitë e fitores për Francën dukeshim të pakta. Për pasojë, në respekt të plotë të formave kushtetuese, sapo mori postin e Kryeministrit refuzoi çdo aksion brutal kundër Parlamentit, që megjithatë e përçmonte. Preferoi në fakt që ta arrinte objektivin e dëshiruar të pushteteve të plotë i mbështetur nga një konsensus i gjerë i organeve përfaqësuese.
Për të zgjeruar dhe konsoliduar mazhorancën e tij, Mareshalli përdori aftësinë dhe marrëdhëniet e Pierre Laval, që mishëronte politikën e kundërt me atë që kish çuar në katastrofë. Deri në janar të vitit 1936, Laval ishte dalluar për hapjen e tij ndaj Gjermanisë dhe kish lidhur marrëdhënie të shkëlqyera me Italinë fashiste. As ndërmarrja etiopiane e Mussolini nuk e kish bindur që të pushonte së konsideruari si parësorë aleancën franko - italiane, por Parlamenti nuk e kish nënshtruar, duke vënë premisat për atë përcaktim të rreshtimeve të destinuar që të gjeneronte luftën në Europë. Në vigjilje të konfliktit i kishte bërë apel Daladier që të mos gënjehej nga lajkat angleze, duke e dënuar kështu Francën në katastrofë. Një koherencë e tillë e transformoi Laval pas armëpushimit në politikanin largpamës që do të dinte t'u kursente francezëve shumë vuajtje të kota dhe që tani për tani meritonte kredit maksimal, sëbashku me pacifistë të tjerë të vjetër si Gaston Bergery, Marcel Déat e Jacques Doriot, që vinin respektivisht nga Partia Radikale, Socialiste dhe komuniste. Pasi kishin qenë ndër promotorët e parë të Frontit Popullor, sapo u marxhinalizuan nga partitë e tyre, ata i qenë bërë kundërshtarët më të zjarrtë, duke konsideruar se luftarakllëku antinazist i të Majtës do të ishte burim katastrofash. Gjatë viteve, pacifizmi i tyre ishte bërë gjithnjë e më agresiv deri në pikën sa të distancohej nga çdo ndjenjë demokratike. Tani që Gjemrania kish triumfuar, ata mendonin se kishte ardhur momenti që t'i bashkëngjiteshin fituesit, duke këputur kështu çdo lidhje me traditën demokratike parlamentare. I pajisur me mbështetjen e 95 deputetëve dhe 2 senatorëve, Bergery qe ndër të parët që teorizoi vendosjen nën exhidën e Mareshallit të një regjimi autoritar që, edhe pa qenë kopje servile e nacionalsocializmit, ia pranoi thelbin, duke përbërë një alternativë sa ndaj stalinizmit, aq edhe ndaj plutokracisë, Laval shërbeu si trait d'union midis antiparlamentarizmit të Bergery, Déat e Doriot, i ushqyer nga një ndjenjë e spikatur progjermane, dhe pozicioneve ultrakonservatore të Pétain e të Weygand.
Me 28 qershor 1940 Gjenerali Weygand i dërgoi një notë Mareshallit, në të cilën skiconte profilin ideologjik të regjimit të ri, pasi kish theksuar se përgjegjësia e humbjes i atribuohej institucioneve republikane të dominuara nga influencat e shpifura të masonerisë dhe të kapitalit të madh, luftës së klasave që kish masakruar kombin, rënies së lindshmërisë, që kish dobësuar shpirtin dhe shtyrë në natyralizime masive, Weygand tregonte në formulën Zot, Atdhe, Familje dhe Punë, vlerat mbi të cilat të ngrihej Franca e re. Pétain nuk pati asnjë vështirësi për t'u njohur në fjalët e Gjeneralit, në të cilat gjenin jehonë refleksionet politike të Charles Maurras dhe të Action Française, por jo për këtë pranoi që ta ndajë pushtetin me Weygand. Bile pëforcoi bindjen e tij se duhet të shfrytëzonte hapësirën e manovrës së Laval, jo vetëm për të hequr qafe Presidentin e Republikës, Lebrun, por edhe për të përmbajtur të bezdisshmin Weygand. Në fakt, Laval ishte në gjendje që t'i garantonte Mareshallit caktimin, me shumicë të zgjeruar, nga ana e Parlamentit e pushteteve të plota për të reformuar Kushtetutën, duke e vënë kështu sipër çdo autoriteti tjetër dhe, për pasojë, të siguruar nga çdo sulm ndaj pushtetit personal të tij. Nga ana e tij Laval, i shtyrë nga dëshira për t'u demonstruar i domosdoshëm, i shpenzoi të gjitha energjitë për ta nënshtruar vullnetin e Parlamentit, veç të tjerash i tronditur nga evenimentet që kishin pasuar nga deklarimi i luftës e këtej. Midis deputetëve dhe senatorëve mbretëronte frika që i bënte të paaftë t'i kundërviheshin kërkesave të fuqishme të ardhura nga qeveria për t'u zhveshur nga roli institucional i tyre. Nga njëra anë, ata ndjeheshin kolektivisht përgjegjës të katastrofës që kish njohur kombi, nga ana tjetër, kishin frikë se, sikur të refuzonin atë që Laval, i emëruar me ngut me 27 qershor si Zëvendëskryeministër, kërkonte në emër të mareshalit, gjermanët do të mund ta shkelnin armëpushimin dhe të procedonin në pushtimin e plotë të territorit francez. Veç kësaj, shumë parlamentarë kishin frikë edhe për vetë sigurinë e tyre në rastin e një kundërshtimi ndaj vullnetit të Pétain, aq ishte rritur në muajt e fundit antiparlamentarizmi midis popullsisë të lodhur nga lufta.
De Gaulle që nga Londra bënte thirrje për rezistencë kundër Gjermanisë dhe e konsideronte jolegjitim qeverinë Pétain nuk ishte në gjendje të grumbullonte rreth vetes konsensuse të mëdha, as në Parlament, as pranë opinionit publik. Sulmi i urdhëruar nga Churchill ndaj skuadrës detare franceze të ankoruar në Portin algjerian Mers el-Kébir me 3 korrik 1940 i kishte dhënë energji të re anglofobisë dhe kish ndotur imazhin e De Gaulle, i cili tani dukej si tradhtar në shërbim të imperializmit britanik. Më shumë se 1200 marinarët francezë të sakrifikuar nga realizmi politik i Londrës përbënin një provë të mëtejshme të faktit sesa aleanca franko - angleze, në kohën e saj gjerësisht e mbështetur nga Parlamenti, kishte rezultuar fatale për Francën. Marzhet e autonomisë dhe të pavarësisë së Parlamentit në fillim të korrikut qenë reduktuar shumë. Figura e vetme që mund të mbështetej efektivisht mbi një konsensus të madh popullor ishte Mareshalli Pétain që vazhdonte të mishëronte, për të përdorur të njëjtat fjalë të tij, France éternelle. Për të mos kompromentuar aureolën e tij si Baba i Kombit, Mareshalli menjanë debatit parlamentar, preferoi që t'i besonte artit oratorik të konsumuar të Laval që diti t'i drejtohej frikërave dhe vetëdijes së keqe të përfaqësuesve të kombit. Në diskutimin e tij, të mbajtur me 9 korrik përpara Dhomës së Deputetëve, debutoi duke i paraqitur Parlamentit gabimet e kryera: "Kemi lëshuar një sfidë me pamaturi, një pamaturi kriminale, ishte lufta e demokracisë kundër diktaturave, duhej mundur nazizmi dhe fashizmi. Kemi bërë gjithçka për të arritur tek lufta dhe nuk kemi lënë asgjë pas dore për ta humbur. Krimi më i madh që është kryer në vendin tonë prej shumë kohësh e këtej ka qenë sigurisht që i ka deklaruar luftës pa e përgatitur atë, as në planin ushtarak, as në atë diplomatik, Anglia na ka tërhequr pas vetes dhe nuk ka bërë asgjë për ta mundësuar që të arrijmë fitoren". Nga përgjegjësia e Dhomës zbriti pastaj tek nevoja për të abroguar Kushtetutën e vitit 1875. Një katastrofë si ajo e përjetuar nga Franca nuk mund të lejonte që të mbijetonin institucionet që e kishin gjeneruar. Laval u shty edhe më tej, duke ravijëzuar edhe rolin marxhinal në të cilin asambletë përfaqësuese duhet të katandiseshin: "Është dënimi jo vetëm i regjimit parlamentar, por edhe i të gjithë botës që ka qenë dhe që nuk mund të jetë më. Është një impenjim që e marr në emër të Mareshallit Pétain: një akt do të fiksojë pozicionin e ri të Parlamentit. Dhomat do të zgjasin deri kur të jenë krijuar asambletë e parashikuara nga Kushtetuta e re. Dhomat do të kenë një aktivitet patjetër të reduktuar. (.) Është nën shenjën e trefishtë të Punës, të Familjes dhe të Atdheut që ne duhet të drejtohemi drejt një rendi të ri". Lidhur pastaj më raportet ndërkombëtare, Laval nuk e fshehu se e ardhmja do të duhej të karakterizohej nga bashkëpunimi i ndershëm me Gjermaninë dhe me Italinë: "Kjo politikë duhet të praktikohet në nderim dhe me dinjitet. Unë nuk provoj kurrfarë vështirësie në përdorimin e këtij fjalori, pasi këtë bashkëpunim e kam dashur gjatë paqes. Ndjej keqardhje që mu desh ta bëj të nesërmen e humbjes...".
Projekti i rishikimit kushtetues i propozuar nga qeveria u miratua nga Dhoma me 395 vota në favor dhe 3 kundër dhe nga Senati me 229 vota në favor dhe vetëm 1 kundër. As presidentët e Dhomës e të Senatit, Herriot dhe Jeanneney, që duhej të ruanin dinjitetin dhe autonominë e Parlamentit, abstenuan nga bërja homazh Mareshallit Pétain. Të dy mocionet e tjera, ai i paraqitur nga senatorët ish-luftëtarë të lidhur rreth Taurines që propozonte të pezullohej pa debat Kushtetuta e vitit 1875 dhe t'i caktoheshin Pétain pushtetet e plota për të hedhur bazat e një karte të re kushtetuese me bashkëpunimin e Dhomës dhe Senatit dhe ajo e deputetit radikal - socialist Badie, në të cilin njiheshin republikanët e paepur nuk siguruan veçse nja 50 vota. E groposur Kushtetuta e 1875, mbetej për t'u përcaktuar si dhe kur do të redaktohej teksti i ri kushtetues. Projektligji i paraqitur nga qeveria me 10 korrik i zgjidhi të gjitha nyjet e pazgjidhura: "Asambleja Kombëtare i cakton çdo pushtet qeverisë të Republikës, nën autoritetin dhe firmën e Mareshallit Pétain, me qëllim që të shpallë nëpërmjet një apo më shumë akteve një Kushtetutë të re të shtetit francez. Një kushtetutë e tillë duhet të garantojë të drejtat e punës, të familjes dhe të atdheut. Ajo do të ratifikohet nga kombi dhe do të zbatohet nga asambletë që do të krijojë".
Edhe njëherë akoma Parlamenti, i mbledhur në seancë të përbashkët në sallën e kazinosë së Vichy, ju nënshtrua vullnetit të Mareshallit. Projektligji u miratua me 569 vota në favor, 80 kundër dhe 17 abstenime. Teksti nuk specifikonte kalendar, megjithatë i përgjigjej dëshirës universale për një ndryshim të menjëhershëm. Mareshalli Pétain, i cili në verën e 1940 nuk ishte aspak si lojtar, por bile i kthjellët, dinamik dhe i vendosur, nuk i zhgënjeu shpresat. Midis 11 dhe 12 korrikut shpalli tri aktet e para kushtetuese. U shpall Kryetar Shteti, duke pranuan kontrollin e plotë mbi forcat e armatosura dhe të drejtën e faljes e të aministisë; bëri ministrat dhe sekretarët e shtetit përgjegjës ekskluzivisht përpara vetes; pezulloi Dhomën dhe Senatin sine die; caktoi Pierre Laval si pasuesin e vet në rast pengimi përpara ratifikimit të Kushtetutës së re nga ana e kombit. Pas një agonie të gjatë, Republika e Tretë kishte ndërruar jetë.
Përgatiti
ARMIN TIRANA

__________________
WEBMASTERKOSOVA