Nastradini dhe djali
Njėherė Nastradini shkonte me tė birin diku nė fshat, djalin e hipi nė gomar, kurse vetė ecte nė kėmbė. E panė njerėzit rrugės dhe thanė, C'djalė na qėnka! Babanė e vetė plak ai e lė tė ecė nė kėmbė, kurse vetė kapardiset kaluar mbi gomar! Atėherė djali i tha Nastradinit.
Dėgjo baba, a nuk tė thashė unė? S'ka gjė, po mos ngul kėmbė, hajde hip nė gomar." Nastradini hipi edhe vetė dhe bashkė me djalin, kaluar mbi gomar, vazhduan rrugėn. Sapo kaluan disa hapa, kur pėrpara u del njė turmė endacakėsh. E vėshtruan ata mirė e mirė Nastradinin me tė birin dhe bėrtitėn: "Shikoni njerėzit e pa shpirtė! Pse ore, mund tė mbajė ky gomar i vogėl dy njerėz nė kurriz? Pa shikoni, shikoni mirė, ky duhet tė jetė Nastradini! Nastradini u inatos, zbriti nga gomari, e zbriti edhe djalin dhe e ngau gomarin pėrpara. S'kaloi shumė, dhe pėrsėri pėrpara u dolėn disa njerėz. Ja budallenjtė, - thanė ata, gomari vrapon bosh para tyre, kurse ata ecin mė kėmbė nė piskun e vapės. Po ja, paska budallenj tė tillė nė dynja! Kur Nastradini dėgjoi kėto fjalė, ai tha. Prap se prap, unė dyshoj qė ndokush mund t'ushmanget thashethemeve!
|